อันนี้มีเพื่อนส่งมาให้อ่าน เลยเอามาให้คนอื่นอ่านต่อในนี้ละกัน

มานี มานะ ภาคพิเศษ ฉบับ ปี 2001

เรื่องมานะมานีในแบบเรียนชั้นประถมเป็นโลกในฝันที่ผู้ใหญ่สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อเด็กให้หลงเชื่อ เคยนั่งคุยนั่งวิเคราะห์กับเพื่อนเมื่อนานมาแล้ว (สมัยเรียนมหาลัย ปี 3 เอ๊ะก็เพิ่งเร็วๆ นี้เองสิ) ว่าควรต้องมีภาคต่อของเรื่องนี้ในแบบเรียนชั้นมัธยม ให้เด็กที่อ่านได้รู้จักโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น

เริ่มกันที่การเฉลยคำถามว่า แม่ของชูใจเป็นใคร?
บทเรียนชั้นประถมไม่ยอมบอก
เพราะกลัวว่าจะทำลายโลกในจินตนาการใบน้อยๆอันสวยงามน้ำเน่าของเด็กที่เติบโตมากับละครทีวี มันก็น่าน้ำเน่าอยู่หรอกชูใจซึ่งอยู่กับย่ามมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก จู่ๆ
วันหนึ่งแม่ก็ขับรถเก๋งมาขอรับตัวไปอยู่ด้วย แต่ชูใจไม่ไปเพราะอยากอยู่กับย่า
ความจริงที่อยู่เบื้องหลังก็คือแม่ของชูใจเป็นเมียน้อยอาเสี่ยในกรุงเทพฯ นั่นเอง
ดังนั้นเนื้อเรื่องในระดับมัธยม (ถ้ามี)
ก็ควรจะเป็นว่าชูใจทะเลาะกับย่าแล้วหนีออกจากบ้านไปหาแม่ที่กรุงเทพฯ
แล้วถูกอาเสี่ยแฟนของแม่ข่มขืนจึงหนีออกมาเป็นเด็กเร่ร่อนจนถูกพวกมารสังคมหลอกไปขาย ซ่อง
(เนื้อเรื่องตอนนี้จะแทรกเนื้อหาวิชาเพศศึกษาและใช้เป็นบทเรียนสอนใจเด็กวัย รุ่นได้เป็นอย่างดี)
และถ้าจะให้เน่าสนิทก็ต้องเป็นว่ามีชายหนุ่มลูกนายพลไปเที่ยว
แล้วเกิดพบเข้าจึงช่วยชูใจออกมาจากซ่องและแต่งงานกันในที่สุด (หรือถ้าเป็นปัจจุบัน ด้วยอิทธิพลการเมืองอาจมีการบังคับให้กระทรวงฯ เปลี่ยนเนื้อเรื่องเป็นว่ามีท่าน ส.ว. ชราวัยประพฤติธรรมไปพบเข้าจึงช่วยออกมาแต่ถูกสื่อมวลชนใส่ร้ายอะไรยังงี้เป็นต้น)

ส่วนชีวิตสมรสระหว่างครูไพลินและเกษตรอำเภอหนุ่มทวีปก็ไม่ได้ live happily ever after เหมือนอย่างที่อ่านๆ กัน
หลังจากแต่งไม่นาน ธาตุแท้ของเกษตรอำเภอคนชั่วก็ปรากฏกินเหล้าเมาทุกเช้าเย็น
นอกจากจะเห็นภรรยาเป็นแปลงผักใช้จอบฟันเอาๆ แล้ว ยังเห็นเป็นกระสอบทรายเตะเช้าเตะเย็นอีกแต่ครูไพลินก็กล้ำกลืนฝืนทนเรื่อยมาสมเป็นแม่ ่พิมพ์ที่ดี
จนวันหนึ่งเกิดพบว่าผัวรักของเธอแอบไปมีสัมพันธ์กับลูกศิษย์ของตัวเอง (ทายสิว่าใคร) ครูไพลินทนไม่ได้คว้าปืนยิงผัวตัวแสบกับลูกศิษย์ทิ้ง และติดคุกจนถึงทุกวันนี้
(ท้ายบทมีแบบฝึกหัดให้อภิปรายเรื่องสังคมปัจจุบันกับปัญหาความรุนแรงในครอบครัว)

ส่วนจันทร ตายเพราะน้ำมือครูไพลิน ใช่แล้วชีวิตของเธออาภัพนัก ถึงแม้ได้เพื่อนๆ ช่วยกันอุดหนุนเครื่องจักสานที่บ้านเธอจนกิจกรรมเจริญก้าวหน้า แต่จิตใจของเธอนั้นมีรอยแผลลึกเฉกเช่นขาข้างที่ลีบจนยากที่ใครจะเยียวยาชีวิตเธอปรารถนาอะไรมากมาย เกินกว่าใครจะคาดถึง
บทสุดท้ายของชีวิตเธอจึงเป็นอุทาหรณ์สอนใจใครได้หลายคน
(ช่องเจ็ดสีนำบทเรียนตอนน ี้ไปทำละครทีแรกก็ว่ามีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับกระทรวงศึกษาฯ เจ้าของแบบเรียนแต่ตอนหลังตกลงกันได้ ล่าสุดบทนี้ถูกตัดออกไปจากแบบเรียนแล้ว กระทรวงฯ ได้ลิขสิทธิ์วิดีโอเลยบังคับให้นักเรียนทั่วประเทศซื้อวิดีโอไปดูแทน)

มานะซึ่งเป็นเด็กดีเรียนเก่งจบมหาลัยไปสอบบรรจุเป็นนายอำเภอแต่คบเพื่อนชั่ว
ซึ่งเป็นลูกนายตำรวจและนักการเมืองใหญ่คับเมืองจนเสียคน
ในที่สุดก็ลาออกจากราชการผันตัวไปเล่นการเมืองท้องถิ่นด้วยแรงสนับสนุนของพ่อซึ่งเป็น ผู้ใหญ่บ้านที่รักลูกอย่างทุ่มเทไม่ลืมหูลืมตา
อันที่จริงพ่อของมานะเป็นหัวคะแนนของพรรคการเมืองใหญ่ มีอิทธิพลมากมายแน่นอนว่าลูกไม้นั้นย่อมหล่นไม่ไกลต้น
(อ่านในแบบเรียนชั้นประถมดีๆ จะพบว่าพ่อของมานะมีบทบาทในชุมชนอย่างสูงเป็นการปลูกฝังความคิดเด็กให้ยอมรับวัฒนธรรม แบบอุปถัมภ์)

เพชรซึ่งครั้งหนึ่งเคยสร้างวีรกรรมอันกล้าหาญด้วยการใช้ฉมวกพุ่งเสียบคองูเห่าเพื่อช่วยเพื่อนๆ ก็ไปสอบเป็นตำรวจชั้นประทวน เพชรเป็นนายตำรวจตงฉิน เป็นพระเอกจนวาระสุดท้าย
เพราะไปขวางทางหากินของมานะเข้าจึงถูกสั่งเก็บมิตรภาพในวัยเด็ก เหลือค่าเพียงแค่กระสุนไม่กี่นัด
ปิติเสียใจมากกับการตายของเพื่อนรัก ที่จริงปิติแอบหลงรักเพชรมาตลอด คอยสนับสนุนและให้กำลังใจเสมอมา
(ในแบบเรียนชั้นประถมก็พยายามบอกใบ้กลายๆ มีอยู่ตอนนึงที่ปิติเพิ่งเข้าโรงเรียนพยายามเลียนแบบเพื่อนหญิงด้วยการแนะนำตัวกับคร ูว่า "ฉันชื่อปิติค่ะ")

ส่วนมานีก็หลงใหลวงการบันเทิงหลังเรียนจบชั้นมัธยมก็เรียนต่อมหาลัยในกรุงเทพฯ ตอนแรกก็ตั้งใจเรียนดีอยู่หรอก แต่หลังๆ เพลิดเพลินกับแสงสี ใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อการเรียนตกต่ำจึงถูกรีไทร์ออกมา
พ่อเลยจับส่งไปเรียนต่อเมืองนอกไปชุบตัวกลับมาก็ผันตัวเองเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการ ชักนำของเอเย่นต์ชื่อดัง เริ่มต้นด้วยการเป็นนางแบบ แล้วก็เล่นละครออกเทป ทำแท้งมาแล้วครั้งนึง คิดฆ่าตัวตาย 2 ครั้ง ตอนนี้ใช้ชีวิตลุ่มๆ ดอนๆ กับนายแบบในวงการบันเทิงด้วยกัน

บทสรุปสุดท้ายของเรื่องคือทั้งหมู่บ้านไม่เหลือใครอีกเลย มานะซึ่งเป็น ส.ส. และได้เป็นรัฐมนตรีในโควต้าพรรคใหญ่อนุมัติให้สร้างเขื่อนชาวบ้านทั้งหมดต้องอพยพไปอยู่ที่อื่น เงินเวนคืนก็โดนพวกของรัฐมนตรีมานะโกง ย่าของชูใจไม่รู้จะไปไหนเพราะอยู่ตัวคนเดียว
เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวกลุ่มเอ็นจีโอที่ต่อต้านการสร้างเขื่อน ก็พบคุณย่านอนสิ้นลมอยู่ในบ้านลำตัวเหลืออยู่แค่ครึ่งท่อน ข้างๆ มีสีเทา (แมวของชูใจ) กำลังแทะกินคุณย่าอย่างหิวโหย

ยังเหลือพระเอกของเรื่องอีกคน คือวีระ
ที่หลังจากเลี้ยงเจ้าจ๋อ เกลียดกะปิ จนหาทาง กันเจ้าจ๋อไปเล่น ลูกเจี๊ยบตาย ได้ก็เปิดกิจการ ฟาร์มไก่ จนร่ำรวย
ส่วนปิติ ก็มีจิตกตัญญู ที่ครั้งนึงเกษตรอำเภอเคย ช่วยให้เขามีเจ้านิล ก็เลย รับอุปการะ ลูกของเกษตร อำเภอ กับ ครูไพลินเลี้ยง ดู ขยันทำมาหากิน ทั้งสองต่อต้าน การขายที่ดินทำกิน จนวันหนึ่งปิติถูกสลากออมสิน อีกครั้ง จึงพอมีรายได้เลี้ยงดู ไพศาล ต่อไป

ข้างฝ่าย มานี ที่ซมซาน กลับมาบ้านเก่า ได้พบกับ เสี่ยวีระ จากมิตรภาพ วัยเด็ก พัฒนาสู่ความเข้าใจที่ซาบซึ้ง และกลับมาครองรักกันที่หมู่บ้าน ท่ามกลางการแต่งงาน ก็มี นางสาวสมคิด ทอมสาวเศรษฐีนีจาก ภูเก็ตที่กลับมาร่วมงาน กับ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของปิติ เกย์หนุ่ม ผู้ใฝ่ในรสพระธรรม ยืนอุ้มไพศาลของเขา และที่ขาดไม่ได้ ก็ชูใจ คู่หูวัยซนของมานี ที่เป็นแรงดาลให้เกิด โบกับ จ๊อยส์ และโน๊ต ตูน ในทุกวันนี้

ส่วนศพของย่านั้น ได้ถูก เอ็นจีโอ นำไปอ้าง เป็นเครื่องมือ โจมตีรัฐบาล เกี่ยวกับ การละเมิดสิทธิสตรี เด็กและคนชรา ซึ่ง คุณหญิง ภริยาของรัฐมนตรีมานะ จะรับเรื่องไปดูแล