วันอาทิตย์ ที่ 2 กันยายน 2550
อย่าโง่กว่ายอดถั่ว !
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 302
, 10:18:13 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ชีวิตทั้งหลาย...มีกระแสไหลไปสู่นิพพานทั้งนั้นคือมันจะดีขึ้น ๆ จนไปสู่นิพพานแล้วมันจะสอนตัวมันเองได้ถ้ามันทำผิดพลาดมันรู้จักแล้วไม่ทำอีกแล้วก็จะเจริญงอกงามอย่าว่าแต่คนเลยแม้แต่ยอดถั่วที่มันงอกยื่นไปทางสังกะสีพอถูกแดดร้อนมันก็หดลงมาจากฝาสังกะสีเป็นยอดถั่วแท้ ๆ ...มันยังรู้จักหดมาจากอันตรายแล้วทำไมคนแท้ ๆ ...จึงเสือกเข้าไปหาอันตรายไม่กลัวอันตราย ไม่ถอยหลังจากอันตรายไปทำบาปกรรมไปทำอบายมุขไปทำอะไรที่ทำลาย....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันเสาร์ ที่ 1 กันยายน 2550
รองเท้าของคานธี
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 326
, 15:24:11 น.
พิมพ์หน้านี้
|
วันหนึ่ง...มหาตมะคานธีวีรบุรุษผู้ต่อสู้เพื่อสันติภาพเพื่อเอกราชของประเทศอินเดียได้กระโดดขึ้นรถไฟที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานีแต่รองเท้าแตะข้างหนึ่งของท่านหลุดตกลงไปที่รางรถไฟทันใดนั้น...ท่านได้ก้มตัวลงอย่างใจเย็นถอดรองเท้าแตะข้างที่เหลือปาเหวี่ยงไปใกล้ ๆ รองเท้าแตะข้างที่ตกอยู่ข้างล่างก่อนแล้วเมื่อถูกถามว่า...ทำไมท่านจึงทำเช่นนั้น ?คานธียิ้มแล้วตอบว่า..."เพื่อคนยากจนที่มาพบเข้าจะได้นำรองเท้าทั้ง....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันศุกร์ ที่ 31 สิงหาคม 2550
พิจารณา มหาพิจารณา
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 281
, 10:25:40 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต พรหมรังสี)เป็นพระเถระยอดอัจฉริยะยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือนท่านแสดงให้เป็นที่ประจักษ์ในคราวที่แสดงธรรมต่อหน้านักปราชญ์ชาวต่างประเทศซึ่งรอบรู้ศาสนาเป็นอย่างดีในกาลครั้งหนึ่งสมเด็จเจ้าพระยาประสาทให้ทนายมาอาราธนาท่านให้ไปแสดงรู้ในสิ่งที่ถูกที่ชอบด้วยโลกและธรรมในพุทธศาสนาอีกภาษาหนึ่งในนามประเทศไทยครั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์(โต พรหมรังสี)ได้ยินคำอาราธนาจึงรับว่า..."ฉันยิน....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันพุธ ที่ 29 สิงหาคม 2550
ความสุขที่โลกลืม
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 296
, 10:32:07 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ความสุขที่โลกลืม"ภิกษุทั้งหลาย !เธอจงมองดูโลกนี้โดยความเป็นของว่างเปล่ามีสติอยู่ทุกเมื่อถอนอัตตานุทิฏฐิคือความยึดมั่นถือมั่นเรื่องตัวตนเสียด้วยประการฉะนี้เธอจะเบาสบายคลายทุกข์คลายกังวลไม่มีความสุขใดยิ่งไปกว่าการปล่อยวางและการสำรวมตนในธรรมภิกษุทั้งหลาย !ไม่มีความสุขใดเสมอด้วยความสงบความสุขชนิดนี้สามารถหาได้ในตัวเรานี้เองตราบที่มนุษย์ยังวิ่งวุ่นแสวงหาความสุขจากที่อื่นเขาจะไม่พบความสุขที่แท้จริงเลย....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันอังคาร ที่ 28 สิงหาคม 2550
ประทีปนี้ไม่มีวันดับ
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 238
, 13:09:22 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ประทีปนี้ไม่มีวันดับเมื่อครั้งพุทธกาลมีหญิงขอทานชรานางหนึ่งนางมักจะเฝ้าดูกษัตริย์ ราชบุตร และประชาชนนำของมาถวายแด่พระพุทธองค์และพระสงฆ์สาวกไม่มีสิ่งใดที่นางปรารถนายิ่งไปกว่าจะได้กระทำดุจเดียวกันนี้แต่นางทำได้เพียง...ไปขอได้น้ำมันมาหน่อยหนึ่งเพื่อเติมประทีปได้ดวงเดียวเท่านั้นนางนำประทีปนั้นไปจุดถวายเบื้องพระพักตร์พลางตั้งจิตอธิษฐานว่า..."ข้าพเจ้าหามีสิ่งอื่นใดจะถวายนอกจากประทีปดวงน้อยด้วยทานครั้ง....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันจันทร์ ที่ 27 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนสมบูรณ์)
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 291
, 09:55:03 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ในระหว่างที่แม่อยู่ในระหว่างการเดินทางที่ห้องศัลยกรรมหญิงรวมนั้นฉันได้รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ที่น่าสนใจผู้ชายเฝ้าไข้เตียงที่เยื้องกับเตียงแม่มากันสองคนพี่น้องเป็นผู้ชายทั้งคู่ผลัดกันเฝ้าดูแลแม่ด้วยความทนุถนอมพูดคุยกับแม่เสียงเบา ๆ และอ่อนโยนมีกำลังใจให้แม่ไม่ขาดสายทำให้ฉันซาบซึ้งใจว่า...ใช่แต่ลูกหญิงเท่านั้นที่จะรักและผูกพันกับแม่ได้มาก ๆ เช่นนี้เตียงตรงข้ามปลายตีนเตียงแม่มีชายสูงอายุซึ่งเป็นสามีของคน....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันเสาร์ ที่ 25 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนที่ยี่สิบหก)
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 255
, 10:24:22 น.
พิมพ์หน้านี้
|
วันนี้ทั้งวันทั้งคืนจะเปิดเทปคาถาชินบัญชรและกระซิบบอกข้อความที่หูแม่สลับกันไปกลางคืนอาการตัวร้อนและมีไข้ยังต่อเนื่องไปเรื่อย ๆประมาณสองทุ่มกว่าคุณหมอมาตรวจเยี่ยมอาการและบอกว่า..."ปอดเริ่มเสียแล้วนะ"ฉันบอกคุณหมอว่า..."เมื่อวานเห็นแม่เจ็บตอนดูดเสมหะแล้วทำใจไม่ได้ต้องออกไปนั่งร้องไห้ข้างนอกห้อง"คุณหมอบอกว่า..."ตอนนี้จิตเขาไม่ได้อยู่แล้วที่เห็นเป็นเพียงปฏิกริยาตอบสนองเท่านั้นจิตน....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันศุกร์ ที่ 24 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนที่ยี่สิบห้า)
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 228
, 09:36:12 น.
พิมพ์หน้านี้
|
วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๐เช้าวันนี้แม่ตัวร้อนมากฉีดยาลดไข้และให้พาราฯก็ไม่สามารถยับยั้งได้ตอนพยาบาลมาดูดเสมหะแม่นอนนิ่งไม่กระดอนตัวขึ้นมาพ้นที่นอนเหมือนทุก ๆ ครั้งแต่แม้แม่จะนอนนิ่ง...สีหน้าก็ยังแสดงความเจ็บปวดออกมาคิ้วย่นเข้าหากันและมีหยดน้ำตาซึมเกาะที่หางตาทั้งสองข้างภาพแม่ขณะที่ถูกล้วงเสมหะสั่งสมมาเป็นวันที่สี่แล้วความสงสารแม่ทบทวีมานานวันทำให้วันนี้...รู้ว่าสภาพจิตใจหวั่นไหวขาดสติและไม่ยอมรับอีกแ....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันพฤหัสบดี ที่ 23 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนที่ยี่สิบสี่)
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 240
, 12:07:29 น.
พิมพ์หน้านี้
|
วันที่ ๓๐ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๔๙การดูแลรักษาภายในห้องพักนี้ดีมากพยาบาลที่มาเข้าเวรจะทำงานตั้งแต่เริ่มเข้าเวรจนออกเวรไม่มีเวลาได้พักเลยแม้แต่จะนั่งพักสักนิดเดียวก็ไม่มีโอกาสงานจะ run ไปอย่างต่อเนื่องตอนเช้ามืดคนเฝ้าไข้ทุกคนจะเช็ดตัวให้คนไข้ของตัวเองและเปลี่ยนเสื้อผ้าแพมเพิสและเครื่องปูเตียงทั้งหมดจากนั้นจะมีพยาบาลสองชุดชุดแรกจะใช้น้ำยามาทำความสะอาดล้างปากและใช้สายยางล้วงเสมหะออกจากในคอคนไข้อีกชุดหนึ่งจะใช้....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น
วันพุธ ที่ 22 สิงหาคม 2550
การเดินทางระหว่างความเป็นกับความตาย(ตอนที่ยี่สิบสาม)
Posted by
อักษราภรณ์
,
ผู้อ่าน : 217
, 09:06:02 น.
พิมพ์หน้านี้
|
วันที่ ๒๙ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๔๙การเดินระหว่างความเป็นกับความตายครั้งสุดท้ายของแม่เพราะครั้งนี้แม่เลือก...ความตายตอนเช้าวันนี้พาแม่ไปอาบน้ำและเปลี่ยนแพมเพิสในห้องน้ำแม่คุยด้วยตลอดเวลาบอกว่าท้องเดินเมื่อคืนไม่ได้หลับเลยตั้งแต่ตอนเปลี่ยนแพมเพิสเมื่อตีสองอาบน้ำเสร็จพาแม่มานั่งที่เตียงช่วงนี้แม่จะเช็ดเท้าให้แห้งหวีผมผัดหน้าทายาหม่องจากนั้นจะทาโลชั่นเพื่อไม่ให้ผิวแห้งตรงไหนแม่ทาได้แม่จะทาเองแต่ถ้าทาไม่ถึงก็เป็....
|
เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น