พิมพ์หน้านี้
|
โอโอ่ ปักษ์ใต้บ้านเรา แม่น้ำภูเขา ทะเลกว้างไกล อย่าไปไหน กลับใต้บ้านเรา อย่าไปไหน กลับใต้บ้านเรา...... เนื้อเพลงท่อนนี้เป็นท่อนที่ฉันมักฮัมไปพร้อมกับการเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางกลับไปยังบ้านที่จังหวัดตรัง เนื้อเพลงท่อนนี้ทำให้รู้ได้ว่าฉันโหยหา บ้านเกิด ที่แสนจะร้อนอบอ้าว บันลือแห่งเมืองไทย และท่ามกลางฝนตกหนัก เพราะเราเป็นพื้นที่ทีรายรอบไปด้วยทะเลอันดามันและ หาดทรายอ่าวไทย เส้นทางโดยรถไฟไทยชั้น3 ที่แม้จะพบกับความไม่สะดวกมากมาย สกปรกเอย ชำรุดเอย แต่ฉันที่เป็นหญิงสาวที่เดินทางคนเดียวก็มักเลือกที่จะใช้บริการชั้น 3 มาโดยตลอด เพราะ ฉันเป็นคนใต้ เรื่องราวที่เกิด ณ ที่นั่งเบาะตรง ที่หาไม่ได้จากการเดินทางที่ไหน ภาษาที่คุ้นเคย ถึงแม้จะอยู่ในเขตเมืองหลวงก็แสดงถึงความอบอุ่น ความเป็นกันเอง เสียงดังทักทายคนคุ้นเคยหรือไม่รู้จักที่แสนจะคุ้นหู การเมืองเร้าร้อนที่ต้องถามก่อนว่าคุณอยู่ข้างไหน ปรัชญาชีวิตจากคนรุ่นปู่ย่า ความรู้นอกห้องเรียนจากบทสนทนากับคนเบาะตรงข้าม(ฉันได้ความรู้เยอะทีเดียว ตั้งแต่เรื่องเกษตรกรรมยันวิทยาศาสตร์ กับปราชญ์เดินทาง สื่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าคงพบได้บนโบกี้เกือบทุกแห่ง แต่คุณจะเข้าถึงสิ่งเหล่านี้เหมือนฉันรึเปล่า อันนี้ฉันไม่แน่ใจ การได้นั่งมองวิถีชีวิตคนบนรถไฟ ช่างสุขใจดีแท้ ภูมิใจที่เกิดเป็นคนใต้ เมืองตรัง พื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ ไปด้วย อาหารการกิน ทะเลสวย ภูเขาสูง ฝนตก อากาศร้อน และประวัติศาสตร์ที่ต้องจารึก ปักษ์ใต้ ไม่อดตาย |
| << | ตุลาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |