สงบจิต สงบใจ    หลังจากไปพบอาจารย์ที่ศรัทธาเมื่อรุ่งเช้า ฉันเข้าไปกราบไหว้อาจารย์พร้อมทั้งเล่าเหตุการณ์ "การกระทำของผู้มีแต่เปลือกหุ้มตัว แต่ไม่มีจิตวิญญาณแห่งสามัญสำนึก" ให้ท่านฟัง พร้อมทั้งแจ้งความประสงค์ไปว่า  อีกสักครู่ก็คงจะไปดูกล้องวงจรปิดเพื่อหาตัวว่าผู้นั้นคือใคร

อาจารย์ท่านได้กล่าวว่า "อย่าไปเลย เสียเวลาเปล่าๆ ให้ทานเข้าไปเถอะ การให้ที่ดีที่สุด คือการให้อภัยทาน เมื่อวาน(อา.30 ก.ค.50) คือวันเข้าพรรษาด้วย ถือว่าฟาดเคราะห์ไป กลับบ้านแล้วตั้งจิตอธิฐานเสียว่า เราจะอโหสิกรรมให้เค้า แล้วขอผลบุญจากการอภัยทานครั้งนี้ ขอให้ลูกมีกิจการงานที่ดี"

ฉันได้ยินอย่างนี้แล้วก็สงบจิตใจลง จริง ๆ ก็รู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าการอภัยทานคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าสมควรแล้วหรือที่จะไม่กระทำสิ่งใดกับคนแบบนี้บ้าง ตัวมันก็คงจะได้ใจและเที่ยวไปทำแบบนี้อีก เพราะคิดว่าไม่มีใครทำตัวเองได้ มันไม่สมควรอย่างยิ่ง เราเองไม่อยากได้กระตังค์แม้แต่บาทเดียว แถมคิดเผื่อไปด้วยว่า ถ้าเจอตัวแล้ว (ในกรณีที่มีตำรวจอยู่) จะให้มันชดใช้โดยการ "ไปล้างห้องส้วมสถานีตำรวจ" ซะให้เข็ด   แค่นี้ก็คงพอแก่การชดใช้แล้ว

แต่ในเมื่อได้ฟังคำสั่งสอนของอาจารย์ที่ศรัทธาแล้วไซร้ จะขัดขื่นคำสั่งสอนของท่าน ก็เปรียบเหมือนไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้หลักผู้ใหญ่   จึงนำคำสอนของท่าน มาดับไฟในใจ                  เพื่อความสงบสุขของกันและกัน

"ข้าพเจ้ามีนามว่าชามา ขอตั้งจิตอธิฐานอโหสิกรรมให้กับผู้กระทำการขูดขีดรถเจ้าหนูใหญ่ ไม่เอาความใด ๆ และถือเป็นการฟาดเคราะห์เสีย ด้วยนะโมพุทธายะ"