เลาะขอบลาวเหนือตอน 2

บก.จิ๊บ

ทางหลวงหมายเลขสาม เป็นเส้นทางนาๆ ชาติระหว่าง ไทย ลาว จีน  ฟังดูแล้วอลังการเหลือเกินทางสายนาๆ ชาติ แต่พอเริ่มต้นเส้นทางก็พบทางลูกรังที่เพิ่มเริ่มต้นสร้างทาง ฝุ่นตลบอบอวนตลอดระยะทาง 190 กิโลเมตร รถตู้พาพวกเราไต่ไปบนสันเขาลูกแล้วลูกเล่า บางทีเจอธารน้ำก็ต้องลุย นางทีเจอหินร่วงก็ต้องลงไปช่วยกันเก็บ ต้องจอดพักเป็นระยะให้เจ้าหน้าที่ผู้ทำทางช่วยเกลี่ยถนนเพื่อให้รถวิ่งผ่านได้ บางช่วงไม่กล้ามองไปข้างทาง ไหล่ทางที่สูงชันทำให้รู้สึกเหมือนดินที่เขาขุดไว้จะพังทำให้พวกเราร่วงลงสู่ก้นเหวลึก พบเจอหมู่บ้านชาวลาวเป็นช่วง ๆ แต่ไม่มากนัก วิธีชีวิตเหมือนชนบทบ้านเราที่อยู่ห่างไกล ยังอาบน้ำในลำธาร เด็ก ๆ หาปลาจากล้ำธารมายืนขายอยู่ข้างทางที่นาน มาก ๆ จะมีรถผ่านมาคันหนึ่ง ระยะทาง 190 กิโลเมตรพวกเราใช้เวลาในการเดินทางถึง 7 ชั่วโมง ตลอดเส้นทางทั้งระทึกกลัวทั้งตื่นเต้นจนลืมเมารถกันไปเลย

กว่าพวกเรามาจะถึงหลวงน้ำทาก็เป็นเวลาทุ่มเศษ ๆ บรรยากาศสองข้างทางเริ่มมืด ผู้เขียนเองสงสัยว่าข้างทางเขามีอะไรทำไมมีแสงไฟ ว๊อบๆ แวมๆ ทั้งสองข้างทาง หลายคนก็สงสัย เลยจอดรถเพื่อหาต้นตอของแสงไฟด้วงน้อยกัน    โอ !!! พระเจ้า ดงหิ่งห้อย มันสวยงามจริงๆ สองข้างทางที่ระยะทางยาวเกิน  กิโลเมตรเป็นที่ราบชุ่มชื้น หิ่งห้อยตัวน้อยบินว่อนส่องแสระยิบระยับ ไกลสุดลูกหูลูกตา คณะของเราตื่นเต้นกับความงามของมันจนต้องหยุดชมอยู่นานสองนาน อยากเก็บภาพความงามที่เราได้สัมผัสมาฝากคุณผู้อ่าน ด้วยความพยายามอย่างยิ่งก็ได้ภาพที่มืดครึ้มแล้วมีไฟดวงเล็ก ๆ มาให้ได้จิตนาการกันต่อ

หลวงน้ำทา เป็นจังหวัดเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกับชายแดนเมืองหล้าของประเทศจีน ผู้คนส่วนใหญ่ทำอาชีพเกษตรกรรม มีพื้นที่ราบอยู่ระหว่างแอ่งภูเขา  โรงแรมที่พักที่มีอยู่เป็นโรงแรมเล็ก ๆ พวกเราเลือกที่จะพักที่โรงแรม “เฮือนลาว” สนนราคาค่าที่พักเพียง 300 บาทต่อคืนโดยไม่จำกัดจำนวนผู้เข้าห้องพัก คุณสามารถนอนได้กี่คนในห้องนั้นก็เชิญได้ตามสบายกันเลยทีเดียว อาหารมื้อเย็นของวันนี้เรารับประทานกันที่ร้านอาหารของโรงแรม ก้อยปลาเคิง  ต้มยำปลาเคิงน้ำใส คืออาหารที่ผู้เขียนยกให้เป็นอาหารแนะนำของร้าน และของเมืองหลวงน้ำทา แล้วคณะก็ได้ลิ้มรส เบยลาว กันที่ร้านแห่งนี้ หลังรับประทานอาหาร พวกเรานัดกันไปเต้นรำกันต่อที่ร้านอุดมสิน เป็นคลับเล็ก ๆ มีเครื่องดื่มและแกล้ม อย่างง่าย ๆ ไว้คอยบริการ วงดนตรีที่เล่นกันสด ๆ กับนักร้องชาวลาวที่แต่งตัวเรียบร้อยไม่เปิดหน้าเปิดหลัง ทำให้รู้สึกสบายใจในการเข้ามานั่งในร้านแห่งนี้ เพลงที่ใช้ร้องในคลับเท่าที่ได้ฟังทั้งหมดเป็นเพลงไทย ลูกค้าสามารถขึ้นไปครวญเพลงตามใจชอบ ถ้าเพลงไหนใครถูกใจก็ไปเต้นรำกันได้

หลังจากนั่งฟังเพลงกันได้สองเพลงคณะของเราก็อดไม่ได้อยากยืดเส้นยืดสายมองหาพี่น้องชาวลาวให้เขาไปเปิดฟลอร์  ก็ยังไม่มีใคร จังหวะที่นักร้องนำเสนอก็เร้าใจไม่น้อย ชะชะช่า  พวกเราเลยไม่รอช้าแล้วไปวาด ลวดลายชะ ชะช่ากันเสียหน่อย  แต่พอเต้นไปได้ไม่ถึงครึ่งเพลง เหลียวไปมองรอบข้างมีคนออกมาเต้นตามกันเป็นแถว  เป็นแถวจริง ๆ ค่ะคุณผู้อ่าน พวกเขาตั้งแถวกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วก็ รำวงกันเป็นวงในจังหวะชะชะช่า นั่งเอง ทางเราก็เลยเขินอายรีบเข้าไปร่วมรำวงกับพวกเขาในทันทีหยุดลีลาลีลาส กันในบันดล แต่ก็ยังได้กลับเอามาเล่าเป็นโจ๊กกันอีกว่า ลีลารำวงของพวกเรานั้น ยกมือยกแขนกันสุดเหวี่ยงแต่ของพี่น้องชาวลาวเขายกมืออยู่แค่เอว และทุกคนทำเหมือนกันหมด อย่างพร้อมเพรียงเสียด้วย เล่นอาพวกเราได้เขินกันอีกรอบ แต่ที่ประทับใจที่สุดคือลีลาการเต้น บัสล๊อป และการเต้นบัสซิว(ไม่แน่ใจว่าผู้เขียนจะสะกดถูกหรือไม่) ของชาวลาว ที่พวกเราถึงกับเอ่ยปากขอนักเต้นสาวสวยของลาว มาช่วยสอนกันตอนนั้นเลยทีเดียว ทุกคนสนุกกันมากหลายคนบอกว่าจะหาโอกาสมาเต้น บัสล๊อป กันอีก คืนวันนี้พวกเรากลับมานอนฝันดีกันเอาตอนเกือบตีสอง