พอดีกับในช่วงปี พ.ศ.๒๕๔๒

มีข่าวให้ข้าราชการออกจากราชการก่อนกำหนดเกษียณได้

ฉันเริ่มก้ำกึ่งว่า...

ควรจะลาออกเพื่อดูแลแม่ดีไหม ?

เพราะเมื่อทุกคนไปทำงาน

แม่จะอยู่บ้านคนเดียว

หากฉันจ้างคนมาดูแลแม่ก็ทำได้

แต่จะไว้วางใจได้แค่ไหน ?

ประมาณเดือนกรกฎาคม

ใกล้จะหมดเวลารับสมัครลาออกก่อนเกษียณอายุราชการ

ความดันโลหิตของแม่ขึ้นถึงสองร้อยกว่า

ขึ้น ๆ ลง ๆ แกว่งอยู่เป็นอาทิตย์

ประกอบกับสุขภาพที่ทรุดลงอีก

แขนขาอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

การหกล้มแต่ละครั้งดูจะยั้งตัวไม่อยู่มากขึ้น

ทำให้ฉันเริ่มมองดูแม่อย่างพินิจพิจารณา

มีความคิดขึ้นมาว่า...

"ถ้าไม่ออกปีนี้เพื่อมาดูแลแม่อย่างจริงจัง

อาจจะไม่มีโอกาส"

ในวันนั้นจึงเข้าไปคุยกับผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายธุระการ

เรื่องอายุราชการและคำนวณเงินบำนาญที่จะได้รับ

เป็นจำนวนเงิน/เดือนที่น่าจะพออยู่ได้

และประกอบกับเหลืออายุราชการเพียงแปดปี

ความคิดสุดท้าย...

"ทุกอย่างน่าจะพอ

คิดมากก็มากเรื่อง

เอาเท่าที่ได้

ประหยัดหน่อย

จะได้มีโอกาสดูแลแม่และปฏิบัติธรรม

เงินเดือนที่น้อยลงกว่าที่ควรจะได้

มีค่าเทียบไม่ได้กับความก้าวหน้าทางธรรม

ซึ่งถ้าออกมาแล้ว

สามารถดูแลแม่ได้ด้วยตัวเอง

และเร่งปฏิบัติธรรมให้มากขึ้น

ตรงนี้ไม่สามารถประมาณค่าได้

ที่ฉันมีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เนื่องมาจากพ่อแม่

คิดว่า...

ควรทิ้งได้...เพื่อแม่"

ฉันตัดสินใจยื่นใบสมัครเข้าโครงการทันที

หลังจากลาออกจากราชการแล้ว

วันหนึ่งในเดือนธันวาคม

แม่หกล้มทั้งตอนเช้าตอนเย็น

และตกเตียงในตอนกลางคืน

หลังจากนั้นปัสสาวะไม่ออก

จึงไปรักษาที่กรุงเทพฯ

ได้ทราบจากแพทย์ว่า...

กระเพาะปัสสาวะบีบรัดตัวไม่ดี

ทำให้การถ่ายเบาแต่ละครั้งออกมาไม่หมด

มีปัสสาวะตกค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาวะ

เป็นเหตุให้เกิดโรคติดเชื้อในกระเพาะปัสสาวะตามมาอีกหนึ่งโรค.