วันก่อนได้อ่านเรื่องราวของ นายสัตวแพทย์สัตว์ป่า 1 เดียวในประเทศไทยในนิตยสาร ฅ ฅน

          "หมอล็อต"

          สัตวแพทย์หนุ่มวัย 28 ปี ที่อุทิศแรงกายเพื่อสัตว์ป่า

          . . . . .

         เรื่องราวรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของหมอล็อต ไปอ่านเอาในหนังสือนะครับ แต่ที่อ่านแล้วทำให้ฉุกคิด ก็คือในสมัยที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่นั้น ช่วงระหว่างปิดเทอมจะต้องมีการออกไปฝึกงานตามที่ต่างๆ

          ซึ่งหลังจากฝึกงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว  หมอล็อตจะไม่กลับกรุงเทพฯ ทันที แต่จะเดินทางท่องเที่ยวไปด้วย โบกรถหรือเดินเท้าไปเรื่อย แล้วก็แวะไปตามหมู่บ้านต่างๆ ทำการรักษาสัตว์ให้ชาวบ้านไปด้วย

          มีครั้งหนึ่งหมอล็อตไปรักษาสัตว์ให้ชาวบ้านที่นครศรีธรรมราช มีลุงแก่ๆ หูหนวกคนหนึ่งเอาวัวมาให้รักษา แต่วัวตัวนั้นเป็นวัวอมโรค ผอมก็ผอม ทั้งเป็นพยาธิ ถ้าขายก็คงได้ราคาไม่เกิน 7,000 บาท แกจะขายวัวเอาเงินมารักษาหูของแก หมอล็อตก็ให้ยาถ่ายพยาธิ และฉีดยาปฏิชีวนะให้

          หลังจากกลับมากรุงเทพฯ แล้ว ลุงหูหนวกได้ให้เพื่อนบ้านโทรมาบอกหมอล็อตว่า วัวตัวนั้นหายแล้ว ลุงแกขายได้ในราคาหมื่นกว่าบาท ไปรักษาหูทำให้เริ่มได้ยินดีขึ้น ไม่เท่านั้นยังเหมือนกับสร้างชีวิตใหม่ และลุงก็เริ่มลงทุนเลี้ยงไก่ด้วย

          จริงๆ แล้ว สิ่งที่หมอล็อตทำอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แค่การรักษาสัตว์ทั่วไป แต่เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคุณลุง เพราะกับคนที่หมดหวังหูหนวกไม่ได้ยินอะไรแล้ว มีเงินมารักษาหู เกิดกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อไป

          . . . . .

          บางครั้งเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนหนึ่งก็กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับอีกคนหนึ่ง

          เรื่องนั้นอาจจะทำให้ชีวิตของคนอีกคนหนึ่งเปลี่ยนไปตลอดกาล . . .

          ทั้งในทางที่ดี . . . และในทางที่แย่

          แม้แต่คำพูดเพียงไม่กี่คำ มันอาจจะช่วยต่อชีวิตให้ใครอยู่บนโลกนี้ได้หลายสิบปี หรืออาจจะทำให้ใครแทบสิ้นใจในไม่กี่วินาที . . .

         . . . . . . เรื่องเล็กน้อย