• อักษราภรณ์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : boondharik@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-07-16
  • จำนวนเรื่อง : 137
  • จำนวนผู้ชม : 30357
  • จำนวนผู้โหวต : 91
  • ส่ง msg :
อักษราภรณ์
ชีวิตกับธรรมะ
Permalink : http://www.oknation.net/blog/Aug-saraporn
วันศุกร์ ที่ 3 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนที่แปด)
Posted by อักษราภรณ์ , ผู้อ่าน : 178 , 21:01:57 น.  
พิมพ์หน้านี้


ในระหว่างเวลานี้

ฉันปฏิบัติธรรมก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ

มีจุดตั้งมั่นอยู่ที่...

การเดินทางครั้งสุดท้ายของแม่

เพื่อจะสามารถดูแลแม่ได้เต็มที่ในตอนนั้น

เพราะฉันได้ครูบาอาจารย์ที่งามพร้อม

นำทางในการปฏิบัติธรรม

นำให้เรื่องที่รับรู้จากกรรมฐานนั้น

ล้วนเป็นเรื่องสำคัญ

อันเป็นแนวทางเพื่อเดินไปสู่ความหลุดพ้น

และมีเรื่องที่เป็นเรื่องสำหรับแม่โดยเฉพาะส่งมาให้ฉันได้รับรู้

คือเรื่องของธาตุอย่างละเอียดพอสมควร

การรวมตัวของธาตุเพื่อก่อเกิดชีวิต

การแตกสลายตัวของธาตุเมื่อจบชีวิต

เส้นทางอนุโลม-ปฏิโลมของการเกิดและการดับของธาตุ

ทุกครั้งที่นั่งกรรมฐาน

นอกจากกราบเท้าถวายอานิสงส์แด่บูรพาจารย์แล้ว

ก็จะส่งผลอานิสงส์ให้แก่แม่มาโดยตลอดไม่ขาดสาย

ในส่วนของแม่...

ในปี พ.ศ.๒๕๓๔-พ.ศ.๒๕๓๖ (อายุ ๗๒-๗๔ปี)

สุขภาพแม่ทรงตัว

มีเพียงโรคความดันโลหิตสูง

แม่ยังเดินและทำกิจวัตรประจำวันได้ทุกอย่าง

ฉันมักจะบ่นแม่และขัดใจกับแม่เรื่องความขยันของแม่

เพราะแม่ทุ่มเททำงานบ้านจนไม่ดูแลสุขภาพ

แม่จะกะเวลาที่ฉันไปโรงเรียน

ออกมาถางหญ้าดูแลบริเวณรอบ ๆ บ้าน

เมื่อใกล้เวลาที่ฉันจะกลับบ้าน

แม่ก็จะเข้าบ้านทำไม่รู้ไม่ชี้

ฉันพยายามชวนแม่ฝึกกรรมฐาน

แต่ครั้งแล้วครั้งเล่าแม่ไม่เคยยอม

และแล้ววันที่ฉันดีใจที่สุดก็มาถึง

วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์  พ.ศ.๒๕๓๖

เราไปทำบุญถวายสังฆทานครบวันตายให้พ่อ

แม่บอกกับครูบาอาจารย์ของฉันว่า "ขอปฏิบัติธรรม"

หลวงพ่อสั่งว่า...

"ประคองแม่ฝึกกรรมฐานไป"

นับแต่วันนั้นแม่ใช้คำภาวนาตามที่หลวงพ่อสั่ง

แม้ยามนอนแม่ก็จะสวดมนต์และภาวนา

ฉันดีใจที่แม่จะมีธรรมะเป็นเสาเกาะในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต

เพราะจุดสุดท้ายของลมหายใจ

เป็นจุดสำคัญสำหรับภพชาติ

ครั้งหนึ่งฉันฝันว่า...

ถูกรถชนแล้วล้มลงหัวฟาดพื้น

ในความรู้สึกว่าหัวถูกพื้นเบา ๆ ไม่เป็นอะไร

แต่คิดว่าในความเป็นจริงฟาดลงไปแรงมาก

แล้วหมดความรู้สึก(ตาย)ทันที

ไม่เจ็บปวด  ไม่ทรมาน

แต่เสี้ยววินาทีที่จะดับนั้น

ในสมองมีเสียงฉันเรียกแม่อยู่สองสามครั้ง

รวมกับความรู้สึกห่วงแม่ว่า...

ถ้าฉันตายแม่จะได้ใครดูแล ?

หลังจากนั้นพิจารณาความฝันได้ว่า...

เสียงเรียกแม่ที่ดังอยู่ในสมองนั้น

ก็คือตัวยึดตัวสุดท้ายที่ปรากฏตอนจะดับจิต

ซึ่งจะเป็นตัวก่อภพก่อชาติ

ถ้าฉันตายตอนนั้นคงจะไม่พ้นทุคติแน่นอน

เพราะจุดนี้เป็นส่วนลึกที่สุดที่จะปรากฏในวาระสุดท้าย

ที่ไม่มีใครสามารถกำหนดได้

หากแม่ปฏิบัติธรรม

ก็อาจจะมีอะไรบางอย่างช่วยดึงจิตของแม่ได้

นี่คือเหตุที่ฉันดีใจมากที่สุดในชีวิตที่แม่ตัดสินใจเช่นนั้น.


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4
กู่ วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 14.20 น.
http://www.oknation.net/blog/shadowy
 เตือนใจ ให้เตือนตน เกิดเป็นคน ไม่ง่ายดาย

ขอบพระคุณค่ะ ที่ทำให้ตัวกู่เองได้รับรู้เรื่องนี้
ขออนุโมทนา
ความคิดเห็นที่ 3
nathawat วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 21.17 น.
http://www.oknation.net/blog/may

อ่า จะกลับบ้านนอนละ
มาลาป้าอักก่อน แล้วเดี๋ยวมาเม้นท์ทีหลังครับ
ความคิดเห็นที่ 2
ทศ วันที่ : 04/08/2007 เวลา : 17.28 น.
http://www.oknation.net/blog/spirit


ขอเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เมื่อได้อ่านเรื่องราวย้อนหลัง
ชื่นชมในความกตัญญูต่อมารดาบิดา

การได้มีโอกาสฝึกวิปัสสนากรรมและฐานกับหลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี ถือได้ว่าคุณได้เรียนรู้วิธีปฏิบัติวิปัสสนาในแนวสติปัฏฐาน ๔ ขอให้ศึกษาปฏิบัติเป็นกิจวัตร เป็นมหากุศลต่อตนเอง


ความคิดเห็นที่ 1
ทศ วันที่ : 04/08/2007 เวลา : 17.02 น.
http://www.oknation.net/blog/spirit


ขออนุโมทนากับมหากุศลที่คุณเพียรปฏิบัติ การที่บุตรนำพาบิดามารดาเข้ามาปฏิบัติกรรมฐาน ไม่ว่าจะเป็นสมถกรรมฐาน หรือวิปัสสสนากรรมฐาน ถือว่าท่านผู้นั้นเป็นอภิชาติบุตร
ขอให้มีความก้าวหน้าในการปฏิบัติครับ ขออนุโมทนาอีกครั้ง
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น


<< สิงหาคม 2007 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31