พวกเราเข้าไปกราบเท้าพ่อ

ฉันอยากได้ผมของพ่อเก็บไว้

แต่พอจะดึงจากศีรษะพ่อก็กลัวพ่อเจ็บ

จด ๆ จ้อง ๆ อยู่หลายครั้ง

จนพี่เขยต้องไปขอกรรไกรจากพยาบาล

มาตัดผมพ่อให้

ฉันเอาผ้าเช็ดหน้าผืนที่ซับเหงื่อพ่อห่อผมของพ่อไว้

จากนั้นก็ส่งข่าวให้น้องชายทราบ

และให้บอกแม่แค่ว่าพ่อป่วยหนัก

ให้แม่มาช่วยดูแลพ่อ

เพื่อให้แม่ค่อย ๆ ทำใจไปทีละขั้นตอน

เมื่อเดินทางมาถึงที่บ้านพี่สาวแล้ว

แม่กำลังใจดีมาก

บอกสงสัยตั้งแต่จะแวะไปดูพ่อที่โรงพยาบาล

ก่อนเข้าบ้านพี่สาวแล้ว

ที่น้องชายไม่ยอมแวะแต่กลับบอกให้เข้าบ้านก่อน

วันรุ่งขึ้นแม่กลับต่างจังหวัดเพื่อเตรียมรูปและเสื้อผ้าของพ่อ

พี่สาวพี่เขยไปติดต่อวัดชลประทานฯ

ฉันไปแจ้งข่าวให้พี่สาวของพ่อทราบ

เราเตรียมพร้อมที่จะรดน้ำศพในตอนบ่าย

ร่างพ่อในชุดขาวนอนอยู่บนเตียง

มีผ้าแพรคลุมปิดหน้า

มือวางอยู่เหนือพานรองรดน้ำ

ลมพัดมาทางปลายเท้า

ทำให้ผ้าแพรที่คลุมอยู่เผยอพับขึ้นมาสองสามครั้ง

พวกเราจึงเอาชายผ้าแพรเหน็บไว้

น้องชายพ่อเรียกลูกชายของลุงมา

แล้วเปิดผ้าแพรที่คลุมหน้าพ่อออก

บอกกับเขาว่า...

"ไม่ใช่อาไพหรอก พ่อเราใช่ไหม ?"

ทั้งนี้เพราะพ่อและลุงเล็กเหมือนกันมาก

ผิดกันที่สีผิวที่พ่อจะขาวกว่าเท่านั้น

อาเข้ารดน้ำพ่อเป็นคนสุดท้าย

ขณะที่อาหลั่งน้ำลงต้องมือของพ่อ

ไม่ทราบว่าลมหวนเปลี่ยนทิศได้อย่างไร ?

พัดเอาผ้าแพรที่ปิดหน้าพ่อเปิดออกมา

ให้เห็นหน้าอย่างชัดเจน

ฉันโผเข้ากอดอาร้องไห้

พร้อมกับตะโกนบอกอาว่า...

"พ่อเขาบอกอาว่า...เป็นเขานะ  ไม่ใช่ลุงเล็ก"