ท้องฟ้าครึ้มๆ
วันนี้ที่สมุย เดินออกนอกออฟฟิศ คว้ากล้องออกมาถ่ายภาพต้นไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านให้ร่มเงาข้างวัดสำเร็จ ตำบลมะเร็ต ใกล้ที่ทำงาน                    

ที่เห็นเป็นหลังคาแดงๆ ข้างหน้าคือ ศาลจังหวัดเกาะสมุย แถบนี้มีต้นยางใหญ่ ๆ ประมาณ 5 ต้นละมั้งครับ

เจ้าต้นไม้ใหญ่ที่ว่าน่าจะมีอายุหลายสิบปี หรืออาจเป็นร้อยปี  เค้าเรียกกันว่า ต้นยาง (คนละยางกับยางพาราครับ)
หลายคนคงเคยใช้ผลิตผลจากต้นยางมาเป็นของเล่นในวัยเด็ก ตามประสาเด็กเกาะสมัยก่อนที่ไม่มีเกมส์กด ไม่มีเกมส์เพลย์ ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีไฮไฟฟ์  ฯลฯ ก็ได้ของ

เล่นจากธรรมชาติชิ้นนี้ ร่อนเป็นเครื่องบิน โดยอาจไปยืนบนที่สูงแล้วร่อนลงมาสนุกดี

ต้นยางนอกจากจะให้ร่มเงาแล้วชาวสมุยยังใช้ประโยชน์จากต้นยางอีกมากมาย โดยใช้น้ำยางที่ได้จากการเผาบางส่วนของลำต้นซึ่งเรียกว่าน้ำชัน มาใช้ดัดไม้ไผ่ที่โค้งงอให้ตรง

เนื่องจากสมัยก่อนนอกจากจะใช้ลิงขึ้นมะพร้าวแล้วยังใช้ไม่ไผ่ต่อๆ กันเรียกว่า "ไม้ขลอย" ใช้สอยมะพร้าว นั่นเอง              

ต้นมะพร้าวสูงชะลูด ก็ไม่ได้ใช้ลิงขึ้นเสมอไปต้องใช้ไม่ไผ่ผูกต่อ ๆ โดยใช้น้ำชันมาดัดไม้ไผ่ให้ตรง

แม้แต่ใบยางก็สามารถนำมาห่อขนมได้ ก็คือ "ขนมลูกโหนด" ของชาวสมุย หรือว่าขนมลูกตาลนั่นเอง ลองจินตนาการว่าใช้ใบยางห่อขนมแล้วจะมีช่องว่างที่ปิดขนมไม่มิด

ใบยางแห้ง แต่ถ้าใช้ห่อขนมต้องใช้ใบสดๆ ครับ

เวลานึ่งเสร็จ ขนมก็จะฟูออกมาให้เห็น และตอนเด็ก ๆ ก็มักจะงับกินส่วนที่ฟูออกมาก่อนเสมอแล้วค่อยแกะใบไม้ออก เดี๋ยวนี้ขนมลูกโหนดที่ว่านี้ในสมุยหากินได้ยากเต็มที

อาจเพราะมีอะไรๆ ให้เลือกกินกันมากขึ้น ทำให้วัฒนธรรมท้องถิ่นก็เลือนหายไปด้วย หาได้ก็ไม่อร่อยเท่าอดีต อาจมีการใส่สี หรือเนื้อลูกตาลไม่เข้มข้นเหมือนก่อน (ทุกวันนี้

พอไปแวะที่เพชรบุรีก็จะไปแวะกินขนมลูกตาลบ้าง แต่ก็ยังคิดถึงรสชาติแบบสมุยๆ )

จะว่าไปสมัยก่อนเด็ก ๆ เราเคยได้กินของอร่อย ๆ ในความเป็นแบบสมุย ได้เห็นความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และสังคมของการแบ่งปัน หน้าเทศกาลก็จะมีการทำขนมกัน มีการมาลงแรงกัน ทำเสร็จก็แบ่งกัน แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป ที่ดินมีค่ามีราคา ความผูกพันธ์กันระหว่างหมู่บ้านหายไป คนเห็นแก่ตัวมากขึ้น เฮ่ออออ  ไม่อยากจะโทษใส่ความเจริญและการท่องเที่ยวเลย แต่ก็นะ ...  

แตกกิ่งก้านสวยงาม และร่มรื่น ดีมากๆ วันก่อนมีคนใจร้ายมายิงนก หรือกิ้งก่า หรือตะกวดก็มิรู้ แต่เห็นมันหนีขึ้นต้นยางนี้แหละ เชื่อเขาเลยมากันสามคน กับรถกระบะแล้วก็จอดระดมยิงโดยใช้อาวุธเป็นหนังสะติ๊ก ซึ่งไม่ใช่คนสมุยหรอกแต่เป็นประชากรแฝง ที่เก็บกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เฮ่อออ

ที่นี่ยังพอจะเรียกได้ว่าปอดของสมุย และฉัตรภาวนาให้สิ่งแวดล้อมในสมุยมันจะไม่เลวร้ายไปกว่าที่เป็นอยู่

เล่าไปเล่ามา ฝนตกซะงั้น

ไปก่อนดีกว่าครับ มาบ่นๆ แล้วก็ไป อิอิ

พรุ่งนี้อย่าลืมไปใช้สิทธิเลือกตั้ง สจ กันนะ ฉัตรต้องขอตัวไปนอนฝันถึง สจ และ นายกอบจ ที่ไม่ซื้อสิทธิขายเสียงก่อน...สวัสดี