ครั้งหนึ่งได้เข้าเฝ้าฯ

ผมก็กราบบังคมทูลว่า

ผมพบผมเพิ่งหัดปฏิบัติแต่ว่าหัดแล้วจิตสงบเร็ว

เวลาสงบก็จะมีอาการอย่างจิตที่เริ่มสงบทั้งหลาย

ครั้งหนึ่งผมนั่งแล้วรู้สึกว่าตัวผมลอยขึ้น

พอลอยขึ้นแล้วสูงจากพื้นเกินศอกได้

หัวก็เริ่มบ่ายหัวทิ้งลงข้าง ๆ ผมก็เลยเลิก

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรับสั่งว่า

ที่ไปเลิกนั่นผิด

เพราะที่จริงการทำสมาธินั้น

อะไรเกิดขึ้นผู้ทำสมาธิถ้าสติยังอยู่กับตัว

ควรจะรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง

แล้วอยู่กับภาวะนั้นไป

อีกครั้งหนึ่ง

ผมนั่งและรู้สึกว่าจิตสงบ

ผมตกลงไปในความมืดคล้าย ๆ กับในท่อขนาด ๆ พอตัว

ไม่เร็วนัก แต่เร็วพอสมควร

ปลายท่อข้างโน้นผมเห็นเป็นแสงสว่าง มีจุดเล็ก ๆ

ผมก็ไปกราบบังคมทูลเล่าความ

แล้วผมก็คิดถึง  ผมก็เริ่มทำสมาธิ

ทรงรับสั่งว่าผิด ไม่ควรเลิก แต่ควรคุมสติให้มี

แล้วก็อยู่กับภาวะที่ตัวกำลังประสบนั้นเรื่อย ๆ

แล้วในที่สุดท่านบอกว่า

มันจะผ่านขั้นตอนเหล่านี้มันยากจริง ๆ

ผมเอาเทียบเคียงกับคำสอนของครูบาอาจารย์

เห็นว่าตรงกันหมด จึงได้รู้ว่า

ทรงปฏิบัติไปได้

หาคนธรรมดาหาคนที่ศีลสมบูรณ์เหมือนคงจะยาก

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

สมบูรณ์ทางศีล ท่านไม่ล่วงละเมิด

เพราะฉะนั้นเมื่อมีศีลเป็นพื้นฐานธรรมดา

สมาธิก็เกิดง่าย สมาธิก็จะอยู่มั่นคง

และในที่สุดจะตามมาด้วยปัญญา

ศีล  สมาธิ  ปัญญา

พระมหากษัตริย์ของเราท่านทรงมีทศพิธราชธรรม

ต่างจากพระเจ้าแผ่นดินบ้านอื่นเขา

แล้วในทศพิธราชธรรม ๑๐

มีอยู่ข้อหนึ่งคือศีลต้องมี

ถ้าหากจะมีอะไรที่แลดูเหมือนว่าทรงล่วงศีลบ้าง

ก็ทรงมีเหตุผลและไม่ได้ตั้งพระทัยที่จะทำ

ยกตัวอย่างในงานสังคมที่เขามีการดื่ม

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงถือด้วย

และเสวยน้ำจันทน์ด้วย

แต่ไม่ได้ขาดสติ

เป็นการปฏิบัติคล้อยตามสังคม

เพื่อที่จะให้ไม่เสียมารยาท เป็นการเอาใจแขก

.

.

.

คัดลอกจากหนังสือสองธรรมราชา

สัมภาษณ์และรวบรวมโดย...คุณอัครวัฒน์   โอสถานุเคราะห์

จากการสัมภาษณ์...พล.ต.อ.วิสิษฐ   เดชกุญชร