ห่างหายไปนาน...ต้องขอโทษด้วยที่ต้องแอบแว๊บไปทำภารกิจของตนเอง..นั่นคือการเรียนโทให้จบ...แล้วตอนนี้ก็เสร็จสมอารมณ์หมายจริงๆๆ พอ...กันเสียทีกับชีวิตการเรียนที่แสนจะโคตะระโหด..บวกกับงานที่หนัก กดดัน และพร้อมจะทำให้ชีวิตยอมยกธงขาวได้เสมอ...แต่สิ่งเดียวที่ท่องเอาไว้ตลอด 2 ปี คือ..."กรูเสียตังค์ลงทะเบียนไปแล้ว....กรูไม่ยอมขาดทุนเด็ดขาด..." แล้วก็ผ่านมันไปได้..จริงๆ

วันนี้ตั้งใจจะฝากข้อคิดเรื่อง "พอ..กันเสียที" เคยไหม๊ที่เราต้องทุกข์ทนอะไรนานๆ..จนสุดแสนสาหัส แล้วเราก็ตะโกนออกมาว่า "พอ..กันเสียที" ซึ่งนั่นก็หมายถึง การหยุดเหตุการณ์นั้น หรือ สิ่งนั้นไว้ เพราะมันสุดเกินที่เราจะทน แต่ถ้าถามกันจริงๆ แล้ว เราเองมิใช่หรือ ที่ปล่อยให้สิ่งนั้น หรือ เหตุการณ์นั้นมันเกินลิมิตไปแล้ว...ตัวเราต่างหากที่สร้างกล่อง "พอ" ให้มันมีขนาดใหญ่ขึ้นๆแล้วมันก็ไม่เคยเต็มเสียที...

จริงๆ แล้วกล่อง "พอ" ของแต่ละคนมีขนาดไม่เท่ากันขึ้นกับความคิดและจิตใจเป็นส่วนประกอบ...ทุกคนสร้างกล่อง "พอ" ของตัวเองขึ้นมา แล้วก็ค่อยๆ เติมความสุขลงไป..คนที่มีกล่อง "พอ" ขนาดเล็ก ความสุขก็ย่อมเต็มเร็วกว่ากล่องขนาดใหญ่ที่ความสุขเติมไม่เต็มเสียที เท่านั้นยังไม่พอ บางคนยังแอบเพิ่มขนาดของกล่อง "พอ" อยู่เรื่อยๆ ไป

ถ้าเรารู้จักใช้คำว่า "พอ..กันเสียที" เสียใหม่คงจะดีไม่น้อย...ลองพูดแบบนี้ก่อนที่เราจะขยายกล่องให้ใหญ่ขึ้นดูสิ....

ชั้นมีบ้านแบบนี้ มีงานที่ทำอยู่นี้ มีคนรักคนนี้ มีเงินเก็บเท่านี้..."พอ..กันเสียที" ชั้นก็มีความสุขได้นี่นา...ด้วยกล่อง "พอ" เล็กๆ ของชั้นนี่แหล่ะ 

เพราะโอกาสและโชคในชีวิตของแต่ละคนมีไม่เท่ากัน ถ้าการพูดว่า..."พอ..กันเสียที"...มันจะทำให้เราพบความสุขทางใจได้เร็วกว่าคนอื่น นั่นก็ถือเป็นโชคของเราอีกเช่นกัน...

แม้คำว่า..."พอ..กันเสียที"...จะดูขัดแย้งกับโลกในยุค 2008 ที่ทุกคนต่างแข่งขันกัน แข่งกันได้งานดีๆ แข่งกันมีเงินมากๆ แข่งกันมีบ้านหลังใหญ่ แข่งกันมีตำแหน่งสูงๆ เพราะคนส่วนใหญ่ต่างเชื่อว่า ถ้ากล่อง "พอ" ของตนใหญ่มากเท่าใด ตนก็จะมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น....

เราว่ากลับกันนะ...ยิ่งกล่อง "พอ" ของคุณเล็กเท่าใด...คุณก็จะได้พบกับ "ความสุข" ที่เต็มเร็วขึ้นเท่านั้น...

ขอให้ทุกคน ใช้ชีวิตแบบรู้จัก..."พอ..กันเสียที"...ในปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ดูนะ...

บทความนี้...ได้แรงบันดาลใจจากพระราชดำริแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง...