ครั้งหนึ่งไปปฏิบัติธรรมที่วัดกับเพื่อน

ตื่นตอนหกโมงเช้าเก็บเครื่องนอนเรียบร้อย

ชวนกันไปกวาดลานวัด

กวาดไป   พิจารณาไป   กวาดไป   พิจารณาไป

ก็ได้ความคิดขึ้นมา

พอกวาดเสร็จจึงถามเพื่อนว่า...

"กวาดลานวัดแล้วได้อะไร  ?"

เพื่อนตอบว่า..."ปวดแขน  เจ็บมือ"

ฉันเล่าให้เพื่อนฟังว่า...

"กวาดลานวัดหน้าแล้ง

เหมือนคนไม่รักษาศีลคิดจะกำจัดกิเลส

มันไม่มีหมดลดลงได้"

ในส่วนความคิดที่ไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟัง

ฉันพิจารณาได้ว่า...

"กิเลส...

ก็เหมือนใบไม้

ใบใหญ่  หยาบ  เห็นได้ชัด

ใช้ไม้กวาดกวาดบ้านธรรมดาก็กวาดได้

ใบเล็ก(เช่นใบมะขาม)  ละเอียด  กวาดยาก

แม้จะใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวแข็ง ๆ แคะไค้กวาดไล่ไป

ก็ทั้งยากที่จะให้หมดเกลี้ยง

ที่ยากที่สุด

ก็เห็นจะเป็นใบไม้

ที่ตกอยู่ในระหว่างซอกมุมอับต่าง ๆ

ใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวก็กวาดไม่ออก

ต้องใช้ไม้แหลม ๆ แคะสะกิดออกมา

แล้วจึงใช้ไม้กวาดกวาดออกไปได้

นึกถึงหลาย ๆ ครั้งที่เกิดขี้เกียจขึ้นมา

ก็แอบกวาด ๆ เข้าไปสุมอยู่ข้างในซอกมุมอับ

ให้มันรวมกลุ่มกันลับตาหน่อย

คนเดินไปเดินมาจะได้มองไม่เห็น

เป็นอันว่า...สะอาด

พอพิจารณามาถึงจุดนี้

นึกถึงที่หลวงพ่อเทศน์ว่า...

"ให้รู้  แล้วละที่รู้  ละได้แล้ว  ก็จะแจ้งในสัจจธรรมนั้น"

จึงได้แต่รำพึงว่า

คงต้องใช้เวลาอีกนานนับชาติไม่ถ้วนนะ

กว่าจะละที่รู้ได้.