เมืองบาโร ดินแดนห่างไกลอำนาจอธรรม มีกษัตริย์ปกครองนครมาหลายร้อยปี ปัจจุบันยังคงเป็นเช่นนั้น บาโรคือดินแดนแห่งความสงบร่มเย็น ยากแก่การถูกทำร้ายจากวิวัฒนาการรอบนอก 

วาโย ครูสาวที่สอนหนังสือในหมู่บ้านอันเป็นบ้านเกิดของตัว เธอมีความสุขกับการพาเด็กๆ ไปปลูกผัก ในวิชาเกษตรกรรม สอนให้เด็กแบ่งหน้าที่กันดูแลแปลงผักในวิชาหน้าที่พลเมือง เมื่อผักเจริญงอกงามจนได้เวลาที่จะนำมาเป็นอาหารได้ ก็พาเด็ก ๆ ไปเก็บผักมาทำอาหารในวิชาคหกรรม 

รอบๆ โรงเรียน มีต้นไม้ขึ้นเขียวครึ้ม เด็กๆ ชอบปีนป่ายต้นไม้เล่น ห้องเรียนของเด็กๆ อยู่ในป่าย่อมๆ ของโรงเรียน พวกเขามีจินตนาการกว้างไกลที่ครูวาโยไม่เคยขีดเส้นความฝัน เด็กๆ จึงไม่มีใครทำอะไรซ้ำซากเลียนแบบกัน 

วันนี้เป็นวันพระ วาโยพาเด็กๆ ไปวัด พวกเขาแบ่งหน้าที่กัน บางคนเตรียมข้าว บางคนเตรียมอาหาร บางคนเตรียมขนม ซึ่งล้วนเป็นของที่ทำกินเองได้ หมู่บ้านนี้ไม่มีอาหารขยะเหมือนหลายๆ เมืองที่บอกตัวเองว่าพัฒนาแล้ว

หลังจากทำบุญตักบาตร วาโยและเด็กๆ ช่วยกันกวาดใบไม้ กวาดลานวัด เด็กผู้ชายหลายคน อาสาถูศาลา ถูกุฎิพระ บางคนก็ไปล้างห้องน้ำ วาโยบอกเด็กๆ ว่า เรามาวัด เราควรทำอะไรให้วัด หลวงพ่อสอนเราให้อยู่ในศีลในธรรม ท่านสอนเราให้เป็นคนเต็มคน เมื่อมีโอกาสเราควรทำสิ่งที่คนดีพึงกระทำ แม้เพียงเรื่องเล็กน้อยก็อย่าได้ละเลย

เวลาเข้าวัดกันมากๆ พระทั้งวัดต้องมาทำความสะอาดห้องน้ำให้เราใช้ มันเป็นบาป เราต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายช่วยพระ ช่วยวัด เข้าห้องน้ำควรทำความสะอาด อย่าทำให้ห้องน้ำของวัดสกปรก โดยเฉพาะผู้หญิง อย่าได้ทิ้งสิ่งไม่พึงประสงค์ไว้ที่วัด นอกจากไม่งดงามแล้วยังเป็นบาปแก่ตัวเอง

โซเร หนุ่มผู้ขยันขันแข็ง เติบโตมาจากครอบครัวผู้อพยพ พ่อแม่ถูกฆ่าตายที่ชายแดนเมืองบาโร คุณยายยูไร สงสารจึงเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ วันนี้โซเรเติบโตเป็นนายตำรวจผู้รักความถูกต้องเป็นชีวิตจิตใจ

นายตำรวจโซเร เป็นคู่รักของครูวาโย ทั้งสองมั่นหมายกันและเตรียมที่จะแต่งงานในอีกสองปี โซเรชื่นชมในความเสียสละของครูวาโย และเธอก็รักในความเป็นนายตำรวจที่ให้ความยุติธรรมแก่ราษฎร ความรักของคนทั้งคู่น่าจะราบรื่นสวยงามดั่งเส้นทางสายรุ้ง...แต่ไม่นานนักผู้กองโซเร ก็ได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อในประเทศเพื่อนบ้าน ประเทศที่มีจานดาวเทียมขายให้ต่างชาติ ประเทศที่มีผู้นำหน้าตาแปลกๆ สลับกันขึ้นมาบริหารประเทศ 

ครูวาโย สังหรณ์ใจว่า เธอจะไม่ได้พบกับผู้กองโซเร คู่มั่นของเธออีกแล้ว....! 

.

.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....

.

หลายปีผ่านไป ครูวาโย ยังคงสอนหนังสือ เด็ก ๆ หลายรุ่นที่เรียนจบ ต่างออกไปเรียนต่อในระดับสูงขึ้น บางคนกลับมาช่วยครูวาโยสอนหนังสือ

“ขออนุญาตครับคุณครู”

“พี่โซเร” นายตำรวจโซเร ชายหนุ่มหนึ่งเดียวผู้อยู่ในความทรงจำของวาโยนั่นเอง

“กลับมาเมื่อไหร่คะ พี่หายไปเลย ไม่ส่งข่าว พี่ดูแปลกไปนะคะ”

“คิดถึงวาโย พี่ยังไม่ได้กลับมาทีเดียวหรอก พี่มาทำงานบางอย่างน่ะ”

“เอ๊ะ ทำไม หมายความว่าพี่ต้องไปอีกหรือคะ”

“ใช่ พี่ได้รับมอบหมายให้มาหาข้อมูลที่นี่ แล้วเก็บข้อมูลไปเสนอต่อเขา”

“ข้อมูลอะไร ทำไมต้องมาเก็บไป แล้ว....”

“ไม่มีอะไรหรอกวาโย ความลับนิดหน่อย แต่อย่ากังวล”

-

โซเร แปลกไป...ดวงตาที่เคยมองวาโยด้วยความรัก วันนี้ฉายแววน่าสะพรึงกลัว รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยน เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย โซเรไม่เคยล่วงเกินวาโย แต่การกลับมาครั้งนี้ เขาพยายามถูกเนื้อต้องตัววาโยอย่างจงใจ

โซเรบอกวาโยว่า อยู่ที่โน่น เขาทำงานหลังเที่ยงคืน เพราะถ้าทำก่อนหน้านี้ จะไม่มีใครเห็นเขาทำงาน แต่ถ้าทำหลังเที่ยงคืน จะมีคนเห็นผลงานของเขามากมาย เพราะคนที่นั่นต่างใช้ชีวิตยามค่ำคืนราวกับไม่รู้จักการพักผ่อน และหากไม่เช่นนั้นเขาจะต้องทำงานผ่านสื่อมวลชน ให้เป็นข่าวเพื่อให้คนได้รับรู้และนิยมชมชอบเขา

“ทำไมล่ะพี่โซเร พี่เคยบอกว่า ทำงานที่เรารัก ทำที่ไหนเวลาไหนก็ได้ ใครจะเห็นหรือไม่เห็นก็ได้”

 “นั่นมันเมื่อก่อน แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วล่ะวาโย”

“ทุกอย่างเปลี่ยนไป หมายถึงพี่กับวาโยด้วยรึเปล่าคะ”

โซเร นิ่งไปพักหนึ่ง แล้วตอบวาโย 

“พี่ก็เป็นพี่ที่วาโยเห็น วาโยก็เป็นวาโย ตรงไหนที่ว่าเปลี่ยนไป”

“ช่างเถอะค่ะ วาโยอาจคิดมากไป”

-

โซเรพูดเรื่องเงิน และตำแหน่งหน้าที่การงานบ่อยครั้ง พูดเรื่องความสุขกับบ้านหลังใหญ่ มีรถประจำตำแหน่ง พูดเรื่องการประชาสัมพันธ์ตัวเอง โซเรบอกว่าเราต้องรู้จักแสดงตัว เราต้องรู้จักอ้างอิงข้อมูลเวลาที่เราพูด เราต้องทันคนเมื่อมีใครถาม เราต้องไม่ยอมเสียเปรียบ ต้องเด็ดขาด และผลประโยชน์ต้องมาก่อน

หัวใจของโซเรหายไปไหนหนอ หรือหายไปอยู่กับเมืองแห่งนั้น เมืองที่ให้ทุนโซเร เมืองที่มีการฆ่ากันไม่เว้นแต่ละวัน เมืองที่มีการโกงกินกันทั้งแผ่นดิน เมืองที่มีการเลือกตั้ง แต่โกงคะแนน ตั้งแต่คณะทำงานที่เป็นผู้ดูแลรักษาคะแนน เมืองที่ได้นายกมาจากมือที่มองไม่เห็น

“พี่วาโย พี่วาโย คะ เร็วเถอะค่ะ”

“เอยา มีอะไร ใครเป็นอะไรคะ” วาโย ตกใจกับใบหน้านองน้ำตาของครูเอยาเพื่อนครูด้วยกัน

"พี่โซเรค่ะ พี่โซเร ยิงลุงกายีตาย" 

“อะไรนะ”

ลุงกายี พ่อเฒ่าที่ชาวบ้านนับถือ เป็นเจ้าของที่ดินครึ่งหนึ่งของหมู่บ้าน ลุงกายีใจดี ให้ชาวบ้านเข้าไปอยู่ และทำกินบนที่ดินของลุงโดยไม่คิดค่าเช่า ชาวบ้านอยู่กินบนที่ดินของลุง จนกลายเป็นลูกหลานที่ให้ความเคารพรักลุงกายี 

เอยา บอกว่า โซเรไปขอซื้อที่ดินจากลุง แต่พ่อเฒ่าไม่ยอม แถมสั่งสอนโซเรเสียมากมาย เอยาเป็นหลานของลุงกายี เธออยู่ในเหตุการณ์ตลอด 

“พอลุงพูดถึงชาติกำเนิดของพี่โซเร ลุงบอกว่า เสียแรง ยายยูไร ไม่น่าเก็บเจ้ามาเลี้ยง พวกเราทั้งรักทั้งเอ็นดูเจ้ากันทั้งหมู่บ้าน แต่เจ้ากลับคิดเอาสมบัติของแผ่นดินไปขายต่อให้โจรชั่ว เจ้ามันคนทรยศ แผ่นดิน“

“พี่โซเร เขาก็เลยยิงลุงตายค่ะ”

วาโย ตื่นตระหนกกับเรื่องที่ได้รับรู้ยิ่งนัก นี่หรือคนรักของเธอ นี่หรือคนดีที่ใคร ๆ เคยยกย่อง 

.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....๐.....

.

ที่หน้าบ้านลุงกายี ชาวบ้านมาอยู่กันเต็มบ้าน หลวงพ่อ ครูใหญ่ นายตำรวจ คุณยายยูไร คุณหมอ

โซเรถูกตำรวจจับกุมและกันไว้มุมหนึ่ง เพื่อไม่ให้อยู่ใกล้กลุ่มชาวบ้านที่กำลังเสียใจกับการกระทำอันโหดเหี้ยมของโซเร บทลงโทษของเมืองนี้ ไม่มีโทษประหาร ไม่มีโทษขังคุก มีแต่การให้ทำความดีไถ่โทษด้วยการไปบำเพ็ญประโยชน์ แต่โทษของโซเร หนักหนาสาหัสยากเกินกว่าพวกเราจะให้อภัย

ตำรวจค้นพบหลักฐานชิ้นสำคัญ คือ แผนที่ผังเมืองโยเร มีรอยวงพื้นที่ยุทธศาสตร์ของเมืองไว้ นั่นคือแผนการที่โซเรถูกส่งให้มากว้านซื้อที่ดิน เพื่อการขยายอำนาจ

วาโยเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ โซเรสบตาวาโยด้วยแววตาอันแข็งกร้าว และนั่นทำให้วาโยไม่เหลือสิ่งใดไว้ให้โซเรอีกแล้ว ความรักที่มีให้ ความผูกพันที่ผ่านมา ไม่เหลือแล้ว

โซเรไม่ใช่ พี่โซเรของเธออีกแล้ว.....!

นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่เอ่ยขึ้น “หลวงพ่อ คุณยายยูไร ครูวาโย จะว่าอย่างไรครับ” 

“แผ่นดินนี้ มีพระคุณต่อเขา แต่เขาไม่สำนึก” ยายยูไร พูดปนเสียงสะอื้น

“แผ่นดินนี้ พร้อมจะอภัย หากเขารู้สำนึก” หลวงพ่อกล่าวต่อ

“พี่โซเร” วาโยเรียกเขาอีกครั้ง

“เราไม่เคยมีบุญคุญต่อกัน เราไม่ได้ร้องขอให้ใครเก็บเรามาเลี้ยง” เสียงตอบของโซเร ทำให้ทุกคนตกตะลึง

“ แ ผ่ น ดิ น นี้  คื อ  แ ผ่ น ดิ น ที่ ป ล อ ด ค น เ ล ว ”

สิ้นเสียงเยียบเย็นแต่เฉียบขาดของครูวาโย ชาวบ้านต่างส่งเสียงตอบรับพร้อมกัน

“เอาคนเลวออกไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ................”

---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐ ---๐

เรื่อง : ชาลี (ผลงานเรื่องสั้นลำดับที่ ๔)

ภาพ : อินเตอร์เน็ต

*เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการ อาจฝันเพ้อบ้าง ตามประสาคนช่างฝัน *

ติดตามลุ้นกับผลงานบทกลอนว่าจะครบหนึ่งร้อยเรื่องเมื่อไหร่

ที่ www.oknation.net/blog/chaleeja

-

 POST BY CHALEE