ระหว่างที่ผู้เขียนกำลังวางแนวทางหนังสือเล่มใหม่ที่จะเขียนออกมาเพื่อผู้บริหาร   หรือเจ้าของกิจการ หรือบุคคลที่ต้องการจะก้าวขึ้นเป็นเถ้าแก่  ซึ่งปัจจุบันจะเรียกว่า SMEs   (ธุรกิจ SMEs)  แต่ในความเป็นจริงเรียกว่าธุรกิจครอบครัวดูจะตรงและเข้าใจได้ดีกว่า  

    
 ผู้เขียนพลันนึกถึงช่วงที่มีโอกาสได้สนทนากับเจ้าของธุรกิจ SMEs แห่งหนึ่งที่  ต่างจังหวัดและมีโอกาสได้ร่วมงานกันเป็นระยะเวลานานพอสมควร  

       
 ประเด็นแรก  ความคิดที่เกิดขึ้นในหัวเจ้าของธุรกิจ       
 มีอยู่วันหนึ่งในระหว่างที่นั่นทานอาหารเย็นด้วยกันระหว่างผู้เขียนกับเจ้าของธุรกิจ SMEs แถวๆ อ.เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา  ซึ่งเป็นร้านติดลำน้ำมูล (ไหลมาจากแม่น้ำมูล) เพื่อรอที่จะขึ้นเครื่องบินกลับมายังกรุงเทพมหานคร        
 ผู้เขียนได้ถามเจ้าของธุรกิจฯ คนนี้ว่า มีแนวคิดในการทำธุรกิจอย่างไร   เถ้าแก่ก็เล่าให้ผู้เขียนฟัง 2-3 เรื่องด้วยกันคือ        
 (1) เถ้าแก่ได้เปรียบเทียบตนเองและกิจการเหมือนกับ "นกที่ออกบินหากินแต่เช้าตรู่  และก็หาอาหารไปตามต้นไทร ต้นไม้ที่มีลูกผลทั่วทั้งอีสาน"        
 ในขณะที่เจ้าของธุรกิจคนอื่นๆ ในกิจการประเภทเดียวกันจะหากินเฉพาะในโคราช ซึ่งเปรียบเทียบเสมือนนกที่เกาะกินผลไม้ที่ต้นเดียวกัน  โดยหารู้ไม่ว่าในระยะยาวผลไม้ที่กิน กันนั้นก็จะหมดลง  
 แต่เถ้าแก่ลูกค้าผมแกจะกระจายความเสี่ยงโดยตระเวนหาแหล่งที่มีอาหารทุกๆ ที่  
 (2) เถ้าแก่ได้หารือกับผู้เขียนว่า  ทุกๆ วันนะอาจารย์ในหัวผมนี้จะมีความคิดใหม่ๆ เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา  
 ผมจึงถามเถ้าแก่ว่าแล้วเถ้าแก่ทำอย่างไรล่ะ
 เถ้าแก่ได้บอกว่า ผมมีสมุดบันทึกอยู่หัวเตียง  พอมีความคิดหรือไอเดียอะไรเกิดขึ้น  เถ้าแก่ก็จะลุกขึ้นมาจดบันทึกดังกล่าว   พอถึงตอนเช้าก็จะฉีกกระดาษโน๊ตมอบให้ลูกน้องไปดำเนินการ
 แต่อาจารย์ (ผู้เขียน) ครับ!  ลูกน้องผมไม่ค่อยเวิร์คหรอก  ให้อะไรไปก็หาย ให้กี่เรื่องก็หาย
 ผมเองฟังเถ้าแก่อยู่ 1-2 ครั้งก็เลยเกิดความสงสัย  ขอดูกระดาษโน๊ตของเถ้าแก่
ที่ให้ลูกน้องแล้วไม่ค่อยเวิร์คมาดู 

" อยากทำตลาด 4 มุมเมือง  "

 ผมเห็นโน๊ตแล้วก็บอกเถ้าแก่ว่า  " ถ้าลูกน้องเถ้าแก่อ่านโน๊ตเสร็จแล้วไปทำให้เถ้าแก่สำเร็จ  ผมรับรองได้เลยว่า
ลูกน้องคนนั้นคงจะลาออกไปเป็นเถ้าแก่อย่างแน่นอน !!! "

 สรุปแล้ว สิ่งที่เถ้าแก่คิดนั้นเขาเรียกว่า "แวบ!!!!" หรือ "ไอเดียที่ยังไม่ได้ขัดเกลา" ซึ่งอาจจะทำแล้วสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ได้ 

 ประเด็นต่อมา   ไอเดียแบบไหนจึงจะนำไปสู่ความสำเร็จ
 ผู้เขียนเรียกว่า "ไอเดียบอมบ์" คือ การระเบิดไอเดียที่คิดขึ้นมาเรียบร้อยแล้วจนเป็นรูปธรรมแล้วส่งกระจายเข้าไปในธุรกิจ  อย่างนี้ล่ะครับ! จึงจะนำไปสู่ความสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว  
 เถ้าแก่จึงถามผมว่า  เถ้าแก่ควรจัดทำความคิดให้เป็นรูปธรรมหรือนำไปปฏิบัติได้อย่างไร  
 ผู้เขียนจึงแนะนำไปว่า
   ........  ถ้าเถ้าแก่อยากทำตลาดสี่มุมเมือง  ช่วยพาผมไปดูซิว่า สถานที่เป็นอย่างไร
             ผมมีคำถามให้เถ้าแก่  ลองไปสังเกตและเก็บข้อมูลมาบอกผมดังนี้       
       - ในโคราช (ตัวเมือง) มีตลาดนัดทั้งหมดกี่แห่งและมีสภาพเป็นอย่างไรบ้าง เช่น เป็นตลาดเช้า ตลาดกลางวัน ตลาดเย็น 
       - คนเดินตลาดส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ไหน  ใกล้ๆ ตลาดหรือขึ้นอยู่กับลักษณะของตลาด 
       - แล้วทำไมเถ้าแก่จึงคิดว่าสถานที่ตรงนั้นเหมาะสมที่จะทำตลาด
       - มีทางไหมที่จะดึงแม่ค้าหรือแผงจากตลาดอื่น หรือมีแผงที่แตกต่างจากตลาดอื่นอย่างไร  
       - เส้นทางรถสัญจรเป็นอย่างไรและบริเวณนั้นมีสถานที่จอดรถเพียงพอหรือไม่
       - อื่นๆ ที่เถ้าแก่เห็นว่าจำเป็นในการทำตลาด
       เถ้าแก่ก็ไปหาข้อมูลมาและตอบคำถามกับผู้เขียนเป็นข้อๆ ข้างต้น 
       หลังจากนั้นสถานที่ตรงนั้นจึงเกิดเป็นตลาดกลางวัน  ซึ่งเริ่มมีคนมาเดินตลาดมากขึ้น 
 ผู้เขียนจึงแนะนำต่อตามที่เถ้าแก่ต้องการคือ อยากมีทั้งตลาดเช้า ตลาดกลางวัน และตลาดเย็น 

 ประการสุดท้าย  ความคิดสร้างสรรค์ช่วยได้แต่ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์
 สิ่งที่ผู้เขียนพบและได้เป็นข้อสรุปคือ
 > การมีไอเดียแบบที่เรียกว่า ความคิดสร้างสรรค์ ส่วนใหญ่จะเป็นแวบ! เสียค่อนข้างมาก  การที่จะนำไปทำให้เสร็จโดยตัวความคิดโดดๆ คงไม่เพียงพอ 
 > จำเป็นต้องมีการคิดเชิงกลยุทธ (Strategic Thinking) เสริมเข้ามาเพื่อให้ความคิดนำไปสู่การปฏิบัติได้  
 > ทำอย่างไรให้เป็นรูปธรรมที่เผยแพร่ได้อย่างรวดเร็วเหมือนไอเดียบอมบ์

 นี่แหละครับ! เป็นส่วนหนึ่งที่เป็นไอเดียบอมบ์ของเถ้าแก่ธุรกิจ SMEs 

ดร.ดนัย เทียนพุฒ
Dr.Danai Thieanphut
DNT Consultants