วันที่ ๒ สิงหาคม  พ.ศ.๒๕๔๓

วันนี้มองดูหน้าแม่แล้ว

เห็นสีหน้าดำคล้ำคล้ายคนตาย

ฉันอธิษฐานจิตทันที...

ขอชีวิตแม่ไว้อีกระยะหนึ่ง

ยังยินดีที่จะดูแลแม่อยู่

วันที่ ๓๐ กันยายน  พ.ศ.๒๕๔๓

ฉันไปโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯเพื่อเอายาให้แม่

และไปรับหนังสือประวัติครูบาอาจารย์

ที่เรียบเรียงและจัดพิมพ์เพื่อถวายครูบาอาจารย์

จากสำนักพิมพ์ในกรุงเทพฯ

กลับถึงบ้านต่างจังหวัดประมาณบ่ายสามโมงเย็น

ทราบจากข้อความที่น้องชายเขียนบอกไว้ที่บ้านว่า...

แม่หกล้มกระดูกตะโพกหลุดตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล

และทราบสาเหตุจากแม่ภายหลังว่า...

"ตอนเที่ยงแม่เดินเข้าไปในครัวเพื่อเอาช้อนส้อม

คิดว่าเดินเองได้จึงไม่ใช้ไม้เท้า

แค่ล้มลงไปเบา ๆ กองอยู่กับพื้นเท่านั้นเอง

แม่ยังสงสัยว่ากระดูกหักได้อย่างไร ?"

น้องชายบอกว่า...หมอเวรมาตรวจดูแล้ว

ใช้เครื่องถ่วงปฐมพยาบาลไว้ก่อน

รอวันจันทร์ให้หมอกระดูกประจำโรงพยาบาล

มาดูแลเพื่อผ่าตัดให้

แม่กำลังใจดีมากไม่ร้องครวญครางสามารถพูดคุยเล่าเรื่องต่าง ๆ ได้

ประมาณห้าโมงเย็น

ฉันมีความรู้สึกว่าต้องไปกราบหลวงพ่อ

จึงไปซื้อดอกบัวแล้วเลยไปวัดเพื่อกราบหลวงพ่อ

พอดีหลวงพ่อออกไหว้พระอยู่ที่โบสถ์

จึงตามไปกราบนมัสการเรื่องแม่และกราบเท้าขอบารมีหลวงพ่อ

หลวงพ่อบอกว่า..."ปลอดภัย"

ตอนกลางคืนตั้งแต่ตีสอง

แม่ปวดถี่ขึ้นเป็นระยะ ๆ นอนไม่หลับทั้งคืน

เช้าคุณหมอสั่งสวนปัสสาวะ

แต่พยาบาลสวนไม่สำเร็จและแม่เจ็บมากจึงงดสวนไป

ตอนสายเพื่อนมาเยี่ยม

แม่ยังควบคุมตัวเองพูดคุยได้แม้จะปวดเพิ่มขึ้น

ฉันถามแม่ว่า...

"แม่รู้ไหมว่าทำกรรมอะไรไว้ ?"

แม่นึก ๆ อยู่พักหนึ่ง...แล้วบอกว่า

"เทน้ำร้อนลงไปทางหน้าต่างครัว

บังเอิญไปถูกหมาที่เลี้ยงไว้ชื่อไอ้ด่างอย่างไม่ได้ตั้งใจ

มันเจ็บปวดทุกข์ทรมานให้แม่รักษาอยู่ ๓ วัน

แล้วมันก็ตาย"

ฉันจึงบอกแม่ให้ตั้งจิตขออโหสิกรรมเขาเสีย

ตอนบ่ายแม่เริ่มเจ็บท้องน้อยเพราะปัสสาวะไม่ออก

บอกพวกเราเป็นระยะ ๆ

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะพยาบาลสวนปัสสาวะไม่ได้

ในระหว่างวันนี้ทั้งวัน

ฉันจะมองเห็นแม่เหมือนซากศพ

ใจฉันเริ่มไม่ดีทวีขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป

จนที่สุดปรึกษากันแล้ว

ตกลงใจนำส่งแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลรามคำแหง  กรุงเทพฯ

เพราะพี่เขยได้ติดต่อกับเพื่อนที่เป็นวิสัญญีแพทย์

เพื่อนพี่เขยแนะนำที่นี่เพราะรู้จักกับทีมคุณหมอที่มีความสามารถที่นี่

เราออกเดินทางจากโรงพยาบาลต่างจังหวัด

ประมานเที่ยงคืนของวันที่ ๑ ตุลาคม  พ.ศ.๒๕๔๓

ระหว่างทาง

พยาบาลอุทานออกมาด้วยความตกใจว่า

เห็นคนยืนอยู่ที่ตรงคอสะพานที่รถแล่นผ่านมา

ฉันหันไปมองก็ไม่เห็นมีอะไร

สิ่งที่ทำได้คือแผ่ส่วนกุศลไปให้ทุกสรรพวิญญาณ

และแผ่กระแสเมตตาล้อมแม่เอาไว้ตลอดทาง

สภาพแม่ในรถพยาบาลจะได้รับแรงกระเทือนจากการวิ่งของรถ

ทำให้แม่ปวดมากขึ้นและมากขึ้น

แม่ถามไปตลอดทางว่า...จะถึงหรือยัง ? ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ฉันก็ได้แต่บอกคนขับรถว่าคนไข้ปวดมากขับนิ่ม ๆ หน่อยได้ไหม ?

เป็นช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดของแม่และความทุกข์ทรมานใจของพวกเรา

รถมาถึงโรงพยาบาลรามคำแหงเวลาประมาณตีสองครึ่ง

คุณหมอเวรรับตรวจอาการเบื้องต้นและนำส่งห้องพักคนไข้

เพราะแพทย์ที่เป็นเพื่อนพี่เขยได้ฝากฝังไว้ให้แล้ว

ที่ห้องพักคนไข้

พยาบาลสามารถสวนปัสสาวะได้โดยที่แม่ไม่รู้สึกเจ็บเลย

ปัสสาวะที่ค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาสวะออกมาจนหมด

แม่คลายอาการปวดท้องลง.