พิมพ์หน้านี้
|
ประการที่สอง สายสิญจ์หากเขม็งตัวแน่นเข้ามา เกลียวทั้งหมดจะถูกควั่นเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นเกลียวเชือกที่พันตัวเรา เราก็ยังพอขยับตัวได้บ้าง แต่ไปให้ถึงเป้าหมายไม่ได้ ด้ายสายสิญจ์ที่ถูกควั่นเป็นเกลียวเชือก จะมีความเหนียว และเมื่อผูกมัดตัวเรา เราก็จะเห็นตัวด้ายนั้นชัดเจน มันพอจะผ่อนจะพลิกจะหลบได้บ้าง แต่อย่างไรก็ตาม จะแก้ให้หลุดไปจากตัวเรานั้น เป็นเรื่องที่ทำได้โดยยาก การพลิกการผ่อนการหลบก็ทำให้ขยับตัวได้บ้าง แต่ก็มีข้อจำกัด ในการที่จะเคลื่อนไหวไปให้ถึงเป้าหมาย แต่ก็พอจะขยับได้บ้าง อยู่ในภาวะเดิมนั้นอยู่ได้ แต่ถ้าจะไปให้ดีกว่านั้นจะไปไม่ได้ ถ้าหากว่าด้ายสายสิญจ์นั้นถูกควั่นเป็นเกลียวเสียแล้ว เพราะมันมีความเหนียวแน่น ด้ายสายสิญจ์นี้ที่ว่า... ถูกควั่นเป็นเกลียวแล้ว จากเกลียวก็จะมาถูกควั่น... รวมกันหลาย ๆ เกลียว กลายเป็นเชือก เชือกนั้นจะมีเกลียวอยู่สี่เกลียวด้วยกัน ก็คือ... ความยินดีในกาม ความยินดีเครื่องประกอบกามความพึงพอใจในภาวะ ความยินดีในภาวะความเป็นอยู่ความสะดวกสบายต่าง ๆ ความยินดีในภาวะที่ได้รับการยอมรับได้รับการยกย่อง เหล่านี้จะเป็นเครื่องผูกมัดเรา ความยินดีที่เกิดขึ้น ความยินดีนั้นจะเป็นเครื่องผูกมัดเรา อันนี้คือเครื่องประกอบการผูกมัดด้วยสภาวะ. (ยังมีต่อค่ะ) |
| << | กันยายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | ||||||