ศพของหญิงสาว คนหนึ่ง ถูกกองทิ้งอยู่บนทาง ศพนอนหงาย ตาสองข้างเหลือกโพลง มีรอยเขี้ยวฝังลงไปบนศีษระตรงบริเวณท้ายทอยด้านหลัง  และที่น่าสะอิดสะเอียนน่ากลัวอย่างที่สุด คือ แผ่นท้องถูกกัด เครื่องในทะลักเรี่ยราด  และมีบางส่วนของเครื่องในที่ขาดหายไป  ปืนพกสั้นหล่นอยู่ข้างตัว กระสุนครบ เธอยังไม่ทันได้เหนี่ยวไกด้วยซ้ำ

                เธอจอดรถไว้บนทางใหญ่ ก่อนจะเดินตัดเข้าป่าเพื่อจะมายังหมู่บ้านห้วยน้ำขาว ดินรอบ ๆ บริเวณนั้น ถึงจะแห้งแข็ง แต่ก็ยังพอมองเห็นรอยเท้าเจ้าสัตว์ร้ายที่คร่าชีวิตหญิงสาวได้  ดูตามรอย มันย่องตามเธอมา ตั้งแต่ชายป่า

                หญิงสาวต่างถิ่นคนนี้  เคยเข้ามาในหมู่บ้านสองครั้ง มาพูดคุยกับชาวบ้าน เล่นกับเด็ก ๆ มาเก็บข้อมูลและก็ถ่ายรูป แม่เฒ่าในหมู่บ้านยังเคยชวนขึ้นบ้านไปพักเหนื่อยและพูดคุย แม่เฒ่าเล่าว่า เธอเป็นนักศึกษาอยากมาชมวิถีชาวบ้านว่าอยู่กันอย่างไร จะเอาไปเขียนหนังสือให้คนในเมืองอ่าน วันนั้นเธอถามแม่เฒ่ามากหลายเรื่องจนแม่เฒ่าเองถ้าให้เล่า ก็   จำไม่ได้แล้ว ลืมแล้ว จำได้ว่า เคยมา คุยกับแม่เฒ่า แล้วก็กลับ แล้วก็ไม่เจอ จนเจอ  วันนี้กลายเป็นศพ เละอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน  “เขาคิดจะมาทำอะไรที่นี่ตอนกลางคืน” นี่เป็นเรื่องที่ชาวบ้านพูดโจษจันกันหนาหู

                พ่อเฒ่าหัวหน้าหมู่บ้าน ก็สั่งให้คน มาเอาศพผู้หญิงไปวัดห้วยน้ำขาว  สวดศพพอเป็นพิธีแล้วเผา  และเก็บอัฐิเอาไว้ให้ญาติของคนตายด้วย

                สองอาทิตย์ผ่านไป ก็มีคนเดินทางมาที่หมู่บ้านอีก เป็นหญิงชายคู่หนึ่ง   จ่าดำ อดีตทหารรับจ้างเป็นผู้นำทางสองคนมาจากในเมือง สองคนนั้นต้องการมาพบพ่อเฒ่า ทราบความภายหลังว่า คนผู้หญิงชื่อคุณเดือนมาถามหาน้องสาวที่หายไป ส่วนคนผู้ชายชื่อคุณรุจน์เป็นเพื่อนมาด้วยกัน

                พ่อเฒ่าได้นำอัฐฐิของหญิงผู้ตาย  มามอบให้และ เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กับคนทั้งสองได้ฟัง และคิดว่าผู้หญิงที่ตายน่าจะเป็นน้องสาวของเธอ  คุณเดือนถึงกับสลบ พอฟื้นขึ้นมาก็ร้องไห้อีกไม่ยอมหยุด  และบอกว่าอยากจะพ่อเฒ่าช่วยพาไปดูที่รถของคนตาย ถ้าเป็นรถของน้องสาวเธอจริงก็แสดงว่า ผู้หญิงที่ตายเป็นดาวน้องสาวของเธอ พ่อเฒ่ารับปากว่าพรุ่งนี้เช้าจะให้คนพาไป แต่คืนนี้ขอให้นอนพักที่นี่ก่อน ค่ำมืดเดินป่ากลับไปตอนกลางคืนเห็นจะไม่พ้น ใครก็ใครต้องถูกตะปบกันบ้าง

                “เสือโดยทั่วไปไม่เคยมายุ่มย่ามแถวหมู่บ้านหรอก นี่มันเป็นเสือผี มาดักกัดคน นี่เดี๋ยวก็คงจะเอาอีก คืนนี้นอนค้างที่บ้านพ่อเฒ่านี่แหละ เดินกลับออกไปมืด ๆ เห็นจะไม่พ้นแน่ ลุงจ่าให้นำทางคุ้มกันอันตรายตอนกลางวันคงพอไหว ก็ได้อยู่ แต่ตอนกลางคืน เห็นจะพึ่งไม่ได้ อย่าไปเสี่ยงจะดีกว่า”

          เช้าวันรุ่งขึ้น เดือน กับรุจน์ และ จ่าดำ ก็ตื่นเตรียมพร้อมแต่เช้ามืดเพื่อที่จะไปดูรถที่ทางอีกด้านของหมู่บ้านที่พ่อเฒ่าบอกว่าเป็นรถของคนตายจอดไว้   เมื่อทั้งสามเดินลงมาจากเรือน ก็พบผู้ชายคนหนึ่งแต่งกายในชุดหม้อฮ่อมมอซอ มีผ้าคาดหัวสีแดง หลังสะพายปืนยาวเก่า ๆ หนึ่งกระบอก รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคมสัน เขาแนะนำตัวว่าชื่อ จัน  พ่อเฒ่าใช้ให้มาเป็นคนนำทางไปดูตรงที่น้องสาวคุณตาย เพราะวันนี้วันพระพ่อเฒ่าต้องถือศีล

                จันกล่าวทักทายกับคนทั้งสองแล้วออกเดินนำไปทันที โดยมีคนทั้งสามเดินตามไป จันพาทุกคนลัดป่า บอกว่าจะช่วยย่นระยะทางได้มาก แต่ระยะทางของจันที่บอกว่าลดแล้วก็ยังทั้งไกล และ หฤโหดสำหรับคนเมืองทั้งสองคน คุณเดือนเดินตรงกลางระหว่าง คุณรุจน์ และ จ่าดำ ส่วนนายจัน เดินนำไปห่างออกไป แต่ก็ทิ้งระยะพอให้เห็นหลังไว ไว  ให้ทั้งหมดเดินตามได้

                จนสุดชายป่า ทั้งหมดก็ออกมายืนอยู่บนทางใหญ่ ที่ดูคล้ายถนน ตรงริมทางมีรถจี๊ปสีเขียวจอดอยู่คันหนึ่ง นั่นเป็นรถของคนตาย  คุณเดือนเมื่อโผล่มาเห็นเป็นรถของน้องสาว ก็รีบวิ่งเข้าไป และดูข้าวของในรถของน้องสาว กุญแจยังคาอยู่ที่รถ ภายในรถมีเสื้อผ้า ของใช้ แผนที่ สมุดบันทึกงานวิจัย  เดือนร้องไห้เมื่อได้เห็นข้าวของทั้งหมดของน้องสาว ของที่เธอได้หยิบจับ รถที่เธอได้ขับก่อนที่เธอจะตกเป็นเหยื่อสัตว์ร้ายที่นี่

          “หักห้ามใจเสียเถอะเดือน ดาวไปดีแล้ว และเราก็ได้ทั้งอัฐฐิ และได้ข้าวของของดาวคืนมาแล้ว

รีบไปกันเถอะ ก่อนที่จะมืด  เดี๋ยวพรุ่งเราค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้งเพื่อเอารถดาวกลับไป” รุจน์เอ่ย

                “จ่ำ ทำไมตอนขามาจ่าไม่พาพวกเรามาทางนี้” เดือนถามจ่าดำคนนำทางของเธอ 

                “ทางนี้เป็นชุมเสือ ทั้งที่เป็นสัตว์ร้าย และพวกปล้นก็มีครับ เอารถเข้ามาได้ก็จริง แต่มาถึงสุดทางตรงนี้ก็ต้องลงเดินตัดป่าเพื่อเข้าหมู่บ้าน ป่าดิบเสียด้วย ทางนี้เป็นทางเก่าครับ เกิดเรื่องเสียจนไม่มีใครใช้ ถึงจะย่นระยะทางกว่า คุณดาวคงจะไปได้แผนที่เส้นทางนี้จากที่ไหนมาโดยไม่รู้ว่าเป็นทางอันตราย เฮ้อ เคราะห์กรรมแท้ ๆ เชียว”

          พลบค่ำ เมื่อ เดือนและรุจน์ กับ จ่าดำ เช็คสภาพรถและข้าวของเสร็จ  ในขากลับหมู่บ้านทั้งสามเดินตามจัน คนของพ่อเฒ่า กลับทางเดิม โดยจันบอกว่าก่อนตัดทางเข้าหมู่บ้านจะพาเดินไปดูตรงที่คุณผู้หญิงถูกลากไป  รุจน์จะเอ่ยปากทัดทานเพราะเกรงว่ามันจวนมืดแล้ว แต่ เดือนก็ดื้อรั้นอยากจะดูให้ได้จึงต้องยอมตาม

                จันเดินนำไปตามทางด่านสัตว์ ก่อนจะเดินตัดทางไปทางลงไปด้านตะวันตก พาทั้งสามเดินเข้าทุ่งแฝกรกชื้น อากาศร้อนมากจนเหงื่อออกตัวเปียก กว่าจะเดินสุดแนวแฝกก็กินเวลาเกือบชั่วโมง

                พอทั้งสามเดินผ่านพ้นแนวแฝกก็ปรากฏกลิ่นเน่าฟุ้งขึ้นมาตามลมตรลบอบอวลจนแทบจะอาเจียน  

                อึดใจเดียวกันนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามก็แผดดังขึ้น  เสือใหญ่ขนาดไม่ต่ำกว่าแปดศอก กระโจนขึ้นกลางอากาศ

กรงเล็บมหึมากำลังจะตะปบลงมายังหญิงสาว

                ฉับพลันทันใดวินาทีเดียวกันนั้น เสียงปืนลูกซอง ก็ดังขึ้นจากด้านหลังแสกเข้าใต้คางเสือผีร้ายตนนั้นหล่นลงตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจสุดขีด

                “คุณเดือนเป็นไม่เป็นอะไรนะครับ” จ่าดำถามขณะฉุดมือคุณเดือน ขึ้นจากพื้น

                เดือนเซถลาเข้าไปอยู่ในอกรุจน์ ที่ตกใจและขวัญเสียอยู่ไม่ต่างกัน   ลุงจ่ารีบดึงคนทั้งสองห่างออกมาจากซากเสือร้าย

                “มันเป็นเสือผี วิญญาณผีตายโหงเข้าสิง มันไม่ได้หิวไม่ได้ต้องการอาหาร แต่มันต้องการที่จะเอาชีวิตคนตามนิสัยเสือกินคนของมัน ฉลาดเสียด้วย ผมสังหรณ์ใจตั้งแต่มันอาสาจะพามาดูที่เกิดเรื่อง ธรรมดานิสัยชาวบ้านน่ะ จวนมืดก็มีแต่จะเร่งให้รีบกลับ มันคงตามพวกเราตั้งแต่เมื่อวานและซุ่มอยู่ พอเช้ามืดก็แปลงมาเป็นคนมาหลอกให้เราตามมันมามันร้ายนัก คุณเดือนคุณรุจน์ เรารีบกลับกันเถอะครับ ป่านนี้ พ่อเฒ่าคงให้คนออกตามหาเราใหญ่แล้ว ป่านี้มันอาถรรพ์นักคุณ”