สัปดาห์ที่แล้ว

หลานสาวคนเล็กสอบ ก.พ. ได้

มีตำแหน่งที่บ้านเกิดอยู่

เขาอยากจะได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่และพี่สาว

ส่งข่าวมาบอก

เขาเกรงว่าคนที่ได้ลำดับต้น ๆ จะเลือกไปก่อน

ฉันจึงนั่งสมาธิกราบขอจากครูบาอาจารย์

สองสามวันก่อน

เขาส่งข่าวมาว่า...

ตกลงเขาได้มีโอกาสเลือกตำเหน่งที่บ้านเกิดแล้ว

สัปดาห์นี้

แม่ชีที่ป่วยเป็นโรคไหล่ติด

แล้วฉันพาไปรักษากับแพทย์ที่คลีนิค

ทั้งนี้เพราะแพทย์ที่โรงพยาบาลเดิมให้แต่ยาแก้ปวดอย่างเดียว

ยกแขนไม่ได้เลย

เพราะมีแต่อาการปวดจนแทบจะทนไม่ได้

แม้ในยามนอน

ได้แจ้งมาว่า

เห็นใจฉันที่ต้องจ่ายค่ารักษาไปมากแล้ว

จึงได้ไปติดต่อที่โรงพยาบาลเดิม

แต่หมอที่โรงพยาบาลเดิมก็บ่ายเบี่ยงเรื่องการจ่ายยา

ฉันจึงนั่งสมาธิกราบขอจากครูบาอาจารย์

วันนี้แม่ชีโทรศัพท์มาบอกว่า

ได้ไปติดต่อกับคุณหมอที่โรงพยาบาลที่ไปทำกายภาพบำบัดอยู่

(โรงพยาบาลเดิมไม่มีนักกายภาพบำบัด

แม่ชีจึงทำเรื่องไปขอรับการรักษาด้านกายภาพบำบัดอยู่ที่อีกโรงพยาบาล)

คุณหมอให้คำแนะนำเกี่ยวกับการรักษาด้วยเมตตา

และยินดีที่จะดูแลเรื่องจ่ายยาให้

สำหรับวันนี้

ป้าอีกคนของหลานสาวคนโต

พาหลานสาวคนโตไปสมัครงาน

สอบสัมภาษณ์อย่างเดียว

มีผู้สมัครหลายคน

รับตำแหน่งเดียว

หลานสาวคนโตบอกว่าอยากทำงาน

วันนี้ฉันจะนั่งสมาธิกราบขอจากครูบาอาจารย์ดีไหม ?

สองครั้งที่ผ่านมา

เหตุเพราะความบังเอิญ

หรือ

ครูบาอาจารย์ท่านเมตตา

?

ถ้าฉันจะนั่งสมาธิกราบขอจากครูบาอาจารย์

อีกสักครั้ง

จะเป็นการขอมากเกินไปหรือเปล่า ?

หรือว่าที่ผ่านมา

ฉันขาดความมั่นใจ

ในเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในกาลเบื้องหน้า

?