ค่ำคืนใต้แสงเทียนในร้านอาหารที่คุ้นเคยของเธอและเขา ท่ามกลางความเงียบงันของบรรยากาศอันมืดมิด หญิงสาวและชายหนุ่มคู่หนึ่งใช้เวลาร่วมกันอย่างเคยทุกครั้ง แต่วันนั้นไม่เหมือนวันนี้อีกต่อไป...เพราะมีใครคนหนึ่งที่ตัดสินใจจะทำบ้างอย่างที่ถูกต้องกับชีวิตนั่นเอง

“เราเลิกกันเหอะนะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำตาคลอเบ้าหลังมื้อค่ำอันแสนหวานนั้น

“หนิงรู้หรือเปล่าว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา…หนิงรู้ตัวหรือเปล่า” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห...น้ำเสียงดุดันนั้นยิ่งทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

“หนิงว่า...เราเลิกกันเหอะ…เลิกที่จะอยู่ในสภาพแบบนี้อีกต่อไป...หนิงทนไม่ได้แล้วค่ะ” เธอเอ่ยต่อยิ่งทำให้อธิคมยิ่งโมโหหนักขึ้น...พลันทุบโต๊ะด้วยความลืมตัว

“ทำไม...มันไม่ดีตรงไหน ทำไมหนิงถึงต้องพูดแบบนี้...ในเมื่อเราเดินมาทางนี้ด้วยกันมาตั้งนานสองนานแล้ว...บอกเหตุผลมาสิหนิง...บอกเหตุผลมา”อธิคมชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจในตัวเอง

“หนิงว่ามีเหตุผลมากมายที่เราจะเลิกกันค่ะ...มันมีเหตุผลร้อยแปด...เพียงแต่คมแหละที่ไม่ยอมเปิดใจรับมัน...คมไม่เคยฟังเหตุผลของหนิงสักนิด”หญิงสาวแผดเสียงกึกก้อง...พาให้คนในร้านอาหารหันมามองที่โต๊ะเป็นตาเดียว

“หนิง...ผมก็มีเหตุผลของผม หนิงก็น่าจะเข้าใจนี่...เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอเรื่องนี้ ผมทำเพื่ออนาคตของเรานะ...ผมทำเพื่อเราทุกอย่าง...คุณพยายามเข้าใจผมหน่อยได้มั้ย” คมลดน้ำเสียงลงเล็กน้อยเพียงเพื่อหวังว่าหญิงผู้เป็นที่รักจะเข้าใจในเหตุผลของเขาที่เขาตัดสินใจทำสิ่งนั้นเพื่อเธอและอนาคตของคนทั้งสอง

“พอเถอะค่ะ...หนิงไม่มีอะไรจะพูดแล้ว...ในเมื่อหนิงพูดแล้วคุณไม่เคยฟัง...เราก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก...คมไม่อยากเลิกก็ตามใจ...หนิงเลิกเองค่ะ...ขอให้คุณโชคดีกับสิ่งที่คุณเป็นเถอะ…หนิงไปก่อนล่ะค่ะ” ก่อนที่หนิงลุกขึ้นยืนเขาพลันจับข้อมือเธอไว้เพื่อไม่ให้ไปไหน...ทั้งสองเยื้อกันอยู่นานแล้วในที่สุดคมก็เอ่ยขึ้นว่า

“โอเคครับ โอเค หนิงผมรักคุณนะ ผมจะยอมเลิกครับ ผมจะเลิกจริง ๆ คนดีของผม” หนิงหยุดบิดข้อมือทันที...เธอเงยหน้าขึ้นด้วยน้ำตานองหน้าและยิ้มให้กับเขาอย่างซึ้งใจเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา คมไม่เคยยอมเปลี่ยนความคิดใด ๆ เพื่อเธอเลย ทำให้ครั้งนี้เธอจะไม่บังคับเขาเช่นเดิม...

ชายหนุ่มผ่อนแรงที่ยึดข้อมือของหญิงสาวไว้...แล้วเปลี่ยนมาเป็นตบบนหลังมือของเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ผมยินดีทำตามที่หนิงขอทุกอย่าง...เพราะผมจะไม่ยอมให้มิตรภาพที่เราสร้างมานานแสนนานต้องสูญเสียไปเพราะเรื่องพวกนี้...ตกลงเราจะเลิกกันจ้ะ...เชื่อผมนะ” เขาตอบอย่างหนักแน่น

แม้จะไม่แน่ใจในคนรักนักก็ตาม แต่เธอเชื่อว่าการตัดสินใจของเขาครั้งนี้...เขาเองจะรักษาสัญญาในสิ่งที่พูดออกไปเพราะหาก...การเชื่อใจกันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

“ขอบคุณค่ะคม ขอบคุณจริง ๆ หนิงจะไม่ลืมสิ่งที่คุณทำเพื่อหนิงและทุก ๆ คนเลย”หญิงสาวเอ่ยขอบคุณ

“หนิงเชื่อว่าถ้าเราทำได้...แผ่นดินนี้คงสูงขึ้นอีกเยอะค่ะ” เธอกล่าวด้วยร้อยยิ้มอันสดใส

“ครับ...เราจะเลิกกัน...ต่อไปพวกเราจะเลิก ‘ขายเสียง’ ‘เลิกเป็นหัวคะแนน’ และทำสิ่งที่ผิดกับบ้านเมืองอีก...ผมไม่อยากเป็นคนขายชาติ...เป็นคนที่ไร้สามัญสำนึกอีกต่อไปแล้วครับที่รักของผม” ชายหนุ่มส่งสายตาด้วยความเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนตัดสินใจ “ขอบคุณครับที่อยู่เคียงข้างและเตือนสติผมอยู่เสมอ...เราจะไม่กลับไปทำแบบนั้นอีกแน่นอน...ผมสัญญา” หญิงสาวไม่เอ่ยอะไรต่อ ได้แต่ยิ้มขอบคุณชายผู้เป็นที่รักและจับมือนั้นไว้แน่นและไม่อยากปล่อยมันเลยตลอดไป

----------------------------------------------- จบค่ะ ----------------------------------------------

ไม่ว่าเรื่องสั้นหรือบทประพันธ์ใด ๆ

ใคร ๆ ก็สามารถแต่งแต้มสีสันให้งดงามหรือรันทดได้ต่าง ๆ นานา

แต่สำหรับชีวิตจริงของคนเราจะมีสักกี่คน

ที่จะผ่านเหตุการณ์ที่น่ารังเกียจอัปยศอดสูเช่นนี้ไปได้

ไม่ใช่เพียงความฝันอีกต่อไป...

หากคนไทยทั้งประเทศร่วมมือกัน...ต่อสู้กับความชั่วที่เข้ามากัดกินประเทศ

ความรัก...ถ้าผิดหวังก็อาจเริ่มใหม่ได้...เพราะชีวิตคนเราต้องเดินต่อ

แต่ประเทศ...ถ้าผิดพลั้งก็รังแต่จะล่มสลาย...

และมีแต่จะอับปางเหมือนเรือที่กำลังล่มจมลงในมหาสมุทร

วันนี้...เรามาเลิก ‘ขายเสียง ขายสิทธิ์’ กันเหอะนะพี่น้องคนไทย

ผู้รักชาติ ศาสนาและองค์พระมหากษัตริย์

เพื่ออนาคตของลูกหลานเราในอนาคตต่อไป...ไงค่ะ

ด้วยความรักและห่วงใย...เสมอ

ภิริสาค่ะ

ไงล่ะ...งองูสองตัวชนกันเลยล่ะสิท่า...จบแบบนี้ทุกทีใช่มั้ยล่ะค่ะ

ก็แหม...ความรักกับการเมืองเป็นของคู่กันสำหรับเจ้าของบ้านแล้วนี่ค่ะ

อ่านแล้วอยากติชมอะไรเต็มที่เลยค่ะ

----------------------------------------------------------------

ฝากข่าวประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ...

ใครสนใจบริจาคเสื้อกันหนาวให้เด็ก ๆ สามารถบริจาคได้ที่บ้านนี้เลยค่ะ

และขอขอบคุณเพื่อน ๆ หลายคน

ที่ตั้งใจจะบริจาคเสื้อกันหนาวและทุนทรัพย์ให้เด็ก ๆ ครั้งนี้ค่ะ

สำหรับผู้ที่สนใจ...อ่านรายละเอียดได้ที่นี่เลยค่ะ...

http://www.oknation.net/blog/bhirisa/2007/11/21/entry-1

ขอให้มีความสุขมาก ๆ ในสัปดาห์นี้และวันหยุดที่จะมาถึงนะคะ...แหะ แหะ

ขอบคุณพี่ปฎิจจชนสำหรับเพลงที่แนะนำค่ะ