หลังจากนั่งคร่ำเคร่งกับภาระกิจสำคัญมาหลายวัน…แม้จะยังไม่เสร็จก็ตาม...แต่ด้วยความคิดถึงเพื่อน ๆ เลยต้องแอบแวะไปทักทายตามบ้านต่าง ๆ และก็ไม่วายที่จะล้างเกลือที่บ้านสักหน่อย...เพราะดองไว้นานแล้ว...ว้าว! แต่นี้ก็เรื่องที่ 25 แล้วนะเรา...

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนกันเสมอ โดยเฉพาะผู้ที่เป็นแรงใจและเป็นแรงเชียร์ให้กับกิจกรรมที่ผ่านมาจนคว้าขวัญใจมหาชนและรางวัลพิเศษของ Commentator อย่างคุณกนก...ซาบซึ้ง ประทับใจและเป็นความทรงจำที่ยากจะลบเลือนจริง ๆ ค่ะ... 

ด้วยความดีใจ...เลยเอาเรื่องนี้ไปอวดให้น้องสาวให้ได้รับรู้กัน...แล้วก็มีเสียงเหน็บ ๆ ด้วยความเอ็นดูมาว่า ‘จะมีสักครั้งมั้ยที่พี่ทำอะไรแล้วไม่สำเร็จหรือแพ้บ้าง’ คำพูดของน้องที่กระเส้าเหย้าแหย่แกมชื่นชมปนอิจฉานิด ๆ ออกแนวหมั่นไส้นิด แม้ฉันจะดีใจมากกับเหตุการณ์นี้แต่ก็กลับสะท้อนใจไม่น้อยกับบางเรื่องในชีวิต..เพราะไม่ใช่ทุกครั้งหรอกที่ฉันจะ 'ชนะ' ใช่! ฉันเคยแพ้อย่างราบคาบมาแล้วก็หลายเรื่อง หลายครั้ง

แต่ถ้าจะว่าไปแล้วตลอดชีวิตของตัวเอง...แทบไม่มีอะไรที่ตั้งใจทำแล้ว...จะทำไม่ได้ พูดเช่นนี้ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งหรือหยิ่งจนเกินไป...แต่เพราะทุกครั้งที่ทำไม่ว่าอะไรจะทำด้วยความตั้งใจจริง, เต็มใจและทุ่มเทให้กับมันทั้งสิ้น จนแทบทุกครั้งมักเห็นผลที่ตนพอใจเสมอ ๆ...ฉันมักคิดเสมอว่าจะทำอะไรให้ใครหรืออะไรก็ตาม  ไม่อยากหวังสิ่งตอบแทนใด ๆ เพราะถ้าเราหวังแล้วไม่ได้ เราก็จะเจ็บปวดซะเปล่า  ๆ แต่ถ้าเกิดได้รับก็ถือว่าเป็น ‘โบนัสของชีวิต’ จริง ๆ

ฉันคิดว่าชีวิต คือ การลงทุน 

ถ้าวันนี้เราไม่ลงทุนลงแรง เราจะมาเรียกร้องผลผลิตได้อย่างไร 

เพราะถ้าวันนี้คุณหว่านสิ่งใด คุณก็จะได้สิ่งนั้นกลับคืนมา 

ถ้าคุณหว่านน้ำใจ คุณจะได้น้ำใจ 

ถ้าคุณหว่านความซื่อสัตย์ คุณจะได้ความซื่อสัตย์ 

และถ้าคุณหว่านความรัก คุณก็จะได้ความรักเช่นกัน 

แม้สิ่งที่เอ่ยมาข้างต้นจะดูเป็นนามธรรม หรือบางคนอาจคิดว่า ไม่จริง’ เสมอไป แต่ฉันยังเชื่อว่า

‘สวรรค์มีตาและแผ่นดินมีใจ’ เสมอ

ไม่ว่ามันจะนานแสนนานแค่ไหน ในที่สุดคุณจะได้รับสิ่งที่คุณหว่านแน่นอน 

และเมื่อถึงวันนั้น ‘น้ำตาแห่งความยินดี’ จะมีคุณค่ายิ่งกว่า ‘น้ำตาที่คุณเคยปวดร้าว’ เพราะทุกอย่างมีเวลาของมันเสมอ

ในวันเดียวกันนั้นน้องสาวเอ่ยบ่นกับฉันว่า ‘พี่รู้มั้ยตั้งแต่เค้าจำความได้ เค้าไม่เคยชนะอะไรเลย ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องงานหรือความรัก จะจับฉลาก แข่งขัน เอารางวัลกับใครเขาสักครั้งก็ไม่เคยได้รับ ทำไมเราสองคนถึงต่างกันอย่างนี้’ ฉันยิ้มและโยกศีรษะน้องเบา ๆ 

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า ‘พี่จะบอกเรื่องหนึ่งให้ฟังเอามั้ย’ น้องสาวพยักหน้ารับรู้ สีหน้าบอกว่าพี่จะสอนเธออีกแล้วใช่มั้ย  แต่ก็ไม่วายทำหน้าตั้งใจฟังเหมือนทุกครั้งที่ฉันสอน

“น้องรู้มั้ยปกติก่อนที่เราจะเกิดมาเป็นเรา ๆ แบบนี้มันยากเย็นแค่ไหน มันยากมาก ๆ เลยนะเพราะเรามาจากสเปิร์มหนึ่งตัวจากหลายร้อยล้านตัวที่เข้าสู่ร่างกายของแม่  รู้มั้ยแต่ละตัวต้องฟิตร่างกายให้มีสุขภาพแข็งแรงแค่ไหน ถึงจะเป็นนักว่ายน้ำลมกรดฝ่าคลื่นลมของมหาสมุทรน้ำเชื่อมอันกว้างใหญ่ไพศาลเพื่อจะผ่านคอมดลูกไปจนถึงท่อนำไข่อันเป็นที่ตั้งของเจ้าหญิงไข่แดงเป้าหมายสุดท้ายได้ก่อนใคร  คนที่คิดจะมีลูกจึงอาจสมใจหากสเปิร์มฝ่าด่านที่ว่าได้สำเร็จและหาเจ้าหญิงไข่พอ แต่หากหาไข่ไม่เจอหรือสเปิร์มแรงไม่ดีว่ายถึงเส้นชัยไม่ไหวก็เป็นอันตกรอบไป  ผิดหวังไปตามระเบียบและคงต้องลองคราวใหม่ต่อไป สเปิร์มนับร้อยล้านตัวจะมี ‘ฮีโร่เพียงแค่ตัวเดียว’ เท่านั้นที่ปฎิบัติหน้าที่นี้สำเร็จ”

“พวกเราคือสเปิร์มตัวเดียวตัวนั้นแหละที่เป็น ผู้ชนะ สเปิร์มหลายร้อยล้านตัวมาได้ และก็มาเป็นเราจนถึงทุกวันนี้ ดังกล่าวอย่าว่าตัวเองอีก อย่าบอกว่าฉันเป็นผู้แพ้ คนขี้แพ้ แต่ความจริงแล้ว เธอคือผู้ชนะมาตั้งแต่เกิด ต่างหากล่ะจำเอาไว้” ฉันกับน้องมักจะแลกเปลี่ยนข้อคิดและเล่าสู่เรื่องราวในชีวิตของเรากันเสมอ ๆ เมื่อมีโอกาส และนี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่กลับมาย้ำฉันอีกครั้ง แม้จะเคยบอกเล่าเรื่องราวแบบนี้เพื่อให้กำลังใจใครหลายต่อหลายคน ครั้งแล้วครั้งเล่ามาก็ตาม แต่วันที่ผ่านมาทำให้ฉันตระหนักว่า ถ้าวันใดฉันเกิดแพ้ ไม่สำเร็จ สิ่งที่หวังไม่เป็นดั่งที่หวัง ฉันจะจำไว้ว่าความจริงแล้ว    ‘แม้วันนี้จะฉันแพ้...แต่ฉันก็เคยชนะนะ...อย่างน้อยก็ตอนที่ก่อนฉันจะเกิดมาดูโลกนี้ไงเล่า’

                   ขอบคุณเนื้อหาบางส่วนจาก  www.pooyingnaka.com

                   ภาพจาก http://www.kumikookoon.com/images/for-baby.jpg