ในช่วงฤดูน้ำหลาก

เป็นธรรมชาติของวัดในชนบทที่อยู่ติดริมแม่น้ำ

เมื่อน้ำหลากมามาก ๆ

ก็จะท่วมท้นเข้ามาในบริเวณวัด

กุฏิหลวงพ่อก็เช่นกัน

ถูกล้อมอยู่ท่ามกลางน้ำ

พระจึงช่วยกันต่อสะพานไม้ง่าย ๆ

เชื่อมต่อระหว่างกุฏิกับศาลาการเปรียญ

ในช่วงนั้น

มีอยู่วันหนึ่งที่ฉันไปกราบหลวงพ่อ

เห็นแมวตัวหนึ่งนอนตายอยู่ใต้ตู้พระไตรปิฎก

ซึ่งตั้งอยู่ตรงระเบียงด้านขวาใกล้กับบันไดทางขึ้นกุฏิ

ด้วยความคิดว่า

หากปล่อยซากแมวไว้นานจะมีกลิ่น

จึงเอ่ยปากบอกเด็กวัดเรื่องมีแมวตาย

หวังจะให้เขาเอาไปทิ้งเสีย

จนเพลก็ยังเห็นซากแมวตัวนั้นอยู่ที่เดิม

จึงเอ่ยปากบอกกับพระอีกครั้ง

ด้วยความหวังเช่นเดิม

ตอนบ่ายก็ยังเห็นซากแมวตัวนั้นอยู่ที่เดิม

ฉันไม่เข้าใจว่า

ทำไมทั้งพระและเด็กวัดจึงไม่ยอมจัดการกับซากแมว

ครั้งนี้ฉันยืนมองอยู่พักหนึ่ง

จึงตัดสินใจว่าทำเองก็ได้

ทั้ง ๆ ที่ใจไม่ค่อยกล้าที่จะจับซากแมวนั้นเท่าใดนัก

แต่เห็นว่าถ้าปล่อยไว้เช่นนั้น

ไม่ดี

กลิ่นจะโชยอบอวลไปทั่ว

แขกที่มาเยือนวัดก็จะตำหนิคนอยู่วัดได้ว่าไม่ดูแล

ฉันจึงตัดสินใจหยิบกระดาษมากันไม่ให้มือเปื้อน

เดินตรงไปจะยกซากแมวออกไปทิ้ง

โดยตั้งใจว่าจะนำไปทิ้งลงในน้ำตรงเลยศาลาการเปรียญไปหน่อย

บังเอิญ(หรือจงใจก็ไม่ทราบได้)หลวงพ่อเดินออกมายืนที่ระเบียง

ใกล้ ๆ กับบันไดที่ฉันกำลังก้าวขึ้นไป

ฉันจึงกราบนมัสการขออนุญาตจัดการกับซากแมว

และโดยที่ไม่รอคำอนุญาตจากหลวงพ่อ

เพราะมั่นใจว่าสิ่งที่กำลังจะกระทำนั้น

เป็นความดี

ฉันคว้าได้ขาแมวก็ดึงมันขึ้นมา

โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่า

มีมดขึ้นอยู่เต็มซากแมวตัวนั้น

มดเหล่านั้นเมื่อรับรู้การกระเทือน

มันต่างรุมกันไต่ขึ้นมาที่มือและแขน

กัด  กัด  กัด  และกัด

เหตุการณ์เกิดขึ้นต่อหน้าหลวงพ่อ

ฉันจึงไม่กล้าที่จะบดขยี้มดเหล่านั้นต่อหน้าหลวงพ่อได้

เพราะอายที่จะกระทำปาณาติบาตต่อหน้าครูบาอาจารย์

กัดฟันปล่อยให้มันกัด

รีบเดินลงบันไดไป

ขณะที่เท้าก้าวลงถึงสะพานไม้

ฉันต้องหยุดชะงัก

เมื่อหลวงพ่อสั่งให้วางซากแมวลงไว้บนสะพานตรงนั้น

ฉันมองหลวงพ่ออย่างไม่เข้าใจ

แต่ก็ทำตามอย่างรวดเร็ว

เพราะมีประโยชน์ต่อฉันเอง

ที่จะได้พ้นภัยจากการถูกมดรุมกัด

แล้วฉันก็เข้าใจชัดแจ้ง

เมื่อหลวงพ่อสั่งสำทับตามมาว่า...

"จัดการให้มดมันมีทางเดินหนีภัยด้วย"