นั่นคือการสำแดงพลังที่เหลืออยู่ของพ่อ

เป็นครั้งแรก

หยอกล้อกับอา

เพราะเหตุที่อาเย้าหลานชายว่า

พ่อเป็นพ่อของเขา

โดยที่มีเหตุให้ผ้าแพรเปิดให้เห็นหน้าพ่อ

เท่ากับตอนที่อามาเปิดให้หลานชายดู

ทั้ง ๆ ที่ทิศทางของลมมาจากปลายเท้าของพ่อแท้ ๆ

ไม่มีทางพัดให้ผ้าแพรเปิดออกได้เด็ดขาด

และเจาะจงต้องเป็นเวลาที่อารดน้ำต้องมือพ่อพอดีเป๊ะ

เพื่อให้อามองดูให้เห็นชัด ๆ อีกที

ว่าเป็นพ่อนะ...ไม่ใช่ลุงเล็กอย่างที่อาพูดล้อหลานเล่น ๆ

พลังที่เหลือของพ่อสำแดงอีกหลายครั้ง

ตอนที่ทำบัญชีเงินช่วยกับน้องชาย

ได้กลิ่นดอกพลับพลึงคลุ้งไปทั้งห้อง

ฉันและน้องมองหน้ากัน

เราต่างเข้าใจ

เพราะหน้าลูกหีบของพ่อใช้ดอกพลับพลึงจัดทั้งหมด

น้องชายออกเสียงบอกพ่อไปตอนนั้นว่า...

"พ่อไม่ต้องห่วงหรอก 

เงินจัดงานศพมีพอ"

กลิ่นหอมนั้นก็จางไป

และเมื่อครั้งลอยอังคาร

เรานำอังคารพ่อไปลอยที่หน้าวัดกู้

ตรงอนุสาวรีย์พระนางเรือล่ม

ขากลับออกมาคนขับรถหลงทาง

วนผ่านไปทางซอยเข้าวัดกู้อีกครั้ง

ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้กับคนขับรถที่ชำนาญทาง

และครั้งสำคัญ

น้องชายเอาอัลบั้มรูปมายื่นให้ฉันดู

ฉันส่ายหน้าบอกเขาไปว่า

"ยังทำใจไม่ได้...ไม่ดูหรอก"

เขาหยิบรูปหนึ่งออกมาให้ดู

แล้วบอกว่า...

"สีขาว  มาบอกว่าไปดีแล้ว  ไม่ต้องห่วง"

เป็นภาพตอนทำบุญเจ็ดวัน

แม่ คุณป้า(พี่สาวของพ่อ) คุณยาย(อาของแม่) ทั้งสามคน

กำลังกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล

มีรังสีเป็นแสงสว่างอมเหลืองจาง ๆ

สูงขึ้นไปทั้งหมดเป็นสีขาวจาง ๆ

บดบังภาพของคนอื่น ๆ

เห็นชัดอยู่เพียงผู้กรวดน้ำทั้งสามคนเท่านั้น

นอกจากนี้พ่อก็จะมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว

ในกลิ่นของดอกพลับพลึงเป็นส่วนใหญ่

แต่บางครั้งก็เป็นกลิ่นหอมของดอกมะลิ

ทั้งหมดนั้น...ทำให้ฉันเริ่มเชื่อ

ในพลังที่เหลือของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว

ซึ่งเป็นจุดหักเหชีวิตครั้งสำคัญของฉันทีเดียว.