คาราวะสักหนึ่งจอก…...........

เช้าวันนี้กำลังจะก้าวเข้ามาให้เห็นอีกไม่กี่ชั่วโมง เสียงฟ้าร้องร่ำคล้ายจะสั่งลากับวสันตฤดู  หากเรามีโอกาสร่ำสุรารสเลิศท่ามกลางแสงของดวงดาวกลางป่าสนที่ไม่แน่ใจนักว่าจะเตรียมเข้าสู่เหมันตฤดูอย่างไร อยากให้เราจินตนาการหรือรำลึกถึงทุ่งป่าสน ที่ล้อเล่นกับสายลมยามค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงราวกับภาพในกราฟิกในจอคอมพิวเตอร์  เส้นสายของเส้นสนต้องลมพลิ้วไหว สำหรับข้าพเจ้าเกินกว่าคำในที่นี้จะบรรยาย เมื่อแหงนคอตั้งมองย้อนแสงนั้นขึ้นไป

รสของสุราไม่เกินเลยไปอย่างที่มันเคยเป็น จะเปลี่ยนแปลงก็เพียงบรรยากาศ จากทุ่งเมืองหลวงเป็นทุ่งป่าเขา เสียงของเหล่านกกลางคืน เสียงของสายลมที่มิกลั่นลมหายใจก็ยากที่จะได้ยิน ที่บรรเลงทำให้รสของสุรากลางป่าเขากลมกล่อมยิ่งกว่าสุราผลไม้อายุสิบสองปี

หวนกลับมาท่ามกลางแสงสีในเมืองหลวงที่วุ่นวาย ไม่มีความแน่นอนในอำนาจใคร และของใคร และอำนาจนั้นจะอยู่อย่างไร มนุษย์ผู้เรืองด้วยปัญญากำลังสร้างพิมพ์เขียวแห่งการปกครองเพื่อกันและกัน ทั้งที่ไม่รู้แน่ชัดจริงว่าอำนาจนั้นเป็นของใคร หรือบ้างบางคราวก็ยัดใส่ให้กับผู้คน และก็ร้องไปว่า “นี่ท่าน เป็นเจ้าของอำนาจนั้นเอง” แต่ท้ายก็อ้างไปอ้างมา ประชาชนจริงได้แต่ใจหาย ว่า “อำนาจข้านั้นยิ่งใหญ่ ชนิดที่มีใครต่อใครก็ต่างโทษาว่าอีกฝ่ายหนึ่งนั้นใช้อย่างบิดพลิ้ว”

เชื่อกันว่าลมหนาวในโลกนี้ต่างวิ่งไหวไปไกล ไกลเกินกว่าจะอยู่เพียงในทวีป อ่อนเอนให้อารมณ์เราต่างเคลิ้บเคลิ้ม  ผู้ที่หนาวจับใจก็จับจิต ผู้หนาวประดับใจก็ผ่อนคลายอารมณ์ออกไปทางคีตกวี ถึงจินตกวี แต่หนาวปีนี้จะอย่างไรไม่ทราบได้ แต่เท่าที่สัมผัส เมื่อคราหัวลมหนาวมาทักหัวใจก็แทบสลายด้วยเรื่องราวที่ผ่านมา

เมื่อราวสิบปีก่อน มีเรื่องเล่าของเหล่าคอสุรา มีปีศาจสุราท่านหนึ่ง ผู้ใช้ชีวิตแห่งศิลปินโดยการหล่อเลี้ยงจากเมรัย ขับคลายกวีบทสะท้อนสะเทียนกลางหัวใจผู้ต้องไว้อย่างที่ผ่านไปมาต้องจดจำ

ก่อนจะไปเปรียบของรสกวีว่าจะสู้รสของเมรัยได้หรือไม่นั้น สาวกแห่งลัทธิเมรัยก็ยังต้องกล่าวของอภัยสำหรับผู้ไม่ฝันใฝ่แห่งโลกนั้น ว่า “โปรดเถอะหนาอย่ารังเกียจ ที่เบียดพื้นโลกแห่งนั้น เพราะว่าเวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน พยายามใช้ชีวิตแห่งสุขสันต์เอ่ย”

แม้ในบรรพตจะมีราชบัณฑิตผู้อุทิศชีวิตเพื่อการหยั่งรู้  ศัตรูที่ดูจะปรากฏกายท่ามกลางดวงตะวันเดียวกันคือผู้มัวเมา ฉันใดก็ฉันนั้น ข้าพเจ้าในฐานะของสาวก ก็ขอสาธกเรื่องราวของความหลัง วันนี้เลิกยุ่งเลิกเกี่ยวเรื่องการเมืองกัน ขอสักวันนะขอสักวัน

ขอเอ่ยขึ้นกับกวีปีศาจเรื่องเก่า....ที่เล่าเอาไว้ครานั้น...

จะโชคร้ายหรือโชคดีอย่างไรกัน...เรื่องนั้นมาปรากฏตอนนี้เอย

วิทยานิพนธ์ฉบับ(ไม่)ลอก(ว่ะ)

น้ำตา....

เดินทางเหนื่อยล้าบ้างไหม

หรือว่าอัศจรรย์ฉันใด

หรือไม่รู้สึกอะไรเลย

น้ำคำ....

เคยเจ็บช้ำหรือหาไม่

ที่กรีดทุกห้องหัวใจใคร

หรือไม่รู้สึกอะไรเลย

น้ำเมา......

เคยเปลี่ยวเหงาอยู่บ้างไหม

ที่ถมทะเลทุกข์ในใจใคร

หรือไม่รู้สึกอะไรเลย

น้ำใจ....

จนลงบ้างไหมน้ำใจเอ๋ย

ที่แจกอยู่ประจำคำคุ้นเคย

หรือเลยตามเลย,เลยเลยไป

เศษเสี้ยวของปีศาจสุราจารึกไว้ในเดือนแห่งความรัก

เป็นเรื่องเก่าที่ขอเอามาเล่าใหม่ และขอชื่นชมเจ้าของบทกวีไว้ ณ ที่นี้

ไม่ใช่กวีของผม แต่คนเขียนเป็นคนดีในหัวใจ

จึงเอามาลอกไว้ ณ ที่นี้

คิดถึง ณ ...........................