ขอบพระคุณภาพจาก  www.lekpailin.multiply.com

วันนี้ฉันหัดทำขนมสำปันนี

เพื่อนที่ให้วิชานี้มาบอกว่า

ขนมชนิดนี้ถ้าอบด้วยดอกมะลิแล้วจะหอมอร่อยมาก

จึงไปเก็บดอกมะลิที่ต้น

เป็นต้นเหตุให้

ถูกมดแดงที่ทำรังอยู่ที่ต้นมะลิรุมกัดเอา

มองดูภาพมดแดงที่พยายามกัด กัด กัด กัด กัด

จนก้นของมันชี้แล้วชี้อีก

ทำให้นึกถึงครั้งหนึ่ง

เมื่อประมาณ ๑๓ ปีผ่านมาแล้ว

เคยถูกมดแดงกัดที่ง่ามนิ้วมือ

ตอนแรกที่ถูกเขากัดจะรู้สึกเจ็บ

ก็เพ่งมองดูเขา

คิดว่าถ้าจะดึงเขาออกมา

เขาก็คงจะได้รับบาดเจ็บมากกกกกกกก

จากการกระทำของฉัน

จึงปล่อยให้เขากัดก้นชี้เอาจริงเอาจังอยู่อย่างนั้น

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

ความเจ็บที่ถูกมดแดงกัดลดน้อยลงไป

จนที่สุดฉันไม่รู้สึกเจ็บเลย

ปล่อยเวลาจนเห็นว่าควรแก่เวลาแล้ว

จึงค่อย ๆ ใช้นิ้วบรรจงจับเขาเพื่อจะดึงออกมา

แต่ปรากฏว่าเขาตัวแข็งก้นชี้ตายไปเสียแล้ว

ตายไปในสภาวะที่ยังกัดฉันจนก้นชี้เด่อยู่อย่างนั้น

เขาตายไปพร้อมกับโทสะ

ครั้งนั้นนำเรื่องไปกราบเรียนครูบาอาจารย์

หลวงพ่อบอกว่า

"ค่อย ๆ ปัดเขาออกไปเสียแต่แรกเขาก็จะไม่ตาย

ให้ความโกรธค่อย ๆ กร่อนไป"

ในตอนที่หลวงพ่อเมตตาให้คำสอนนี้

ฉันยังไม่เข้าใจเท่าใดนัก

แต่กับครั้งนี้ที่เห็น

และทบทวนไปเทียบกับคำสอนของหลวงพ่อ

ทำให้ได้คิดว่า

ให้โยง

เหตุการณ์นี้เข้ามาเปรียบเทียบกับตัวเราเอง

ถ้าเกิดโทสะ

แล้วปล่อยให้อำนาจของโทสะครอบงำอยู่

ตัวเราเองที่ถูกแผดเผาด้วยอำนาจของไฟโทสะนั้น

จนตายในที่สุด

เหมือนมดแดงตัวนั้น

ดังนั้น

เมื่อเกิดโทสะ

ให้รีบถอนตัวออกมาจากโทสะนั้นโดยเร็วที่สุด

เท่าที่จะทำได้

แล้วปล่อยให้โทสะนั้นค่อย ๆ กร่อนไป   กร่อนไป  และกร่อนไป

จะได้พ้นจากการครอบงำเผาผลาญของไฟโทสะนั้น

ซึ่งมีแต่โทษ

นับแต่โทษน้อยยยยยยยยยยยยยย ๆ

ไปจนถึงโทษถึงชีวิตสิ้นสุด

เช่นมดแดงตัวนั้น.