ในปี พ.ศ.๒๕๓๗ - พ.ศ.๒๕๔๐ (อายุ ๗๕ - ๗๘ ปี)

แม่ยังพอเดินได้

แต่แขนขาเริ่มอ่อนแรงลง

มีอาการปวดเข่า

ฉันจึงทำราวเกาะเพื่อช่วยการทรงตัวของแม่

ราวเกาะนี้ทำทั่วบ้านในบริเวณที่แม่มีความจำเป็นต้องใช้

แต่แม่ก็มักจะลืมเกาะบ้างเป็นครั้งคราว

ทำให้มีการหกล้มบ้าง

แต่ก็ไม่หนักหนาอะไรนัก

เพราะมีราวช่วยเป็นหลักพอที่แม่จะคว้าไว้ได้ทันในบางครั้ง

ประมาณปี พ.ศ.๒๕๔๐

สุขภาพทรุดลงอีก

ต้องเริ่มใช้ไม้เท้าช่วยในการทรงตัว

แต่แม่ก็พยายามดูแลตัวเอง

โดยเฉพาะในเรื่องยาเท่าไรเท่ากันแม่กินได้ไม่มีเกี่ยงเลย

การขับถ่ายเริ่มไม่สามารถบังคับได้

มีอาการปวดขาปวดเข่าเพิ่มมากขึ้น

มากจนแม่บ่นว่า...

"ปวดจนไม่อยากอยู่เป็นผู้เป็นคนแล้ว"

ความขยันของแม่ลดลงโดยความจำยอมของความเสื่อมแห่งสังขาร

ในปี พ.ศ.๒๕๔๑ - พ.ศ.๒๕๔๒ (อายุ ๗๙ - ๘๐ ปี)

สุขภาพแม่ทรุดโทรมลงอีก

การทรงตัวไม่ดีหกล้มบ่อยครั้งขึ้น

บางครั้งแม่จะหกล้มตอนที่ฉันไปโรงเรียน

ไม่มีคนอยู่บ้าน

เมื่อกลับมาบางครั้งแม่ก็จะเล่าให้ฟัง

แต่ก็มีหลาย ๆ ครั้งที่แม่อุบนิ่งไว้

เพราะกลัวว่าฉันจะเป็นห่วงแม่มากขึ้น

วันที่ ๔ เมษายน  พ.ศ.๒๕๔๒

แม่หกล้มและเจ็บที่เท้ามาก

พาไปหาหมอที่จังหวัดเพราะกลัวว่ากระดูกจะหัก

ตกค่ำแม่อาเจียร

จึงนำแม่ส่งโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ

ครั้งนี้ได้โรคเบาหวานและตับเริ่มผิดปกติมาอีกสองโรค

ในระหว่างที่ตรวจรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ

แม่เล่าให้ฟังว่า...

แม่รู้สึกตัวแต่ไม่ได้ลืมตากลับสามารถเห็น...

คนมาเกาะข้างเตียงสองคน

เขาทั้งสองก้มลงมามองดูแม่

แม่แผ่ส่วนกุศลให้เขา

พักหนึ่งเขาก็หายไป

จากนั้นมีอีกคนมายืนที่ปลายตีนเตียง

เป็นผู้หญิงอ้วนขาไม่ดี

และมีที่หัวเตียงอีกสี่ห้าคน

พอแม่แผ่ส่วนกุศลให้เขา...เขาก็หายไป.