อืมมม

ก่อนอื่นต้องขอออกตัวไว้ก่อนนะคับ ว่าเป็นคนที่มีประสบการณ์ทางด้านงานเขียนเป็น 0 (ศุนย์)

สาเหตุ ที่เริ่มเขียน บล้อกเรื่องนี้ เพราะผมคิด(ไปเองว่า) มันน่าสนใจดี ปกติในชีวิตผมก็มีแต่เรื่องน่าเบื่อและไม่น่าสนใจอยู่แล้ว ไหนๆ ก็ ไหนๆ แล้ว กำลังจะสร้างบ้านใหม่ขึ้นมาทั้งที ก็อย่างที่หัวข้อจั่วไว้ล่ะครับ ว่าทำไมไม่เก็บบันทึกประวัติมันซะล่ะคับ

ช่วงชีวิต คนๆ หนึ่งจะมีโอกาสซักกี่ครั้งเชียว ที่จะได้ลงมือสร้างบ้านเอง ได้ออกไอเดียในการสร้างเอง สมัยนี้เค้าก็ซื้อบ้านโครงการสำเร็จรุปกันทั้งนั้นแหละ บางทีเดินๆ ไป ดูโครงการดีๆ ซักแห่งหนึ่ง ก็สังเกตุว่า เอ ... ทำไม หลัง คามัน สีเดียวกันหมดเลย (วะ)  แล้วถ้าจะเอาแบบนี้ แบบนั้น เปลี่ยนแปลงไปจากแบบที่เค้ามีอยู่ ก็พอได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ถ้าได้ก็ต้องเพิ่มเงิน จ่ายค่าขออนุญาตไรไม่รู้ไม่สมเหตุสมผล  กับอีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่เลือกบ้านโครงการ เพราะยังอยากใชช้ชีวิตอยู่ในเมืองต่อไป แต่ด้วยงบประมาณที่มีจำกัด จึงไม่สามารถบริโภคบ้านโครงการ ทำเลดี ใจกลางเมือง มีบริเวณ ได้ในราคาที่ต่ำกว่า 10 MB  (แถวบ้านเรียกจน)

งั้นก็มาเริ่มต้นทำความรู้จักกับบ้านแสนรักหลังเก่า (ที่กำลังจะเป็นอดีตไป) ของผมกันเลยนะคับ บ้านหลังนี้ ตั้งอยู่บนพื้นที่ราวๆ 80 ตารางวา ที่ดินเป็นรูป สี่เหลี่ยมคางหมู ที่ด้านหน้าบ้านกว้างกว่าหลังบ้าน ด้านซ้ายมือเป็นเพื่อนบ้านที่หน้าตาบ้านคล้ายกัน ด้านขวามือเป็นลำคลอง (ลำปะโดง) ซึ่งเป็นคลองระบายน้ำ (เน่า)  ไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา  ฝั่งตรงข้ามบ้านเป็นหอพัก ที่มีความสูงขนาด 6 ชั้น โดยที่มีหน้าต่างของห้องพักทุกห้อง เปิดเข้ามาทางหน้าบ้านผม ส่วนอายุของบ้านหลังนี้ก็ไม่เท่าไหร่คับ อายุเท่าผมพอดิบพอดี เพราะผมย้ายเข้ามาตอนสร้างเสร็จใหม่ๆ  บ้านในระแวกเดียวกันเป้นบ้านที่สร้างขึ้นมาจากที่จัดสรร สมัยโบราณ ที่สร้างแบบมักง่าย เช่น กำแพงใช้ร่วมกัน ท่อระบายน้ำทิ้งไหลมารวมกันแล้วลงคลอง ซึ่งบ้านผมเป็นหลังสุดท้าย ย่อมจะเป็นที่ไหลผ่านของอาจมของคนทั้งซอย ก่อนทิ้งลงสู่คลองสาธารณะ  หลังบ้านก็ใช้กำแพงเดียวกับบ้านที่ติดกันด้านหลัง แถวยังใจดี เจาะช่องระบายอากาศให้เหล่าเพื่อนบ้านได้สื่อสารกันในเวลาที่ไม่จำเป็นอีกด้วย

อย่างที่เกริ่นมานี่ล่ะคับ แม้จะไม่ค่อย HAPPY ในการอยู่อาศัยไอ้เจ้าบ้านหลังนี้อยู่บ้าง แต่ก็ถูๆ ไถๆ มาได้ เกือบ 28 ปี (อายุผู้เขียน) แต่เหตุไฉน ที่ถึงเวลาที่ต้องสร้างใหม่นะเหรอคับ มีเหตุผลเดียวง่ายๆเลยคับคือ  ปลวก

ไอ้เจ้าปลวกตัวเล็กๆ นี่แหละครับ แต่สิ่งที่มันสร้างความหายนะเอาไว้มันไม่เล็กไปตามตัวมันเลย  จากโครงสร้างของบ้านผมที่เป็นการสร้างแบบเก่า ที่มีการใช้ไม้มาเป็นส่วนประกอบของคาน ฝ้า วงกบ ฯลฯ นี่แหละคับ ถูกเจ้าปลวกกัดกินไม่เหลือชิ้นดี จนโครงสร้างเก่าเริ่มจะไม่แข็งแรง ฝ้าเพดานเริ่มถล่มลงมา ท่อระบายน้ำชั้นสองที่อุดตันและรั่วในบางจุด ก็เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาความเสียหายเป็นอย่างยิ่งคับ  ลองคิดูสิคับ ไม้ที่เปื่อย ๆ ผุๆ มาเจอน้ำ มันจะเหลืออะไร  

มาดูในส่วนของอาคารด้านนอกบ้าง ก็มีการทรุดตัวตามกาลเวลาไปบ้างคับ แต่ก็เช่นเดียวกันที่ความเสียหายนั้นมาเยือนเร็วกว่าที่กำหนด ก็เพราะมีตัวเร่งปฏิกิริยาความเสียหายอีกเช่นเคยคือ ลำคลอง ข้างบ้าน เข้ามาทำให้กำแพงบ้านทรุดหนักเร็วขึ้นกว่าเดิมอีก

ที่บ้านผมจะมีต้นไม้ใหญ่คอยเป็นร่มเงาอยู่ทั้งหมด 3 ต้น เป็นมะม่วง(อกร่อง) 1 มะม่วง(ท่านเจ้าคุณฯ) 1 และ ลำไย อีก 1 ก็มีท่านเจ้าคุณฯมะม่วงนี่แหละคับ ที่พอจะมีผลให้รับประทานอยู่บ้างเป็นบางปี บางปีก็ออกลูกมากมายให้เก็บกินเกือบ 100 ลูก แบ่งเพื่อนบ้านไม่หวั่นไม่ไหวคับ  

แต่ประโยชน์ที่ได้จากต้นไม้ทั้งสามต้นนี้คือความร่มเย็นภายในบ้านครับ เค้าเปรียบว่ามีต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น เปรียบเสมือนมีแอร์ขนาด 10 ตัน อยู่ 1 ตัว เพราะฉะนั้น หากออกมานั่งที่ระเบียงนอกบ้านผมก็เปรียบเสมือนนั่งอยู่ท่ามกลางแอร์ 30000 BTU  เลยนะครับ แต่ขอโทษ เปิดแอร์แต่ไม่ปิดม่าน ปิดประตู มันจะไปเย็นได้อย่างไร 

และก็เช่นเดียวกันอีกนี่แหละ ที่เจ้าแอร์ของผมมันพังไปก่อนกาลเวลา ไม่ได้มาจากอะไรหรอกครับ ก็เจ้าปลวกตัวน้อยๆ เหมือนเดิม บวกกับ กาฝาก ที่มากับ อุนจิ นกนี่แหละคับ  ที่กัดกินดูดเลือด ตั้งแต่รากไปจนถึงยอดใบ

เหตุผลที่กล่าวมาทั้งหมดนี่แหละคับ ทำให้ผมและสมาชิกในครอบครัว ลงมติกันว่า ถึงแก่กาลเวลาแล้วที่จะต้องสร้างที่อยู่อาศัย อันเป็นพื้นฐานของปัจจัย 4  ขึ้นมาใหม่แทนที่อันเก่า ก่อนที่มันจะถล่มลงมา และไม่มีที่คุ้มกันหัวไม่ให้เปียกฝนได้

วันนี้เอาเท่านี้ก่อนนะคับ ส่วนรูปถ่ายที่มากมายก่ายกองอย่างไม่เป็นระเบียบ รวมถึง ขั้นตอนต่อไปของ "กว่าจะเป็นบ้านหลังหนึ่ง"  ทั้งในเรื่องการขออนุญาตสร้างบ้าน การเลือกแบบบ้าน การปรึกษาสถาปนิก การเลือกผู้รับเหมาฯ ปัญหาในการก่อสร้าง รวมถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับเพื่อนบ้าน ฯลฯ จะเป็นอย่างไร ก็ขอให้ติดตามในตอนต่อไปนะครับ