ฉันเคยมีวันเช่นนั้น...

พ่อเป็นโรคภูมิแพ้และเส้นเลือดหัวใจตีบ

วันที่ ๑๗ ก.พ.๓๓ อาการกำเริบ

แม่เรียกให้ฉันพาพ่อส่งโรงพยาบาล

คืนนั้นที่โรงพยาบาล

มีหลานชายมาช่วยดูแลอยู่ด้วย

พ่อห่วงใยอยากให้ฉันได้พักผ่อน

เฝ้าแต่บอกให้ฉันกลับบ้าน

จนฉันต้องไปแอบนั่งตรงที่พ่อมองไม่เห็น

ฉันรับรู้ว่า...พ่อนอนไม่หลับทั้งคืน

และฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืนเช่นกัน

รุ่งขึ้นเช้า

ดูอาการพ่อดีขึ้นพอสมควร

เราปรึกษากันในครอบครัว

จะพาพ่อไปรักษาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ

จึงออกจากโรงพยาบาล       

ให้พ่อนอนพักผ่อนที่บ้านเพื่อรอรถพยาบาลจากกรุงเทพฯ

เราไปถึงโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯตอนบ่าย

พ่อแจ่มใสมาก

พี่เขยพี่สาวและหลานชาย

มาอยู่ดูแลด้วย

พ่อคุยกับพี่สาวไม่หยุดปาก

สดชื่นแจ่มใสไม่เหนื่อยหอบเลย

พร้อมทั้งเฝ้าบอกให้ฉันกลับบ้านอีกเช่นเคย

และสำทับว่า..."พรุ่งนี้พ่อก็กลับบ้านได้แล้ว"

จนฉันต้องออกไปข้างนอก

และซื้อผัดไทยมาเป็นอาหารมื้อเย็นของพ่อ

พ่อทานได้หมดเพราะเป็นอาหารจานโปรดของพ่อ

ฉันไม่รู้เลยว่า...

คนไข้อาการหนักทรุดลงเรื่อย ๆ

แล้วกลับแจ่มใสขึ้นผิดปกติ

นั้นเป็นสิ่งบอกเหตุว่า...

คือเปลวเทียนชีวิตแสงสุดท้าย

ที่แจ่มจ้าขึ้นมาเพื่อการมอดดับสนิท

หลังจากทานผัดไทยไปพักใหญ่

พ่อบอกหายใจไม่ออก

พี่สาวตามหมอมาดูอาการ

สักครู่พ่อบอกว่าร้อน

และเหงื่อเม็ดโต ๆ ออกมามาก

แม้พี่สาวจะปรับเครื่องปรับอากาศให้เย็นลงเท่าใด

พ่อก็บอกว่าร้อนร้อนร้อนอยู่ตลอดเวลา

และก็เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้มาอีกว่า...

อาการนี้คือธาตุไฟแตก

พ่อบอกอยากถ่ายหนักทำท่าจะถ่ายถ้าถ่ายได้คงสบาย

ซึ่งฉันก็ยังไม่รู้ว่า...

อาการนี้คืออาการของคนที่จะเดินทางไปสู่ความตายแล้ว

ทวารที่เคยเปิดจะปิด เช่น ตา หู ฯ

ทวารที่เคยปิดจะเปิด เช่น ทวารหนัก ทวารเบา

คุณหมอรีบนำส่งห้อง ICU

เพื่อช่วยชีวิตโดยด่วน.