วันนี้

มองดูบ้านที่สร้างมานับสิบปีแล้ว

มีส่วนผุพังซอมซ่อไปตามกาล

เพื่อนบ้านข้างๆ เริ่มซ่อมแซมบ้านกันแล้ว

ทำให้มองเห็นถึงความเพียรรักษา

ที่จะต้องกระทำเช่นเขาบ้าง

เพื่อความคงอยู่ของตัวบ้านที่เนิ่นนานขึ้น

ร่างกายของคนเราก็เช่นกัน

นับวัน...นับวัน...

มีแต่ความเสื่อมถอยชำรุดทรุดโทรมอย่างไม่หยุดยั้ง

โรคหนึ่งไป...อีกโรคหนึ่งก็มา

หรือโรคหนึ่งยังคงอยู่

และอีกหลาย ๆ โรคก็เข้ามาร่วมด้วยช่วยกัน

รุมเร้า

ให้ต้องเพียรรักษาเยียวยา

เช่นเดียวกับบ้าน

ต่างกันก็แต่บ้านขาดสิ่งหนึ่ง

คือจิตใจ

ดังนั้นการเพียรพยายามรักษาบ้าน

ก็รักษาไปตามสภาพภายนอก

แต่ว่าการเพียรรักษาร่างกาย

ต้องควบคู่ไปกับการเพียรรักษาจิตใจ

หากมีจิตใจที่มั่นคงเข้มแข็ง

การเพียรรักษาร่างกายก็ดูจะไม่ยากเย็นแสนเข็นจนเกินไป

หรือแม้ถึงยามที่ร่างกายเกินกว่าจะเยียวยาแล้ว

ก็

ยังมีจิตใจที่แจ่มใสเข้มแข็งมั่นคง

ปราศจากความวิตกกังวล

พร้อมแล้วกับการเดินทางครั้งสุดท้าย

อันเป็นครั้งที่สำคัญที่สุดของชีวิต

เช่นนี้

นับว่าประเสริฐนัก

อะไรหนอ ?

ที่จะมาช่วยให้จิตใจเข้มแข็งไม่สะดุ้งสะเทือนได้เช่นนั้น

อะไรหนอ ?