รำลึกถึง"คุณแม่"

คุณแม่ของผม

ปกติผมจะเดินทางลงไปไชยา(โมถ่าย)บ้านเกิดปีละครั้ง  เราจะเลือกเอาวันที่ 14  เมษายน
ของทุกปี เป็นวันพบปะพี่น้อง ลูกๆหลานๆ และญาติสนิท  เพื่อร่วมรดน้ำขอพรจาก"แม่"
หรือ ย่า ยาย(แม่เฒ่า)และทวดของหลาน ๆ  ซึ่งท่านมีอายุ 93 - 94  ปี   แม้หูจะไม่ค่อยได้ยิน
สาย ตาจะฝ้าฟางมองไม่เห็น และลุกเหินไปไหนไม่ได้  แต่"สัญญา"ความจำของแม่ยังนับว่า
ยอดเยี่ยมมาก ๆ  สังเกตได้ว่าท่านจะอวยพรให้แต่ละคนที่มาร่วมรดน้ำได้อย่างถูกต้อง
ไม่ผิดเพี้ยนเลย

ภาพหลานย่า คนหนึ่งรดน้ำขอพรย่าเมื่อ  14  เม.ย.51

ปีนี้  ผมเดินทางลงไปไชยาอีกครั้งหนึ่ง   หลังจากลงไปในช่วงสงกรานต์กลับมาแล้ว
ครั้งแรกไปรดน้ำขอพรจากคุณแม่
.....แต่ครั้งนี้ไปเพื่อรดน้ำเนื่องในการจากไปของคุณแม่อย่างไม่มีวันกลับ

ภาพการแวดล้อมปรนนิบัติดูแลก่อนแม่จากไป

ผมและน้องชายซึ่งอยู่ไกลถึงศรีราชาและกรุงเทพฯ  รับทราบข่าวจากน้องสาวว่าอาการของแม่
ไม่สู้จะดีนักจึงรีบเดินทางโดยรถไฟ(สปริ๊นเตอร์)ไปถึงไชยาในเช้าวันที่  2  พ.ค. 51 
โดยมิชักช้าผมและน้องเข้าไปบอกกล่าวข้างหูแม่ว่าผมและน้องมาแล้ว..นะแม่ 
แม่เอ่ยชื่อผมและน้องเป็นการรับรู้  สังเกตดูสีหน้าท่านยินดีไม่น้อยทีเดียว

ทราบจากพี่สาว น้องสาวและญาติ ๆ ว่าตลอดเวลาหลายวัน หลายคืนที่ผ่านมา  จะมีคนคอย
ปรนนิบัติดูแลแม่อย่างใกล้ชิดมิได้ขาด  บางคืนมีคนมานอนเป็นเพื่อนถึง 20 คน  ได้ยินแล้วก็
รู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งในน้ำใจไมตรีของแต่ละท่านไม่หาย

นี่แหละ หลานสะใภ้ที่ดูแลแม่ (แม่เฒ่า) เป็นพิเศษ

นอกจากพี่สาว น้องสาวที่คอยดูแลใกล้ชิดแม่แล้ว  คนที่เว้นจะกล่าวถึงไม่ได้คือ หลานสะใภ้
ที่คอยอุ้มแม่เข้าห้องน้ำ เช็ดอึ  เช็ดฉี่ให้อย่างไม่รังเกียจเลย   ซึ่งหลายคนทำไม่ได้เหมือน

ในที่สุด....แม่ก็จากพวกเราไปเมื่อวันที่  5  พฤษภาคม  2551  เวลา  15.10 น.
ด้วยอาการ"สงบงาม" (ขอยืมสำนวนที่น้องชายเขียนในหนังสือแจกงานศพ)   ท่ามกลางการ
แวดล้อมของลูกหลาน ญาติมิตรอย่างอบอุ่นกว่า 20 คน   ผมอดที่จะหลั่งน้ำตาอาลัยในการ
จากไปของคุณแม่ไม่ได้  ทั้งที่ทราบว่าเป็นธรรมดาของเหตุ-ปัจจัยของสังขารซึ่งจะต้อง
ถึงกาลแตกดับไปก็ตามที

กำหนดการ สวดพระอภิธรรมศพ

5 พี่น้อง ลูกแม่ที่มีชีวิตอยู่

ลูกชายแม่ 3 คน

ลูก หลาน จากศรีราชา

สะใภ้จากศรีราชา


ถือหรีดถ่ายภาพก่อนไปวัด

วันที่  10  พฤษภาคม  2551  เวลา  13.00 น.  เป็นวันที่ผมอดใจหายไม่ได้อีกครั้งหนึ่ง 
เมื่อร่างไร้วิญญาณของแม่ถูกนำสู่เมรุและถูกเผาเป็นเถ้าถ่านให้รอเก็บกระดูกที่หลงเหลือใน
เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้( 11 พ.ค.51)

ผมเอง หลานชาย และญาติอีก  2  คน  ไปร่วมเก็บกระดูกแม่ตอน 6 โมงเช้า วันที่  11 พ.ค.
ท่ามกลางสายฝนพรำ   เห็นแล้วแทบไม่มีอะไรหลงเหลือนอกจากอังคาร เถ้าถ่าน และกระดูก
บางส่วน  ...เห็นแล้วทำให้นึก"ปลง" ถึงชีวิตร่างกายคนเรา...สุดท้ายก็แค่นี้เอง   สิ่งที่เหลือคือ
"ความดี-ความชั่ว" ของแต่ละคนมากกว่า 
( แล้วไฉนนักการเมืองจึงยังกอบโกย โกงกินกันไม่หยุดหย่อน )

"ตลอดชีวิตเมื่อพูดถึงแม่  คำนิยามที่คู่ควร  ได้แก่  ขยันอย่างยิ่งในการงาน  เมตตาเอื้ออารี
ต่อผู้อื่นอย่างไม่มีประมาณ และ สุดยอดแห่งการมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี   คำกล่าวนี้ก็ล้วนประจักษ์
แจ้งในใจลูกหลานญาติมิตร และผู้คนที่ได้สัมผัสใกล้ชิดแม่   การรักผู้อื่น แม่แสดงให้เราได้เห็น
เป็นแบบอย่างชัดเจนที่สุด"

ขอให้บุญกุศลที่แม่สร้างสมมาตลอดชีวิต  จงเป็นผลานิสงส์  นำพาดวงวิญญาณของแม่ไปสู่สุคติ
ในสัมปรายภพด้วยเทอญฯ

.....................................................................................................................