การทำงานในศูนย์แพทย์ชุมชนบ้านชวน 9 มีนาคม 2551  การทำงานด้านสุขภาพของศูนย์แพทย์ชุมชนบ้านชวน ของเราทุกคนในทีมสุขภาพ ที่ประกอบไปด้วย แพทย์ เภสัช พยาบาล นักวิชาการ พนักงานผู้ช่วยและ อสม. บางครั้งต้องยอมรับว่าเราเหนื่อยล้ากันบ่อยๆ จากการทำงานที่ไม่มีแรงผลักสนับสนุนจากข้างบนมากนัก เป็นการทำงานจากความตั้งใจของพวกเราทุกคน เพื่อให้ชุมชน ผู้ยากไร้ คนแก่ชรา เด็กคนพิการได้เข้าถึงคำว่า หมอ คำว่าสุขภาพ ที่ไม่ต้องพึ่งระบบสุขภาพที่สูงขึ้นๆไม่มีวันรู้จักจบสิ้น เราทุกคนยืนหยัดในคำว่า การสร้างสุขภาพให้แข็งแรงย่อมดีกว่าการปล่อยให้สุขภาพทรุดโทรมแล้วไปพบ หมอ 

รูปแบบ กลยุทธ์ที่เราใช้ในการดูแลสุขภาพ ต้องใช้กำลังมากขึ้นกว่าการนั่งรอให้คนไข้ เข้ามาหาเราถึงที่ทำงาน

เราปรับเป็น เราออกไปให้บริการ ออกไปเยี่ยม ออกไปพูดคุย ถามปัญหา และเราก็พยายามพาทุกคนมาร่วมสร้างสุขภาพ ซึ่งภาระกิจนี้ต้องต่อสู้กับสิ่งแวดล้อมแรงเสียดทานต่างๆมากมาย " เราไม่ว่างหรอกหมอ ต้องรับจ้างเขากิน" " ข้าวจะตกถึงท้องยังไม่มีเลย อยากมาฟังนะแต่พอหัวถึงหมอก็หลับปางตายแล้ว"

แล้วรูปแบบที่เหมาะสมมันคืออะไร นะ คำว่าเชิงรุกจริงๆแล้ว รุกแบบไหน ถึงจะสามารถเข้าไปอยู่ในใจของเขาได้จริงๆ นี่คือคำถามที่เรา พยายามถามตนเองตลอดเวลา

ภาพคุณยายที่รอเราไปเยี่ยม เห็นครั้งแรก ฟังประวัติชีวิต การใช้ชีวิตแล้ว น้ำตาของเราทุกคน ซึม.คลอเบ้าตาเหมือนนิยายเศร้าๆเรื่องหนึ่ง บ้านที่อยู่ เหมือเล้าไก่ ฝนตกนอนไม่ได้ รูรั่วทั้งฝาทั้งหลังคามีเต็มไปหมดเหมือนลูกห่าปืนถล่มลงมา การกินการนอน ลำบาก สังคมของเราเกิดอะไรขึ้นนะ ลูกๆหลานๆ ดูแลกันอย่างไร...แล้วเราจะช่วยเหลือที่ปลายเหตุนี้ได้แค่ไหน นะ.......หลายครั้งต้องนึกถึง หยฺงเหล็หโคราช "สู้..โว้ย."

สักรินทร์  ไกรษร หัวหน้าศูนย์แพทย์ชุมชนบ้านชวน บ่น เล่าให้ฟัง.....