วันหนึ่งฉันเป็นไข้หวัดรุ่นใหม่ชนิดรุนแรงมากมาก

หายใจไม่ออกนอนซมกระสับกระส่ายไปหมด

ปกติแล้วเวลาไม่สบายฉันไม่เคยคิดถึงหมอเลย

แต่ครั้งนี้

มันเหมือนใกล้ความตาย

จึงตะเกียกตะกายไปหาหมอด้วยตัวเอง

ไม่ต้องรอให้ญาติพี่น้องต้องอ้อนวอนเหมือนก่อน ๆ

ตอนรอหมอ

ต้องนอนรอบนรถเข็นที่เป็นเตียง

หลังจากพบหมอและได้ยามาแล้ว

ฉันพยายามรักษาตัวและกินยาตามคำสั่งหมออย่างเคร่งครัด

จนอาการดีขึ้นตามลำดับ

เหตุการณ์ครั้งนี้

ทำให้ฉันมองเห็นถึงความรักตัวเองเป็นที่สุดของมนุษย์

คนเรารักตัวเองเป็นที่สุด

หากว่า...

เราจะได้มีโอกาสมองย้อนกลับ

ว่าคนอื่นก็รักตัวเองเป็นที่สุดเหมือนกันกับเรา

จะทำให้เรารู้สึกรักคนอื่น

เช่นเดียวกับที่เรารักตัวเอง

จะทำให้เราเกิดเมตตาต่อคนอื่น

เช่นเดียวกับเมตตาต่อตัวเอง

แต่โดยความจริงแล้ว

คนเราส่วนมากไม่เคยมองย้อนกลับ

เขาจึงรู้จักแต่รักตัวเอง

มองไม่เห็นว่าคนอื่นก็รักตัวเองมากเช่นกัน

จึงมองเห็นแต่ความต้องการของตัวเอง

ไม่เกิดเมตตาจิตขึ้นในจิตใจ

ดังนั้น

โลภะ  โทสะ  โมหะ

จึงเจริญงอกงามท่วมท้นจิตใจของคนเหล่านั้น

เป็นเหตุให้เขาต้องจมอยู่ในทะเลทุกข์

เวียนเกิดเวียนตายอยู่กับทุกข์

อย่างน่าอนาถใจนับเอนกอนันตกาล

ยากที่จะถอดถอนให้หลุดพ้นออกมาได้.