วันเกิด

เป็นวันที่หลายคนรู้สึกดีใจ

มีงานรื่นเริง

มีการตัดเค้กวันเกิด

มีการให้พร

ฯลฯ

วันเกิดปีนี้

วันพระ  ขึ้น ๘ ค่ำ  เดือน ๗  วันที่  ๑๑  มิถุนายน

ล้วนตรงเกือบหมด

ผิดแต่ว่า

ถ้าเปลี่ยนจากขึ้น ๘ ค่ำ  เป็นแรม ๘ ค่ำ

ก็จะตรงกันหมด

หลวงพ่อเคยพูดว่า

เป็นการยากนะ

ที่วันเดือนปีจะย้อนกลับมาตรงกันได้

วันเกิดปี พ.ศ.๒๕๔๔

ปีสุดท้ายที่หลวงพ่อทรงสังขารอยู่

ไปกราบท่าน

ท่านเมตตากดกริ่งเรียกพระอุปัฏฐากมาเปิดกุฏิรอ

ทุกปีท่านจะเมตตาคุยด้วยและสั่งสอน

ยาวนานกว่าปกติ

ด้วยเมตตาของท่าน

ปีนี้

แม้ท่านอาพาธหนัก

อายุถึง ๙๔ ปีแล้วก็ตาม

ท่านก็ให้เมตตาเช่นเคย

ท่านให้พรว่า

"ให้ได้เกิดเป็นผู้ชายนะ"

ท่านจำได้

ฉันปรารถนาได้เพศชาย

เพื่อเข้าสู่กระแส

แห่งการศึกษาพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า

เจริญทั้งทางปริยัติและปฏิบัติ

จนถึงที่สุดแห่งทุกข์

ได้มีโอกาสเกิดในครรภ์ของมารดาที่ทรงศีล

อยู่ในครอบครัวที่ปฏิบัติธรรม

ได้บวชเณรตั้งอายุ ๗ ขวบ

อยู่ในผ้ากาสาวพัสตร์จนถึงลมหายใจสุดท้าย

อย่ามีสิ่งใดมาขวางกั้น

ครั้งนั้น

หลวงพ่อเพิ่มเติมสิ่งสำคัญที่ขาดไปให้ว่า

"ได้พบพระพุทธศาสนา"

เป็นคำพรสุดท้ายจากหลวงพ่อ

ที่ฉันจดจำได้แม่นยำ

ในปีสุดท้ายของชีวิตแม่

พ.ศ.๒๕๔๙

เป็นปีที่ฉันละวางหลายสิ่งหลายอย่าง

แม้วันเกิด

ฉันก็ไม่สำคัญมั่นหมายแล้ว

แต่แม่จำได้

เช้าวันนั้น

หลังจากที่ฉันอาบน้ำให้แม่

และประคองแม่มานั่งที่เตียง

แม่ผัดหน้าทาแป้งหวีผมสดชื่น

เอื้อมมือมาจับมือฉันไว้

แล้วพูดว่า

"หนู

วันนี้วันเกิดหนู

แม่ไม่มีอะไรจะให้หนู

ขอให้ประสบความสำเร็จในทุกอย่างที่หนูตั้งใจ

มีสุขภาพที่แข็งแรง

นะลูก"

น้ำตาฉันตก

ประจักษ์ในความรักของแม่

ก้มลงกราบเท้าแม่

กราบขออโหสิกรรมที่แทบเท้านั้น

โดยที่ฉันไม่ทราบเลยว่า

กราบนี้

เป็นกราบสุดท้ายที่แม่จะรับรู้

ว่าฉันกราบเท้าแม่

วันเกิดปีนี้

แม้จะปล่อยวางได้มากขึ้น

แต่ก็มีอีกหลายสิ่งที่ยังปล่อยวางไม่ได้

คือคำพรของหลวงพ่อ

และ

คำพรของแม่

ที่ท่านทั้งสองได้กล่าวให้ไว้

ในปีสุดท้ายของชีวิตของท่านทั้งสอง

เป็นรักและเมตตาที่ยิ่งใหญ่นัก

แม้ฉันจะจดจำจารึกคำพรของท่านทั้งสองไว้ในจิต

แต่

วันนี้

ฉันก็ยังปรารถนาที่จะขอจดจำคำพรทั้งสองนั้น

ด้วยการบันทึกไว้

ให้ประจักษ์ด้วยตัวอักษร

และน้ำตา

น้ำตาแห่งการรำลึกถึง

ความรักและเมตตาอันพิสุทธิ์

ของผู้มีพระคุณเหนือเศียรเกล้า.