ขณะที่ผมกำลังขับแมงกะไซด์ออกจากที่พักเพื่อกลับบ้านในรุ่งสางของวันหนึ่ง  ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของอะไรบางอย่าง . . .

     มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันใกล้เข้ามาแล้ว

     . . . . . . . . . .

     " ฤดูหนาว"

     ฤดูกาลที่ทำให้คนโสดอย่างเรา ต้องทรมานจิตใจขั้นรุนแรง(ที่รองจากนี้คือฤดูฝน)

หนาวกายไม่เท่าไหร่หรอก แต่หนาวใจนี่สิ . . .เฮ้อ!!!

     จริงๆ แล้วตอนเด็กๆ ผมก็ยังชอบฤดูหนาวอยู่นะครับ

     เพราะถึงหน้าหนาวเด็กบ้านนอกอย่างได้ใส่เสื้อกันหนาวสีสวยๆ มาอวดกัน เราจะได้เล่นว่าว ไปหาปลาข่อน(ปลาที่มันยังเหลือในแหล่งน้ำที่เริ่มแห้ง)  นั่งล้อมกองไฟจี่ข้าวจี่ ไปดูเขาตีข้าวแล้วก็เล่นกันบนกองฟาง เอามัดฟางมาสร้างเป็นบ้าน หรือป้อมปราการ ซึ่งสามารถกันลมและความหนาวได้ดีทีเดียว

     เพิ่งจะมาไม่ชอบฤดูหนาวก็ไม่ถึง 10 ปีที่ผ่านมานี่แหละ

     ตั้งแต่ผมได้เริ่มรู้จักกับความรัก . . . และความเหงา

     ยิ่งอายุมากขึ้น รู้อะไรๆ มากขึ้น ก็ยิ่งเหงามากขึ้น

     และในตอนนี้ที่ผมต้องมาอยู่ในต่างที่ ต่างถิ่น(แม้จะไม่มากก็ตาม) มันยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกเหงามากขึ้น แม้รอบๆ ข้างผม หรืองานทีทำมันจะทำให้ได้พบปะสนทนากับคนเป็นสิบเป็นร้อย แต่ทำไมความรู้สึกเหงามันก็ไม่หายไปจากใจ

     . . . . . . . . . .

     ตอนนี้มันเพิ่งจะเริ่มหนาวเท่านั้น . . .

     ผมยังไม่รู้ว่าฤดูหนาวปีนี้ ผมจะยังต้องเผชิญกับความเหงาอยู่อีกหรือเปล่า . . .