กลางดึกของคืนวันเสาร์ต่อเช้าวันอาทิตย์ หลังเลิกงานเล็กน้อย แต่ยังไม่กลับบ้าน โอ้เอ้ ทำนู่นทำนี่ พร้อมกับดูหนังทางทีวี

     จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น . . .

     "จะตี 1 แล้วใครยังโทรมาอีกวะ!" คิดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "เบอร์ก็ไม่คุ้น . . . ใครวะ?"

     "สวัสดี นี่เราแบงค์เอง . . ."

     -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

     8 ปีกว่าๆ เกือบ 9 ปี

     นั่นคือเวลาที่ผมไม่ได้เจอ ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนคนนี้หลังจากที่เรียนมัธยมปลายจบ  ได้ยินข่าวครั้งสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อนว่า เพื่อนคนนี้เป็นทหารเกณฑ์อยู่ที่โคราช จากเพื่อนอีกคนที่เป็นนายสิบ

     แล้วเมื่อวันก่อนนี่เอง ที่ได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนคนนี้

     -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

     แบงค์บอกว่าตอนนี้อยู่ที่นราธิวาส ทำงานทางด้านการข่าวให้กับกองทัพบก

     เพราะหลังจากที่เรียนปริญาตรีทางด้านสารสนเทศจบ ก็โดนจับไปเป็นทหารเลย เพราะไม่ได้ไปผ่อนผันหรือติดต่อเรื่องเกณฑ์ทหาร 3 ปีติด่อกัน ถือว่าหนีทหาร(จริงๆ แค่ปีเดียวก็โดนแล้ว)

     แต่ก็โชคดีที่ได้ไปอยู่รับใช้บ้านนายพล เลยได้รับการสนับสนุนให้เข้าเรียนโรงเรียนนายสิบ  ที่บ้านก็เห็นดีด้วยเพราะเป็นข้าราชการ ดีกว่าต้องออกไปตกงานวิจัยฝุ่น ก็ก้าวหน้ามาโดยลำดับ

     กระทั่งเมื่อ 3 ปีที่แล้ว แบงค์ตัดสินใจย้ายมาเมื่อรับตำแหน่งที่สูงกว่าที่ประจวบคีรีขันธ์ แต่ตำแหน่งที่ได้นี้จะต้องลงไปปฏิบัติหน้าที่ใน 3 จังหวัดภาคใต้ด้วย แต่เขาก็ตกลงเพื่อครอบครัว เมียและลูกอีก 2 คน

     -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

     ไม่น่าเชื่อว่า คนที่เมื่อก่อนไม่ค่อยอยู่ในระเบียบ เป็นคนที่เพื่อนๆ มองว่าน่าจะไม่รอด กลับกลายมาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ อยู่ในระเบียบ และประสบความสำเร็จกว่าเพื่อนที่(สมัยนั้น)เป็นเด็กเรียนหลายๆ คน

     คุยกับแบงค์จนกระทั่งแบตเตอรี่โทรศัพท์หมด ยังมาคุยเอ็มเอสเอ็นกันต่อ ทำให้ได้รับทราบความเป็นไปหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในพื้นที่

     ความลำบากของผู้ปฏิบัติงานชั้นผู้น้อย กับการต้องการสร้างผลงานเอาหน้าของผู้ใหญ่

     ความเศร้าและหดหู่ใจ ที่ต้องมายืนส่งศพเพื่อน ลูกน้องแทบทุกวัน

     การฉ้อราษฎร์บังหลวง คอรัปป์ชั่นของผู้ใหญ่ แม้ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมของชาติ

     ฯลฯ

     -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

     และนี่คือส่วนหนึ่งที่ได้พูดคุยกับแบงค์ . . .

     "ในขณะที่นายคนอื่นๆ นอนอย่างสบายในบ้านของตัวเอง หรืองานที่ทำนั่งในห้องแอร์ ที่ดีๆ

     แต่ก็มีคนอีกจำนวนหนึ่ง ที่ต้องอดหลับอดนอนเสี่ยงตายจะกินที

     จะกลับบ้านที ต้องคิดหน้าคิดหลัง     ว่าจะไปทางนี้ดีไหม ทางไหนผ่านแล้ว ห้ามผ่าน

     ต้องคิดทุกเม็ดเลยนะ . . . เพราะทุกทางที่ไปคือชีวิต"

     -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

     ใช่แล้ว . . . ชีวิตที่ต้องเดินทางด้วยความเร็วไม่ต่ำกว่า 140 ก.ม. ต่อ ชั่วโมง

     .  .  .  .  .  .  .  .