พ่อถึงแก่กรรมวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๓

ฉันยกห้องนอนให้หลานสาวสองคน

ส่วนฉันย้ายลงมานอนหน้าเตียงแม่ตั้งแต่วันพ่อตาย...

จนถึงวันเดินทางครั้งสุดท้ายของแม่ ๓ มกราคม ๒๕๕๐

วันที่ ๑๓ เมษายน ๒๕๓๔

แม่หน้ามืดหมดสติตกจากเก้าอี้ลงมา

ขณะนั้นแม่ไปพักอยู่กับพี่สาวที่กรุงเทพฯ

เขารีบพาแม่ส่งโรงพยาบาล

แล้วส่งข่าวให้พวกเราที่อยู่ต่างจังหวัดทราบ

ฉันตั้งจิตธิษฐานทันทีที่รู้ข่าว...

ขอให้แม่ปลอดภัย

"ฉันจะบวชชีพราหมณ์ให้แก่เจ้ากรรมนายเวรของแม่ ๗ วัน

และจะไม่กินเนื้อวัวตลอดชีวิต"

เมื่อเราไปถึงกรุงเทพฯ

แม่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

แต่มีอาการคล้ายปากเบี้ยวและพูดไม่ค่อยชัด

พวกเราจึงพาแม่ไปหาหมออีกครั้ง

จากนั้นต้องเริ่มต้นดูแลรักษาแม่

ด้วยโรคความดันโลหิตสูงเป็นโรคที่หนึ่ง

วันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ.๒๕๓๔

ทางโรงเรียนพานักเรียนไปปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน  จังหวัดสิงห์บุรี

ฉันถือโอกาสไปบวชชีพราหมณ์พร้อมนักเรียน

แต่นักเรียนอยู่ปฏิบัติเพียงสามวัน

ฉันจึงต้องอยู่ต่อหลังจากนักเรียนกลับไปแล้ว

เพื่อให้ได้เวลาครบ ๗ วัน

ในวันแรก(๓๐ ก.ย.๓๔)

หลวงพ่อบวชให้และให้ศีล

ในขณะที่รับศีลพร้อมนักเรียนเวลาประมาณ ๑๙.๐๐ น.

รู้สึกใจหมอง ๆ  ไม่สบายใจ   ใจไม่ปกติ  ใจไม่ปลอดโปร่ง

คิดเป็นห่วงแม่อยู่ตลอดเวลา

แต่เวลาทั้งหมด ๗ วันนั้น

ฉันตั้งใจเต็มที่เพื่อแม่

เมื่อกลับมาบ้านจึงรู้ว่า...

วันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ.๒๕๓๔  เวลาประมาณ สี่ห้าทุ่ม

แม่ไม่สบายมากต้องเข้าโรงพยาบาล

น้องชายไม่ต้องการให้เป็นเหตุขัดขวางการปฏิบัติธรรมของฉัน

เขาจึงไม่ส่งข่าวไปให้ทราบ

ครั้งนี้...

แม่ยังเดินอยู่บนเส้นทางของความเป็น

และบอกกับฉันว่า...

"หนูช่วยชีวิตแม่ไว้เป็นครั้งที่สองแล้วนะ"