พิมพ์หน้านี้
|
... กลับไป กทม.ครั้งที่ผ่านมา เห็นความสุขของคนเมือง บางครั้งก็คิดนะว่า ... เฮ้ย ... ไมกุต้องมาทำแบบนี้ อายุแค่ยี่สิบสาม น่าจะเป็นช่วงที่หาความสุขให้กับชีวิต อยากเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่อยาก ... แต่พอมาคิดๆ ทบทวน ... เรามาอยู่ตรงนี้ มันน่าภูมิใจไม่ใช่หรือ ที่เราได้ทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ ผมว่ามันยิ่งใหญ่มากนะ ก็ ... แค่อยากจะบอกว่าภูมิใจมาก ยอมรับว่าตอนแรกไม่อยากมา กลัว แต่พอมาแล้วไม่อยากกลับ อยากทำงานให้จบ ถึงมันจะยากก็เหอะ ผมรักที่จะทำงานแบบนี้ ผมภูมิใจในตัวเอง ภูมิใจกับทุกคนที่มาทำงานที่นี่ หลายพันคนมาจากทุกสารทิศ มาช่วยกันปกป้องแผ่นดินผืนนี้ มีอีกหลายคนที่ทำงานแบบผม อยู่ในพื้นที่นี้ อย่าชมผมคนเดียว อย่าให้กำลังใจผมคนเดียว ขอให้ให้กับพวกเขาทุกคน
ปลอบใจตัวเองไว้ตลอดว่าตายไม่ได้ แต่ถ้าเกิดมีวันนั้นจริงๆ ก็ไม่เสียดายนะ เกิดมาตายครั้งเดียว ตายเพื่อชาติ ไม่กลัวและไม่เสียดายเลยจริงๆ ... ไม่เคยอายุ 24 มาก่อน ครั้งแรกในชีวิตนะเนี่ยะ ที่อายุ 24 เขิลว่ะ 55+ (บางคนบอกว่า หน้าตาทะลุ 24 ไปนานแระ แสรดดด) สั้น ๆ ละกันครับ วันนี้ 20 มิถุนายน 2551 เป็นวันเกิดหมวดตี้ และ เป็นวันเกิดเด็จแม่หมวดตี้ด้วย โหะ ๆ เป็นตำนานเล่าขานที่ว่าเกิดวันเดียวกับแม่ เพราะว่า.. พ่อเป็นครูคณิตศาสตร์ พ่อเลยคำนวนแม่น 555+ ขอบคุณเด็จแม่คร้าบบบ ที่ทำให้ผมมีวันนี้ ขอบคุณเด็จพ่อด้วยคร้าบ เด็จพ่อและเด็จแม่คงภูมิใจ ว่าคุณตัวที่แข็งแรงที่สุดเมื่อ 24 ปีที่แล้ว ปัจจุบันมันโตมาได้ขนาดนี้ โหะ ๆ (ยกเว้นสมอง ที่มันไม่ยอมโต เงอะ...) มีวันเกิด ทำให้เรารู้ด้วยว่า อย่างน้อย กรูก็เคยวิ่งชนะคนเป็นล้านมาแล้ว หึ ฮ่า ๆ!!! "วันเกิดเจ้า เกือบคล้าย วันตายแม่ เจ็บท้องแท้ เท่าไหร่ แม่ไม่บ่น กว่าจะเกิด กว่าจะคลอด รอดเป็นคน เติบโตจน ป่านนี้ นี่เพราะใคร แม่เจ็บเจียน ขาดใจ ในวันนั้น กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กันผ่องใส ได้ชีวิต แล้วก็หลง ระเริงใจ ลืมผุ้ให้ ชีวิต อนิจจา" แม่จ๋า... วันเกิดลุกไม่ได้ไปฉลองที่ไหนจริง ๆ นะแม่ แถวนี้ไม่มีที่ให้ฉลองอะ แค่ลูกรอดกลับมาได้ก็พอใจแระ เดี๋ยวรอกลับไปฉลองกับเด็จแม่ที่บ้านเรา เนอะ ๆ ไม่ได้กลับไปหาเด็จแม่นานแล้วด้วย คิดถึ้งงง คิดถึง ว่าจะไปหาเด็จแม่.... ไปขอตังค์ 555+ --------------------------------------------------------- การเป็นผู้หมวดสนาม มันเป็นไม่ง่ายเน้อ โหะ ๆ ไม่เหมือนผู้หมวดโรงพัก คนละแนวกันเลย ไม่ใช่ดูแลแค่งานในหน้าที่ แต่ มันคือทุกอย่างของฐาน ของชุดปฏิบัติการ เริ่มตั้งแต่ อาหารการกิน ชีวิตความเป็นอยู่ จนไปถึงการเข้านอน ของทุก ๆ คน เหมือนเป็นพ่อบ้าน ที่ต้องบริหารจัดการอะไรหลาย ๆอย่าง บริหารน้ำมันให้มันพอใช้ บริหารคนให้มันทำงานได้ บริการอาหารการกินให้มันพอครบวงรอบส่งกำลังบำรุง บริหารภารกิจให้มันลงตัว ไหนจะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย ตีหัวหมา ด่าแม่เจ๊ก และอีกล้านแปด มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ แต่.. ตี้ก็โชคดีด้วยครับ ที่ได้นายดี และได้ลูกน้องดี ตัวตี้เองเป็นตำรวจ ก็เคยมองแบบตำรวจทั่วไป เคยมองนะว่า ตชด. เป็นหน่วยที่แย่ ลาว เป็นหน่วยที่ไม่มีใครอยากมาอยู่ บ้านนอก ไม่โก้ ไม่หรู อย่างตำรวจโรงพัก แต่วันนี้ได้มาอยุ่ค่ายนเรศวร และได้มาทำงานสนาม ก็ทำให้ได้เห็นว่า ตชด. ไม่ได้เป็นอย่างที่ตี้คิด โดยเฉพาะค่ายนเรศวรแห่งนี้ มีอะไรที่เราก็คาดไม่ถึงเยอะ คนที่นี่ มีวินัยที่สูง มีความรับผิดชอบสูง ที่สำคัญ เขาทำงานกับแบบว่า "เพื่อประชาชน" จริง ๆ มาอยู่ที่นี่ ได้เห็นพี่ ๆ และลูกน้องหลายคน ทำงานแบบลืมตาย เหมือนลืมว่ามีคนอยู่ข้างหลัง ไม่เคยเห็นใครพูดเรื่องขั้นเงินเดือน ไม่เห็นใครคุยประจบนาย ไม่เห็นใครเลียแพลบ ๆ แต่ที่เห็นคุยกัน ก็มีแต่... จะทำยังไงให้ชาวบ้านอยู่ได้ จะทำยังไงให้พื้นที่สงบ คุยกันแต่เรื่องงานและการแก้ปัญหาในพื้นที่ โดนใจหมวดมากครับ แบบนี้สิ หนู ช๊อบ ชอบบบบบบ สิ่งที่ทำให้พวกเราทำงานแบบลืมตายคืออะไรเหรอ ... ... ... "อุดมการณ์" ไงล่ะ จริงอยู่ มันกินไม่ได้ แต่มันอิ่ม... "อิ่มใจ" ไง มันก็เป็นความภูมิใจเล็ก ๆ นะครับ ที่เราได้มาทำหน้าที่แบบนี้ คนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง กับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เดินทางจากบ้านมาหลายพันกิโลถึงที่นี่ มาดูแลให้พวกเขาอยู่รอดปลอดภัย ทั้งที่ต่างก็ไม่เคยรุ้จักกันมาก่อน มันคงเป็นอะไรที่ฟ้าลิขิตมาเนอะ ... "บันทึกของ ร.ต.ต.กฤตติกุล บุญลือ หรือ หมวดตี้ ตำรวจกล้าที่เสียชีวิตระหว่างการปฎิบัติหน้าที่ สภ.บันนังสตา จ.ยะลา เมื่อวันที่ 20 มิ.ย. 51ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิด"
หลับให้สบายหมวดตี้ผู้ยิ่งใหญ่ ... จะมีขึ้นในวันเสาร์ที่ 28 มิถุนายน พ.ศ.2551 เวลา 16.00 น. ณ วัดสนามชัย อ.ท่าวุ้ง จ.ลพบุรี พิธีพระราชทานเพลิง ร.ต.ต.กิตติกุล บุญลือ |
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||