สด ๆ จากชีวิต ปี 2545

จากมัธยมสู่มหาวิทยาลัย

ไม่มีปี่ ไม่มีขลุ่ย  ไม่มีความงามทางภาษา  ไม่มีบทเริ่ม ไม่มีบทจบ

 เล่นจริง เจ็บจริง ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้ตัวแสดงแทน ไม่มีต่อเติม มีแต่ตัด เพราะบางช่วงเศร้าเกินไป

หรือไม่เป็นประโยชน์สำหรับใครเลย บางเรื่องเป็นเรื่องในครอบครัว  ลงไปก็ไม่รู้เรื่อง ก็ไม่จำเป็น

ต้องให้คนอื่นรู้

วรรณกรรมเรียลลิตี้ ศิลปะรายวันแบบฉับพลัน จากช่วงหนึ่งในชีวิต

ที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีกี่ชาติ ก็ยังคงคิดถึงเสมอ

ถ้าชอบอ่านเรื่องสั้น ๆ ผ่านไปได้เลย เพราะเวลาหนึ่งปีนี่มันยาวนานมาก

ปีนั้น เป็นปี  2545 

24 มกราคม 2545

อาจเป็นการช้าไปสำหรับการเริ่มต้นเขียนบันทึกของปีนึง ซึ่งปีนี้เป็นปีที่สำคัญของชีวิตมาก ก็คือ

จะมีการสอบเอ็น มันจะเป็นจุดผกผันของชีวิตว่าจะได้ไปอยู่ในสังคมแบบไหน เรียนที่ไหน ทำ

งานอะไร ยอมรับว่าหวังมากว่าจะเอ็นติด ที่ไหนก็ได้ไม่ต้องดังมากแต่ขอให้ติดก็พอ เมื่อวานเอา

ไปฝันเลยว่าสอบติด ดีใจแทบบ้าเลย

30 มกราคม 2545

วันนี้ได้เฟรนชิปจากเพื่อนหลายคน ดีใจจังรู้สึกมีความสุขยังไงไม่รู้ บรรยากาศในห้องเรียนก็รู้สึก

ว่าจะดีกว่าเดิม คิดไปเองรึเปล่าไม่รู้ 

9 กุมภาพัน์ 2545

ขี้เกียจอ่านหนังสือที่สุด ขี้เกียจไปโรงเรียนด้วย

17 กุมภาพันธ์  2545

เหงา และ ใจหาย เห็นสมุดจดงาน ที่ด้านหลังจดทั้งงานและอะไรต่ออะไรไว้เต็มไปหมด ที่

เคยทำกับเพื่อน ๆ มากมาย ต่อไปนี้ อีกไม่กี่ครั้งที่จะได้เจอกัน จะทำให้ดีที่สุด อีกไม่นานก็จะ

ต้องจบชีวิตวัยเรียนที่น่าจดจำนี้ไปแล้ว ความรู้สึกใจหายนี่มันเป็นแบบนี้นี่เอง

23 กุมภาพันธ์ 2545

การตายของโจ้วงพอสเป็นเหตุการณ์ที่น่าสลดใจมากกับวงการเพลงไทย เรื่องของเรื่องก็คือเรื่อง

ความรัก อดคิดไม่ได้ว่าทำไมมันไม่มารักเราวะ มันคงไม่ต้องมาตายอย่างนี้หรอก

15 มีนาคม 2545

วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ค่อนข้างสงบ แต่มีเสียงหลานตัวแสบอ่านหนังสือจ๋อย ๆ อยู่ข้าง ๆ อ่าน

หนังสือได้นิดหน่อย กำลังจะเขียนโปสการด์ตั้งใจส่งให้พุดหน่อย เห็นมันชอบ

21 มีนาคม 2545

พรุ่งนี้ก็เป็นวันปัจฉิมแล้ว จะเป็นไงยังไม่รู้เลย คงจะได้ความรู้สึกดี ๆ ของคำว่าเพื่อนกลับมาบ้าน

บ้างล่ะ เฮ้อ เผลอแผลบเดียว นึกถึงวันแรกที่เข้ามาเรียนที่นี่ แสนจะน่าตื่นเต้น ทุกวันนี้เดินเข้า

ออกโรงเรียนได้ทะลุปรุโปร่ง วันเวลามักนำพาสิ่งดี ๆ เข้ามาเสมอ และก็จะพรากมันไปอย่างรวดเร็ว

นับจากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเราคงต้องบินเดี่ยวออกหาต้นไม้ต้นใหม่ พึ่งจะรู่ว่าความเหงามันน่ากลัว

อย่างนี้นี่เอง

22 มีนาคม 2545

ปัจฉิมอันสุดแสนประทับใจ พวกเราเพื่อน ๆ คืนดีกับเปิ้ลแล้ว มันรู้สึกโล่งใจสุด ๆ เปิ้ลกลับมาเป็น

เปิ้ลคนเดิม พร้อมกับอ้อมกอดของเพื่อน ๆ และครูบาอาจารย์ที่น่าจดจำ ห้อง 6/12 อันแสนอบอุ่น

ต่อไปนี้ก็มีกำลังใจที่จะไปสอบที่นั่นที่นี่แล้ว

31 มีนาคม 2545

คณิตศาสตร์เป็นเรื่องที่เกินความสามารถของเรามาก หมดเรี่ยวหมดแรงที่จะทำความเข้าใจ

พยายามบอกตัวเองว่าไม่ให้ท้อ แต่ก็อดไม่ได้

3 เมษายน 2545

คะแนนเอ็นออกแล้ว คะแนนสามารถเข้า ม.ทักษิณ กับ สงขลานครินทร์ได้ ดีใจมาก แต่ไม่ทันไร

ก็ต้องเสียใจมากเพราะแม่กับพี่ไม่ให้ไปเรียนเด็ดขาด เซ็งเลย ไม่รู้จะห่วงอะไรกันนักหนา เลย

ต้องจำใจเลือกสมัคร ม.บูรพาไป มันไม่ค่อยมีหวังอยู่แล้วก็รู้ แต่ก็ลองลุ้นดู

11 เมษายน 2545

เลือกคณะเอ็นไปแล้ว รอสมัครอีกสองที่คือ ราชมงคล กับราชภัฏ จะได้เรียนที่ไหนก็ยังไม่รู้เลย

27 เมษายน 2545

การไปดูที่นั่งสอบในวันนี้ทำให้ได้รู้ว่า “คนคิดแบบเราแม่งโคตรเยอะเลย”

3 พฤษภาคม 2545

ผลเอ็นมาแล้ว “ไม่ติด”  แต่ไม่เสียใจหรอก รู้อยู่แล้ว พ่ายแพ้แต่ไม่ย่อยยับ อย่างน้อยเราก็สู้เต็ม

ที่แล้ว ตำราและคู่มือทุกเล่มคือเครื่องหมายแห่งความพยายาม แม้จะไม่สำเร็จแต่ก็เป็นบทเรียน

ที่ดี ติดไม่ติดยังไงมันก็มาจากตัวเราล้วน ๆ  วันนี้รีดชุดนักเรียน ยังกรุ่นกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอยู่เลย

แถมกลิ่นผ้าไหม้หน่อย ๆ นึกย้อนกลับไปสามปีที่แล้ว ใส่ชุดนักเรียนไปโรงเรียนวันแรก เสื้อผ้า

เหม็นกลิ่นใหม่ ไปเรียนกับกล่องดินสอเหล็กเก่า ๆ ทุกวันนี้มันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไม่

บกพร่อง ก่อนสอบก่อนจบ อะไรมันก็ดีทุกอย่าง มาวันนี้รู้สึกทันทีว่า ความเหงามันยิ่งใหญ่ เดือน

หน้าต้องเจอเพื่อนใหม่แล้ว แต่ยังไงเราก็ไม่ลืมเพื่อนเก่าเด็ดขาด ไม่ใช่สิ สำหรับพวกเรา ต้อง

เรียกว่า เพื่อนแท้ ถึงจะถูก

7 พฤษภาคม 2545

โทรเช้คผลราชภัฏ สอบติดที่ราชภัฏจันทรเกษม  เฉย ๆ  แต่ก็ดีใจนิด ๆ โล่งใจที่รู้ซะทีว่าจะได้

เรียนที่ไหน

15 พฤษภาคม 2545

วันนี้ไปรับบาร์โค้ดที่มหาลัยมา ได้รู้จักเพื่อนๆ และรุ่นพี่ พี่ ๆ ไม่เท่าไหร่พอคุยได้ แต่เพื่อน ๆ ไม่

ค่อยเวริคเท่าไหร่ ยังไม่ถูกใจใครเลย

17 พฤษภาคม 2545

ไปลงทะเบียนมา รุ่นพี่มาสอนบูม และโดนว้ากด้วย ก็เจ๋งดีอ่ะ

21 พฤษภาคม 2545

ปฐมนิเทศน่าเบื่อมาก ๆ  ว้ากดุขึ้นทุกวัน

22 พฤษภาคม 2545

รับน้องมันมาก ง่วงแล้วนอนดีกว่า

23 พฤษภาคม 2545

สนุกและได้อะไรดี ๆ หลายอย่าง รุ่นพี่สอนเราว่า เรียนนิเทศศาสตร์อย่าเอาแต่เรียนอย่างเดียว

ให้รู้จักทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน แล้วการเรียนที่นี่จะเป็นการเรียนที่มีคุณค่าสำหรับชีวิตเรา ถ้าเช้า

ไปเรียนเย็นกลับบ้าน เราจะไม่ได้อะไรเลยจากการเรียนนิเทศฯ

27 พฤษภาคม 2545

เซ็งเลย แม่ไม่ให้ไปรับน้องวันนี้

29 พฤษภาคม 2545

วันนี้ไปรับน้องที่เขาดินมา และได้รู้ว่า เกด วิว เฟส แอม อั๋น เป็นรุ่นพี่ปี 2 ปลอมตัวเข้าแทรกซึม

กับรุ่นน้อง มิน่าเวลานินทาพวกว้ากทำไมมันรู้ตลอดเลย

23 มิถุนายน 2545

เป็นครั้งแรกที่ไม่รู้จะเขียนอะไรดี เพราะสามวันที่ผ่านมาเป็นอะไรที่ประทับใจมาก ๆ กับพี่ ๆ เพื่อน

ๆ ทุกคน ไม่มีวันลืมเลย 

ถ้าหากฉันเกิดเป็นนกที่โผบิน ติดปีกบินไปให้ไกลไกลแสนไกล จะขอเกิดเป็นนกพิราบขาว เพื่อ

ชี้นำชาวประชาสู่เสรี ถ้าหากฉันเกิดเป็นเมฆบนนภา จะนำพาความร่มเย็นทั่วท้องนา ถ้าหากฉัน

เกิดเป็นเม็ดทราย จะโถมกายเป็นทางเพื่อมวลชน ชีวา ยอมพลีให้มวลชน ที่ทุกข์ทน ขอพลีตน

ไม่ว่าจะตายกี่ครั้ง

ดีใจมากที่ได้เข้าไปอยู่ในวงจรความไว้ใจของพี่ ๆ

30 มิถุนายน 2545

วันนี้พุดกับยอดมาหา ได้คุยกันหลายเรื่อง สนุกดี

24 กรกฎาคม 2545

วันนี้อยู่บ้านอารมณ์ยังดีตกค้างจากเมื่อวานที่ไปนั่งกินหมูกระทะหลังวิทลัยกะเพื่อนมา กินซะพุงกางเลย

17 สิงหาคม 2545

วันนี้มีงานกีฬานิเทศาสตร์สัมพันธ์กับราชภัฏห้าสถาบัน  พิธีเปิดจัดใหญ่ทีเดียว พรุ่งนี้เราต้องลง

แข่งแล้วไม่ค่อยได้ซ้อมเลยต้องแพ้แน่เลย ทำไงได้ก็ดีกว่าให้ขึ้นเชียร์แหกปากร้องเพลงตบมือ

ตบขาล่ะวะ

2 กันยายน 2545

เลิกเรียนแล้วไปงานแฮปปี้บุคเดย์มาหนังสือน่าอ่านเยอะแยะเลย ของแจกฟรีเยอะ อาหารสมองก็เพียบด้วย

  5 กันยายน 2545

  มาถึงวิทลัยแต่เช้า ยังไม่มีใครมาเลยซักคน แบกม้าไสน้ำแข็ง     ขึ้นรถมาโคตรเท่เลย มาถึงเจอพี่

เอกกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ ตอนแรกนึกว่าภารโรง พี่เอกเป็นรุ่นพี่นิเทศเรียนวารสารปี 2 ความที่ซิ่วมาเพื่อน ๆ เลยให้ความไว้ใจอย่างดี ฉันนับถือพี่เอกมาก เขาเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับงานมีใจให้นิเทศฯ แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่เป็นเช่นนี้แต่ยังไม่ได้เอ่ยถึง คนที่ใจมีแต่คำว่าเสียสละ ต่างจากคนหลายคนที่มักจะคิดว่า ถ้าต้องทำงานมากกว่าคนอื่นคือการเสียเปรียบ พี่เอกสอนให้เรารู้ว่า มันเรียกว่า เสียสละต่างหากล่ะ  ต่างกันเยอะนะ เสียเปรียบ กับ เสียสละ

6. กันยายน 2545

งานนิเทศศาสตร์วันนี้ ครั้งที่ 8 ตอนหัวใจสะพายเป้ แล้วมันก็เริ่มขึ้น พร้อมร้านน้ำแข็งใสของห้อง

เราที่เกิดจากความภาคภูมิใจของเราและเพื่อน ๆ มาร่วมแรงร่วมใจกัน กับร้านเกล็ดหิมะของเรา

เหนื่อยมากแต่ก็สนุกมาก มีพุดกับยอดมาให้กำลังใจด้วย

7 กันยายน 2545

วันนี้มีผู้ชายคนหนึ่งมาถามหาอ.โป้ง เขาอยากจะให้ลูกหมาพุดเดิ้ลกับ อ.โป้งเพื่อมาทดแทนตัว

ที่หายไป ที่อ.ติดประกาศตามหาทั่วมหาลัยและแทบจะทั่วเขตจตุจักรเลยมั๊ง  เขาฝากเบอร์

โทรศัพท์เจ้าของหมาให้อาจารย์มากับเรา แล้วเราก็เอาเรื่องดี ๆ แบบนี้ไปบอกอาจารย์ อาจารย์

กำลังปีนหลักกิโลยักษ์ สูงสามเมตร ที่เขียนว่าหัวใจสะพายเป้อยู่ ท่าทางเขาดีใจมาก เขาบอกว่า

เขาอยากจะขอบคุณคนดี ๆ แบบนี้ แต่ไม่ต้องการจะหาหมามาเลี้ยงอีกแล้ว เราก็ดีใจที่ได้บอก

เรื่องนี้กับเขา งานนิเทศฯ วันนี้สนุกมาก ได้ปีนหน้าผาจำลองด้วย งานไม่ใหญ่แต่ประทับใจสุด ๆ

เหมือนพี่เหมือนน้อง เหมือนพี่เหมือนน้อง

8 กันยายน 2545

วันนี้พี่โอ๋กะพี่เอก ชวนให้เล่นเกมวัดดวง แต่เราไม่มีดวงเลย ตกรอบแรกเลย

9 กันยายน 2545

วันสุดท้ายของงานนิเทศ วันนี้เข้าไปฟังสัมมนา คนกันเอง โดย คุณประภาส ชลศรานนท์ กับ

คุณธรรมศักดิ์ พึ่งตนเพียร ได้ลายเซ็นมาแบบปลื้มสุด ๆ ยิ่งกับวลีสั้นของคุณประภาสที่เขียนให้เรา

กับหลาย ๆ คำที่เขาพูด

“การเตรียมเทศกาล สนุกกว่าการชมเทศกาล”

“ผมเขียนในสิ่งที่ผมอยากอ่าน”

“ผมเชื่อว่าทุกคนมีสิทธิที่จะคิดต่างกัน”

“ผมไม่เคยนั่งเขียนหนังสือริมทะเล และก็ไม่เคยแต่งเพลงตอนเดินทางด้วย”

“ตอนนี้ผมเป็นนักเรียน ผมกำลังเรียนอยู่ และ ทุก ๆ คนก็ยังเรียนอยู่”

งานนิเทศศาสตร์วันนี้ให้อะไรกับเราหลายอย่างเหลือกเกิน รู้จักคนมากขึ้น และที่สำคัญ หลัง

จากงานนี้เราเปลี่ยนคำเรียกจากอาจารย์โป้งเป็น พี่โป้งแล้วด้วย ดีใจและมีความสุขที่สุดเลย ถ้า

เลือกได้นะ “อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน”

11 กันยายน 2545

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร วันนี้ไปช่วยเขาเก็บงานหัวใจสะพายเป้มา เกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของเราก็ไม่รู้

ไม่เคยเจออะไรที่ถูกใจขนาดนี้เลย ทุกอย่างของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่จะตรึงคนอย่างเราไว้ได้

แบบไม่วางตา เขามีพระอาทิตย์ตกดินอยู่ในดวงตาทุกครั้งที่ได้มอง แม้จะไม่ใช่คนที่เลิศเลอ เขา

คงคล้ายพระเอกในนิยายที่เราเคยอ่านล่ะมั๊ง แล้วเพราะอะไรตลอดการเดินทางกลับของเรากลับ

ครุ่นคิดแต่เรื่องเขา ก็เพราะว่าเขาใช่ไปทุกอย่างน่ะสิ ใช่ไหม และถ้าฉันเดาไม่ผิด ร่างกายของ

ฉันกำลังสร้างสารเคมีบางอย่างที่เรียกว่าความรักขึ้นมาแน่ ๆ แนะนำนะ พยายามเปลี่ยนเป็นความ

ศรัทธาสิ แล้วจะสบายใจ เพราะมันเป็นไปไม่ได้หรอก

12 ตุลาคม 2545

งานเลี้ยงเพื่อนเก่า ที่บ้านไอ้มนต์ วันนี้มากันครบเลย ทั้งเพื่อนเราและแฟนเพื่อนเรา ส่วนเราเอา

หลานไปอีกแล้ว โสดอยู่คนเดียวนี่ วันนี้ไอ้มนต์น่ารักมากทำกับข้าวให้เพื่อน ๆ กิน ถึงรสชาติจะ

แย่แต่ทุกคนก็อดทนกินกันเพื่อมนต์  ขอชื่นชมความตั้งใจนะ น่ารักมาก

13 ตุลาคม 2545

งานเขียนที่ไม่ค่อยเป็นสัปประรดผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง รู้สึกว่ากล้า ๆ กลัวกับมัน คิดทบทวนดู

หลายครั้ง เราอาจจะเป็นแค่นักศึกษาบ้า ๆ คนนึงเพราะใคร ๆ ก็คิดอย่างนี้ทั้งนั้น ตั้งแต่วงการนัก

เขียนและวงการหนังสือทำมือดังขึ้น และคงมีคนแบบเราอยู่แทบทุกมุมของประเทศ และสักวัน

คนเหล่านั้นก็จะรู้ว่าควรจะเลิกเพ้อฝันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ซะที กับอีกความคิดที่คุณประภาสบอก

“ฝันยืน” ความคิดสองอย่างนี้กำลังต่อสู้กันอยู่ในตัวเรา

19 ตุลาคม 2545

จะหมดเดือนตุลาแล้ว เราไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่างเลย ทั้งเรื่องงานเขียนและกลอน เรา

คงหลงลืมละเลยในความฝันซะแล้วล่ะ แย่จัง เรามัวแต่คิดว่า พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ แล้วเมื่อไหร่ล่ะ ฝันจะ

เป็นจริง

*******************