เนื้อความต่อไปนี้คัดลอกจากหนังสือ

อนุทินปฏิบัติธรรม

ของท่านพุทธทาส

***************************

หน้า ๒๘

สมาธินิมิตต์ที่แปลก ๆ ขัน ๆ

เท่าที่เคยพบและเข้าใจมาแล้วก่อน ๆ

ทำให้ตั้งหลักว่า

สมาธินิมิตต์ต้องเป็นของนิ่ง

เคลื่อนไหวไม่ได้เมื่อเป็นอุคคหนิมิตต์แล้ว

เช่น

แม้แต่ลมหายใจเข้าออก ๆ

เมื่อเป็นอุคคหนิมิตต์และปฏิภาคนิมิตต์แล้ว

จะหยุดนิ่งเป็นจุดอันหนึ่ง

แต่ยังมีนิมิตต์บางชนิด

ที่อาจติดตาได้ทั้งเคลื่อนไหวไปมาอยู่

แม้ว่าจะเป็นนิมิตต์แห่งสมาธิ

ที่เล่นสนุก ๆ แปลก ๆ แผลง ๆ

ไม่มีในคัมภีร์ก็ตาม

แต่เมื่อได้ใช้วิธีเพ่งอย่างเดียวกับสมาธิภาวนาแท้จริงแล้ว

ก็ควรเรียกว่าสมาธินิมิตต์เหมือนกัน

หลังจากทดลอง ๒ - ๓ วันมาแล้ว

จนถึงวันนี้

ได้ทำให้เกิดความรู้สึกอันนี้ขึ้น

คือ

ได้นำอาหารไปให้ปลาซิวในสระในสวนโมกขฯ

ใส่มือหย่อนลงไปให้

จนคุ้นเคยกัน

วันหลังแหย่มือเปล่าลงไป

ก็คงมากลุ้มในมือตามเคย

เป็นภาพที่เด่นชัด(เพราะมือขาวตัวปลาดำ)มาก

และมันวิ่งวุ่นไปมาและตอดมือบ้างก็มี

ข้าพเจ้าเพ่งเพลิน

จนเกิดอยากเพ่งเป็นนิมิตต์สมาธิขึ้นมา

ก็พยายามลองดูทุกวัน

ภายในสองวัน

ก็ได้ภาพปลาวิ่งพล่านในมือ

มานอนมองเล่นสนุก ๆ

บนเก้าอี้ผ้าใบตามโคนต้นไม้ได้

นึกขันและเพลินพิลึก

แต่ไม่ได้คิดเลยกว่าเล่นสนุกไป

ทำให้คิดว่า

ต่อไปนี้เกือบจะไม่ต้องไปนั่งดูปลาเล่นอีกก็ได้

จึงทำให้นึกถึงการขยายส่วนของสมาธิจริง ๆ

คือปฏิภาคนิมิตต์

เลยลองพยายามต่อ

หัดเพ่งให้มือว่างบ้าง

ให้มือพล่านไปด้วยปลาบ้าง

ก็ได้ผลพอสมควร

เมื่อหัดอุตริยกมือเลยเห็น

ได้นิมิตต์เป็นปลาถูกหนีบติดหว่างนิ้ว

ดิ้นขึ้นมาตัวหนึ่ง

สะดุ้งตกใจตัวสั่นไปหลายนาที

และสมาธินิมิตต์หายไปอย่างแรง

ต้องพยายามยิ่งกว่าเก่าเป็นหลายวัน

จึงได้สมาธิอย่างเดิม

และเมื่อเบื่อเข้า

ก็ไม่ค่อยสนุก

ทั้งไม่มีโอกาสน้อมอย่างไรต่อไปอีก

ทั้งไม่เหมาะแก่การเป็นบาทฐานทางวิปัสสนา

ก็จนแต้ม

แต่อย่างไรก็ดี

ได้เหตุผลเกี่ยวกับสมาธิชนิดที่แปลก

และเพิ่มความสงสัยให้ว่า

ทำไมจึงติดตามได้ทั้งนิมิตต์เคลื่อนไหวไปมาอยู่

(คือภาพมือข้างล่างมีรูปปลาพล่านไปมาข้างบน)

แปลกจากหลักแห่งสมาธิที่เคยรู้กันมาก่อนและ

ทำไมจึงยกมือมีปลาติดขึ้นมาได้

โดยแปลกจากวิธีแห่งสมาธิทั้งหลาย

จะว่าฝันไปก็ไม่ใช่

ข้าพเจ้าไม่ได้หลับเลยในขณะนั้น

ไม่ใช่เหนื่อยอ่อนเคลิบเคลิ้มอันใด

หากมีใครอธิบายเหตุผลให้

จะได้ความรู้ในเรื่องสมาธิวิชาอย่างไม่น้อย

ข้าพเจ้าเองมืดมนธ์

อันจะต้องจำไว้เป็นประวัติเท่านั้น

เชื่อว่าคงตีปัญหานี้ออกต่อไปอีกอย่างถูกต้อง

ในวันหลัง

หมายเหตุพิเสส:-

ข้าพเจ้าเอง

มีนิสัยชอบปลามาตั้งแต่เล็ก

ชอบดูปลาเล่น

เลี้ยงปลาเล่นทุกชนิด

และสัตว์เล็ก ๆ ทั่วไป

ไม่ชอบเลี้ยงสัตว์ตัวใหญ่.

*******************************

หน้า ๒๙

บันทึกพิเสส

วันนี้ลองทำบุญแปลก ๆ

สละเลือดให้ยุงกินพร้อมกันคราวเดียว ๑๐๐ เศษ

ในป่ารก

อิ่มไปทุกตัว

เกือบสุดที่จะทนทานได้

แต่แล้วได้ปีติคุ้มกัน

ในเมื่อยุงอิ่มหมดทุกตัว

ท้องแดงไปแล้ว

รวมเลือดคงไม่เกิน ๓๐ หยด

ได้หลักในใจแปลก ๆ ว่า

ปีติเกิดได้ทุกอย่างในการเสียสละเพื่อสัตว์อื่น ๆ .

.

.

วันนี้

 วันพฤหัสบดีที่  ๓๑  กรกฎาคม   พ.ศ.๒๕๕๑

วันโกน   แรม  ๑๔  ค่ำ   เดือน  ๘  ปีชวด

.