พิมพ์หน้านี้
|
เอาละเหวย... หลังจากประหยัดอดออมหยอดกระปุกหมูน้อยตัวกลม จนเต็มได้ที่ ก็เร่งรี่ไปถอยพี่ก้(ล)องออกมา หุหุ เกือบพลาดไป... และแล้ววันนี้ วันดี ถือฤกษ์ยามความตะกละเข้าครอบงำ คว้าพี่ก้(ล)องหัวฟู ไปถ่ายภาพหมู่ร่วมกับน้องหมูเต๊ะ สำราญเบิกบานสุด ๆ ไปแวะเวียนหมูเต๊ะในตำนาน ที่ฝั่งท่าดินแดงก็หลายรอบ แต่ไม่เคยจะเฉลียวใจเลยว่า มันไปง่ายจิ๊ดเดียวเองนี่หว่า นั่งรถไฟฟ้าไปจนสุดสาย "สะพานตากสิน" แล้วเดินต๊อก ๆ มาลงเรือข้ามฟากที่ท่าเป๊บซี่ ค่าเรือแค่ 3 บาท จากนั้นเดินต่อไปหน่อย แล้วขึ้นรถเมล์สาย 6 รถวิ่งไม่ถึง 5 นาที ก็ถึงหมูเต๊ะในตำนาน
ไปถึงก็ยืนงง ๆ เหมือนทุกที ปัญหาเดิม ๆ เริ่มเกิด หมูเต๊ะมี 2 ร้าน แล้วจะกินร้านไหนดี หลังจากเดินแวะชมกันไปมา ก็สรุปเอา "ร้านโอวกี่" ที่ดูนั่งสบาย เริ่มประเดิมรอบแรก "พี่ หมูมัน ๆ 15"
ระหว่างรอหมูเต๊ะมาส่ง ก็เมาธ์กันไปตามประสาสาว ๆ ช่างเมาธ์สองคน (ทริปนี้ ผู้ร่วมทริปคือ เก๋ ผู้ที่ประกาศก้องว่า "พี่ เก๋ไดเอต วันนี้กินแค่ 2 ไม้" เมื่อเวลาผ่านไป หมูเต๊ะมาส่ง... คราวนี้ต้องสงบจิตสงบใจอย่างแรงกล้า เพราะตั้งใจมาถ่ายหมูเต๊ะ (เอ้ย! ลองกล้อง) แต่กดได้ไม่กี่รูป ก็ไม่เอาดีก่า กินเหอะ และแล้ว...บทสนทนาทุกอย่างก็จบลง ไอ้เรื่องที่เมาธ์อย่างออกรสชาติเมื่อ 5 นาทีก่อน เป็นอันยุติ ณ เวลานี้แล้ว ไม่มีการแบ่งพี่แบ่งน้อง ไร้มิตรไร้ศัตรู สองสาวขาเมาธ์ กลายสภาพเป็นสองสาวขาหม่ำ และแล้ว เหตุการณ์น่าฉงนก็เกิด... หมูเต๊ะ 15 ไม้หมดไปในพริบตา พลทหารหมูเต๊ะผลัดสอง เข้าประจำการ เหตุการณ์ก็ซ้ำรอยเดิม เหมือนหมูล่องหนหายตัวได้ เผลอแวบเดียว เกลียงอีกแล้ว พร้อม ๆ กับเสียงถอนหายใจที่ดังมาจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ "เฮ้อออ อิ่มจังพี่วิ" ชักเริ่มสงสัยว่า คุณน้องอาจนับเลขผิด เพราะปริมาณไม้หมูเต๊ะที่วางอยู่ฝั่งคุณน้องนั่น มันไม่ใช่ 2 แน่ ๆ เอ๊ะ! หรือว่า ช้านเข้าใจผิดเอง จริง ๆ ไอ้ 2 ที่ว่านี่ อาจหมายถึง "เก๋จะกินทีละ 2"... ... เอ่อ... เหมือนผิดประเด็น ว่าจะเล่าเรื่องพี่ก(ล้)อง ไหงลืมตัวไปเรื่องน้องหมูได้หว่า แต่เอาเหอะ สรุปว่า อิ่มอีกแล้ว ส่วนภาพที่ได้ ยังเบลออยู่ สงสัยต้องมีคราวหน้า ในอีกไม่ช้า ที่จะต้องไปฝึกถ่ายน้องหมูต่อ
มุมระหว่างรอข้ามเรือท่าเป๊บซี่... รสชาติของคนรุ่นใหม่ (เบลอไปนิด แต่แสงแบบนี้แหละที่ชอบ)
ขากลับ ข้ามฟากมาคนเดียว อีกมุมที่ท่าเรือ |