ข้อมูลเนื้อหาจาก...หนังสือทิพย์ฉบับที่ ๔๗

.

.

เช้าวันที่  ๑๙  กรกฎาคม  ๒๕๑๗

ท่านฉันเช้าตามปกติแต่ก็ไม่มากนัก

สังเกตดูอาการท่านเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียมากทีเดียว

นับแต่เวลาเช้าไปท่านพักผ่อนเล็กน้อย

แสดงธรรมตลอดแต่พูดเบามาก

.

ขณะที่ท่านกำลังเทศน์อยู่นั้น

มีพระภิกษุสามเณรจากต่างจังหวัดมาถวายสักการะ

และรับฟังโอวาท

.

ท่านให้ลูกศิษย์ช่วยพยุงลุกขึ้นนั่ง

เมื่อลุกขึ้นนั่งแล้วท่านพูดว่า

"สังขารไม่เที่ยง

หลวงตาเกิดมาก่อน

ก็ต้องไปก่อนตามธรรมดา"

ท่านเทศน์ประมาณ ๑๕ นาที

คณะสงฆ์นั้นก็ลากลับไป

.

ขณะนั้นเวลาประมาณ ๑๖ นาฬิกา

ท่านเหนื่อยมากที่สุด

พูดเบามาก

ท่านบอกว่า

"ลมวิปริตแล้ว  ไม่มีแล้ว"

.

จากนั้นท่านได้ให้พรลูกศิษย์ว่า

"พุทโธ  สุโข  ธัมโม  สุโข  สังฆัง  สุโข

สุโข  จัตตาโร  ธัมมาวัฑตันติ

อายุ  วัณโณ  สุขัง  พลัง"

.

แล้วท่านก็หัวเราะและยิ้มให้ลูกศิษย์

อันเป็นลักษณะเดิมของท่าน

แสดงว่าท่านมีอารมณ์ดี

ไม่สะทกสะท้านต่ออาการที่เกิดขึ้น

.

ในขณะนั้น

มีท่านอาจารย์อุ่น ท่านอาจารย์วาน

และภิกษุสามเณรหลายสิบรูป

เฝ้าดูอาการของท่านด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

.

แม้ท่านจะเหนื่อยมากสักปานใดก็ตาม

แต่ท่านก็ยังพูดอยู่เรื่อย ๆ

ถึงเสียงจะเบา

แต่ก็พอฟังรู้เรื่องว่าท่านพูดว่าอะไร

.

วาระสุดท้ายท่านพูดว่า

"ธาตุในหลวงตาวิปริตแล้ว"

จากนั้นท่านก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

.

กิริยาอาการทุกอย่างสงบเงียบ

ทุกคนแน่ใจว่า

หลวงปู่ตื้อ   อจลธมฺโม

ได้ถึงมรณภาพแล้ว

เวลา  ๑๙  นาฬิกาเศษ

ท่ามกลางสานุศิษย์ทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์

ด้วยความอาลัยยิ่ง

.

แต่เชื่อมั่นเหลือเกินว่า

ท่านได้ไปถึงสันติสุขที่สุดแล้ว

สิริรวมอายุได้  ๘๖  ปี

.

วันนี้

วันอาทิตย์ที่  ๑๑  พฤษภาคม   พ.ศ.๒๕๕๑

วันโกน   ขึ้น  ๗  ค่ำ   เดือน  ๖  ปีชวด