ปัจจุบันนี้ใบหม่อนโตแล้ว และคงอยู่ที่ไหนซักแห่งบนโลกใบนี้ กับจิตใจที่กำลังสับสน อ้างว้าง
กลางมหกรรมความปวดร้าวของคนเมือง

ถ้าใบหม่อนได้อ่านหนังสือเล่มนี้ขอให้รู้ไว้เถิดว่า
บ้านไม้หลังนั้น ยังรอคอยเธออยู่
ความทรงจำดี ๆ ก็ยังคงซุกซ่อนอยู่ตามหลังพุ่มไม้
ข้างชิงช้า ในกลีบดอกไม้ ใต้ตู้กับข้าว และอีกหลาย ๆ ที่

เพื่อรอคอยการกลับไปหา หรือเพียงการระลึกถึง

 * * * * * * * * * *  * * * * ** * * *  * * * *
เรื่องของใบหม่อน  ตอน ชัยชนะ

                  เด็กหญิงตื่นขึ้นมากลางทุ่งหญ้าที่มีแต่หญ้า ไม่มีต้นไม้สักต้นเดียว มีแต่เนินหญ้านับร้อยเหมือนกับคลื่นทะเลที่เป็นสีเขียว เด็กหญิงหาวหนึ่งครั้ง บิดขี้เกียจอีกหนึ่งครั้ง และลุกขึ้นยืนบนเนินหญ้า

                  เด็กหญิงมองไปข้างหน้าก็พบแต่เนินหญ้า

                  เด็กหญิงหันหลังก็มีแต่เนินหญ้า

                  เด็กหญิงหันด้านซ้ายก็เห็นแต่เนินหญ้า

                  เด็กหญิงหันด้านขวาก็เห็นแต่เนินหญ้าอีกเช่นกัน

                 เด็กหญิงคิดว่า ถ้าตัวเองกลายเป็นวัวหรือแกะ คงจะมีความสุขมาก ๆ

                   เด็กหญิงก้าวเดินต่อไป ตามองไปยังเส้นขอบฟ้าที่อยู่ติดกับยอดหญ้า ทันใดนั้นเด็กหญิงก็หล่นลงใน อะไรก็ไม่รู้ มันเหมือนหลุม มันต้องเป็นหลุมแน่ ๆ หรืออาจจะเป็นอุโมงค์ ถ้าเป็นอุโมงค์ ก็ต้องเดินเข้าสิ แต่ที่เด็กหญิงตกลงไปนั้นมันน่าจะเป็นเหวมากกว่า แต่มันก็ไม่กว้างพอที่จะเป็นเหว เด็กหญิงยังไม่ทันคิดออก ก็หล่นลงมาถึง ก้น...เหว หรืออาจจะเป็นหลุมแล้ว เธอไม่รู้สึกเจ็บเลย แต่พื้นดินที่เธอตกลงมากลับเป็นรอยยวบลงไป เป็นรูปก้นเล็ก ๆ ของเธอ

                 พื้นดินนั้นเป็นสีเหลืองทอง มัน ๆ และ หอม  เหมือนกับเนยแข็ง หรือว่าเป็นดินเนยแข็ง
หรือเป็นเนยแข็งที่เธอกินเมื่อคืนก่อนจะนอนแล้วตื่นขึ้นที่ทะเลหญ้า เด็กหญิงลุกขึ้นยืน แต่ยืนไม่สุด หัวก็โขกกับเพดาน

                  เด็กหญิงแหงนมองดูเพดาน นี่คือเพดานเนยแข็ง ! เธอเดินต่อไปตามทางเล็ก ๆ เป็นเหมือนโพรง เป็นเขาวงกตที่หาทางออกไม่ได้ เดินจนเหนื่อยนั่งลงพัก