พ่อถอดสร้อยหลวงพ่อทวดที่คล้องคอส่งมาให้ฉัน

ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเข็นเตียงออกจากห้องพักคนไข้

เพื่อไปห้อง ICU

ระหว่างทางเราปรับหัวเตียงให้สูงขึ้น

เอาหมอนซ้อนรองด้านหน้าของพ่อไว้

เพราะพ่อกระสับกระส่าย

เดี๋ยวนอนเดี๋ยวลุก

ซึ่งลำบากต่อการทรงตัว

สภาพต่อมาจึงเป็น

เงยบ้างฟุบบ้างลงกับหมอน

ตลอดเวลา

เห็นสภาพของพ่อแล้ว

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี ?

สับสนไปหมด

เพียงแต่คอยเอาผ้าเช็ดหน้าของพ่อ

ซับเหงื่อให้พ่อไปตลอดทาง

ปากก็พร่ำบอกพ่อเป็นระยะไม่ขาดสายว่า...

"พ่อดูลมหายใจนะ

หายใจเข้าช้า ๆ

หายใจออกช้า ๆ"

ฉันสังเกตเห็นพ่อพยายาม...

ทำตามเสียงบอกของฉันทุกระยะเช่นกัน

ไม่รู้ว่าประโยคนี้มาได้อย่างไร ?

อาจจะเป็นเพราะฉันเห็นพ่อหายใจลำบาก

น่าจะเอาลมหายใจเป็นสิ่งยึดของพ่อ

พ่อจะได้หายใจได้...ไม่หยุดไปเสียก่อน

พ่ออดทนมาก

ไม่มีเสียงร้องคร่ำครวญใด ๆ ออกมาให้ได้ยิน

นอกจากอาการกระสับกระส่ายและเหงื่อออก

ภาพสุดท้ายพ่อฟุบหน้าลงกับหมอนก่อนเข้าลิฟ

แพทย์และพี่เขยไม่ยอมให้ฉันและพี่สาว

เข้าไปในห้อง ICU กับพ่อ

ฉันนั่งรอที่ขั้นบันไดเยื้องหน้าห้อง ICU

ไม่นานนัก...

พี่เขยเอานาฬิกาของพ่อมาส่งให้

ไม่มีคำพูดจากพี่เขย...

น้ำตามันไหลอยู่ข้างใน

ฉันกุมหลวงพ่อทวดและนาฬิกาของพ่อไว้

พี่สาวเป็นลมพับไป...

ทั้งนี้เพราะเรายังตั้งอยู่ในความประมาท

คิดอยู่แต่ว่า...

พ่อยังแข็งแรงไม่เป็นอะไรหรอก !

ในวันนี้...

ฉันได้เรียนรู้เรื่องที่สำคัญมาก

จากการเดินทางครั้งสุดท้ายของพ่อ

คือสภาวะที่บ่งบอกถึง...

ความตายคืบคลานมาถึงแล้ว

อย่างแจ่มแจ้งชัดเจน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงการเดินทางครั้งสุดท้ายของพ่อ

เป็นปัจจุบันที่กลับกลายเป็นอดีตได้ในชั่วพริบตาเดียว

พริบตาเดียวจริง ๆ

พรุ่งนี้...

พ่อไม่มีโอกาสได้กลับบ้านอย่างที่ตั้งใจไว้

และพรุ่งนี้...

ฉันต้องตั้งหลักใหม่

เพื่อคนที่เหลืออยู่...คือแม่.