พิมพ์หน้านี้
|
ความรัก... เปรียบได้กับหนังสือที่มีมากมายหลายประเภท ยิ่งอ่านยิ่งพิจารณาใกล้ชิด จนคิดว่า...เข้าใจแจ่มแจ้ง ถึงความหมายที่ซับซ้อน... ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด หรือแม้กระทั่ง... ซ่อนอยู่ระหว่างตัวอักษร บางครั้ง... ซึมเศร้า หม่นหมอง น้ำตาคลอ ร่ำไห้...อย่างไร้ความอาย บางครั้ง... ฮึกเหิมบ้าบิ่น...จนหมดความยั้งคิด บางครั้ง.. ขัดข้องมองไม่เห็นทางออก...มืดมนยิ่งนัก บางครั้ง... เบิกบานอิ่มเอม...ยิ้มได้แม้ในความฝัน บางครั้ง... ทิ้งปมให้ต้องสืบสวนสอบหา..คล้ายว่าต้องเป็นนักสืบเช่น 007 บางครั้ง แจ่มใส...เหมือนท้องฟ้าหลังฝน ผีเสื้อแมลงปอออกมาบินว่อน รุ้งสวยพาดผ่านเป็นสะพาน บางครั้ง โหดร้าย...จนยอมสละได้แม้ชีวิตอันเป็นที่รักยิ่ง บางครั้ง...ฯลฯ... แต่ก็ยังค้นหานิยามของความรักที่ลงตัวไม่ได้ เพราะ... ส่วนที่แฝงอยู่ระหว่างบรรทัด/อักษร ที่เป็นต้นเหตุให้การค้นหาความหมายของความรัก จบลงไม่ได้นั้น ตกอยู่ในสามัญญลักษณะ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา อย่างสิ้นเชิง. |