ป๋มคือ " พี่เสรี " องครักษ์พิทักษ์ทู้กคนก๊าบบบบ

                หมาน้อยเข้าบ้าน...เดี๋ยวนี้   เป็นเสียงที่ป้าจะต้องคอยบอกเวลา
พวกเรา "แม่ตัวน้อย ""พี่ธิ " "เสรี"  " พรทิพย์-พอลทีฟ" จะแว้บออกจากประตูบ้านมาเดินเล่นหน้าบ้านเพื่อเตรียมตัว ออกไปเริงร่านอกรั้ว " แม่ปอย "กับป้าของพวกเราจะรู้ทันตลอดว่าพวกเราพร้อมจะออกไปเริงร่านอกบ้านตลอดเวลา    และเมื่อได้ออกไปสูดอากาศนอกบ้าน (โดยเฉพาะแถวถังขยะและล้อรถยนตร์ที่จอดอยู่หน้าบ้านมันช่างหอมยั่วยวนเสียนี่กระไร )พวกเราจะไม่ฟังเรียกเรียกที่คุ้นหูของ  "แม่ปอย" หรือของป้าอย่างเด็ดขาดเพราะเหมือนเป็นโอกาสที่ได้ออกไปสู่อิสระเสรีเหนืออื่นใด  ได้แวะไปเยี่ยมข้างบ้านโดยที่เขาไม่ได้เชิญ  ได้ลอดรั้วไปบ้านตรงข้ามที่บังเอิญไม่ได้เลี้ยง น้องหมา  ได้วิ่งแบบไม่คิดชีวิตไปหน้าปากซอยเข้าหมู่บ้าน  โดยมีคนวิ่งตามที่คอยลุ้นแบบใจหายใจคว่ำว่าจะโดนหมาเจ้าถิ่นตัวโต 2 ตัวจะรุมขย้ำหรือเปล่าจะโดนใครอุ้มไปทำลูกชิ้นหรือเปล่า   จะโดนใครอุ้มไปเลี้ยงเพราะคิดว่าลูกหมา หลงทางมาหรือเปล่า   แต่สุดท้ายก็คว้าตัวเจ้าหมาน้อยจอมซนกลับเข้าบ้านได้ แบบเหงื่อตกนิดหน่อย   และขาประจำที่ติดโผชอบวิ่งออกไปเที่ยวนอกรั้วเบอร์1 ต้องยกให้  "พี่ธิ"ที่ชอบเอาอุ้งเท้าหน้าเขี่ยประตูมุ้งลวดเปิดประตูบ้าน  เพื่อเปิด ทางไปป้วนเปี้ยนหน้ารั้วแล้วลอดออกไปอย่างเร็ว  ส่วนเบอร์ 2 "น้องพอลทีฟ"ที่อาศัยตัวเล็กสุดลอดรั้วออกไปได้คล่องตัวกว่าใคร ๆวิ่งตามมาติด ๆ 

              

                                                                                   พี่สนธิ  จ่าฝูงประจำบ้านกั๊บป๋ม ขนสีนวลชอบแต่งชุดพราง US  ARMY  อิอิ

             ประมาณเดือนกรกฎาคม 2550 วันที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดศึกระหว่าง
น้องหมาจอมโวยประจำบ้านกับหมาเจ้าถิ่นที่ชื่อว่า  "พี่หลง " หมาไทยหลังอานหน้าตาดีแต่ถูกเจ้าของทิ้งจนเนื้อตัวเป็นขี้เรื้อนและเต็มไปด้วยเห็บหมัด   ซึ่งแม่บ้านประจำหมู่บ้านของเราคอยเลี้ยงให้น้ำให้อาหารกิน ก็มาถึงจนได้   เมื่อป้ากลับจากไปซื้อของข้างนอกบ้าน    มะหมา 4 ตัวออกมาเห่ารับด้วยความดีใจเหมือนเคย  แต่มันเกินความคุ้นเคยไปกว่านั้น   เรื่องมีอยู่ว่าพอป้าเปิดประตูมุ้งลวด "น้องพรทิพย์-พอลทีฟ" รีบพุ่งตัวแทรกออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว   ป้าต้องวิ่งตามไปเรียกให้กลับเข้าบ้าน   เช่นเคยงานนี้ไม่ได้ผลเพราะ "พอลทีฟ "ติดลมบนเสียแล้ว  วิ่งเริงร่าไปมารอบ ๆถนนหน้าบ้านแวะไปตรงโน้นตรงนี้   โดยไม่ทันมองว่ามี "พี่หลง"ยืนคอยจ้องดูอยู่อย่างสงสัย  เพราะน้องหมา 4 ตัวยังไม่เคยได้มีโอกาสสัมผัสแบบใกล้ชิดกับหมาเจ้าถิ่น   นอกจากสบตากันผ่านรั้วและส่งเสียงเห่าทักทายและท้าทาย   และวันนี้ได้มีโอกาสเจอเข้าให้แล้ว   หลังจากวิ่งอย่างเริงร่า "น้องพรทิพย์"หันมาเจอ "พี่หลง" เข้าให้  ตาสบตาสายตาก็จ้องมองกันรู้สึกหมั่นไส้ทันใด  ว่าแล้ว "พรทิพย์ "แม่เสือซ่าส์จอมโวยขาใหญ่ประจำบ้านก็วิ่งตรงเข้าหา "พี่หลง" โดยไม่สนใจว่าตัวเองตัวกะเปี๊ยกจะไปสู้รบปรบมือยักษ์ใหญ่เจ้าถิ่นอย่าง "พี่หลง"ได้อย่างไร    พอวิ่งเข้าใส่ "พี่หลง"ก็ตะปบเข้าที่คอ "พรทิพย์ "ทันที   พร้อมกับจะทำการฝังเขี้ยวลงไปตามคำเรียกร้อง    ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกที่ตะโกนบอกให้ "พี่หลง "หยุด ของป้าแม่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์พอดี   ขณะเดียวกันได้ยินเสียงร้อง "แอ๋ง แอ๋ง " ของ" พรทิพย์ "ดังตามมาด้วย  ใครเห็นก็คิดว่าโดนซะแล้วงานนี้เลือดคงสาดกระจาย   สิ้นเสียงร้อง"พรทิพย์ "ถูกปล่อยตัวออกมาจากอุ้งเท้า "พี่หลง"แล้ววิ่งร้อง"แอ๋งแอ๋ง "ตัวสั่นเข้าบ้านไป  

                 เรื่องไม่จบแค่นั้น "พี่เสรี ก๊าบ "ออกมายืนอยู่หน้าบ้านริมรั้วเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ปกติเป็นมะหมาแสนดีไม่ชอบออกมานอกบ้าน     พอเห็นน้องสาวส่งเสียงร้องเพราะโดนรังแก  "พี่เสรี" เห่าเสียงดังพร้อมกับลอดรั้ววิ่งออกมาอย่างเร็วจนห้ามไม่ทัน   เห่าและขู่เข้าใส่ " พี่หลง"เพื่อช่วยเหลือน้องที่เพิ่งถูกรังแกไปสดสด    แม้ว่า "พี่เสรี "จะตัวโตกว่า"พรทิพย์"แต่ก็ตัวเล็กกว่า "พี่หลง "หมาเจ้าถิ่นอยู่ดี   ในที่สุด "พี่เสรี"ก็ถูก "พี่หลง "ตะปบเข้าไปอยู่ภายใต้อุ้งเท้าพร้อมกับฝังเขี้ยวลงไปที่บริเวณคอ  ร้อง "เอ๋ง เอ๋ง "ตามมา เป็นรายที่สอง  โดยป้าแม่บ้านได้ช่วยเอาผ้าขี้ริ้วที่ถืออยู่ฟาดลงไปที่ "พี่หลง " จึงได้ ปล่อยให้พ้นอุ้งเท้าออกมา และวิ่งเข้าบ้านอย่างขวัญเสีย   โดยป้าเองซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ช่วยหลานรักไม่ทันสักตัว เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก  และไม่คาดคิดว่าเราเคยให้ข้าวให้น้ำ
หมาเจ้าถิ่นตัวนี้อยู่บ้าง  ไม่นึกว่ามันจะมากัดเจ้าหมาน้อยที่เราเลี้ยง   ตั้งแต่นั้น "พี่หลง"  เลยโดนตัดงบค่าอาหารและตัดความสัมพันธ์ไปอย่างไม่มีโอกาสได้หวนคืน

 น้องพรทิพย์ - พอลทีฟ  ขนสีขาวตัวเล็กที่สุดในบ้าน  แต่ดุมาก เหมือนเป็นลูกพุดเดิ้ลทอย         ผสมลอตไวเลอร์ ( แม่ปอย บอกอย่างนั้น ก่ะ )

               จากนั้นเริ่มสำรวจความเสียหายเริ่มจาก "น้องพรทิพย์ - พอลทีฟ ของป้าเนี่ย "ปรากฏว่าพระเจ้าช่วยกล้วยทอด !! นอกจากเสียงร้อง "แอ๋งแอ๋ง "เหมือนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแล้ว  "น้องพรทิพย์ "ไม่มีร่องรอยความเสียหายใดใดเลย  ต้นคอที่คิดว่าจะโดนเขี้ยวฝังลงไปเต็ม ที่ก็ไม่มี  แสดงว่าตอนจะโดนขย้ำพอมีคนเรียกชื่อ "หลง "อาจจะทำให้หมาเจ้าถิ่นเสียจังหวะไป   "น้องพรทิพย์"จึงรอดพ้นคมเขี้ยวมาอย่างหวุดหวิด    ส่วน "พี่เสรี "องครักษ์พิทักษ์ทู้กคนเป็นเรื่องซะแล้ว   เพราะที่คอด้านขวามีเลือดซึมออกมาทีละน้อย   และน่าจะเป็นแผลใหญ่พอสมควร  "แม่ปอย "ก็เลยตัดสินใจอุ้ม "พี่เสรี ก๊าบ "ขึ้นรถไปหาหมอที่โรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยเกษตรฯเจ้าประจำ   เพราะเกรงว่าจะเกิดปัญหากับหมาน้อยแล้วจะเสียใจภายหลัง  และก็เป็นไปตามคาดถ้าเรามาช้า   นอกจาก"พี่เสรี "อาจจะเสียเลือดมากโดยที่เรารู้เท่าไม่ถึงการณ์แล้ว  คุณหมอยังบอกอีกว่าแผลของ "พี่เสรี"อาจจะติดเชื้อได้   เพราะดูจากบาดแผลแล้วคงเป็นเพราะเขี้ยวของ "พี่หลง "สกปรก   เพราะเป็นหมาเจ้าถิ่นไม่มีเจ้าของถูกเลี้ยงตามบุญ
ตามกรรมแม้จะมีคนใจบุญให้อาหารและฉีดวัคซีนโรคพิษสุนัขบ้าอยู่บ้าง  แต่ก็ไม่ได้เอาใจใส่เหมือนหมาบ้าน   ทำให้คุณหมอใจดีช่วยกันแทคทีมทำการผ่าตัดช่วยเหลือ"พี่เสรี "เป็นการด่วนต้องถูกโกนขนแถวต้นคอ   โดนวางยาสลบเพื่อผ่าตัดเย็บไปประมาณ 5-6 เข็ม    ป้าไปนั่งรออยู่2 ชั่วโมงคุณหมอใจดีก็ให้ไปรับหมาน้อยกลับบ้านได้  พอเจอหน้าของป้า " พี่เสรี "ดีใจมากกกแม้จะมีอาการสลึมสลือจากฤทธิ์ยาสลบอยู่บ้าง    แต่ก็ยังเป็น"พี่เสรี "สุดหล่อเหมือนเดิม  หมอบอกว่า
ที่ "พี่เสรี"น้ำลายไหลในตอนแรกที่ป้าไปรับตัว  เป็นเพราะเครียดจาการฟื้นขึ้นมาแล้วไม่เจอเจ้าของพอเจอกันแล้วเดี๋ยวก็หาย  ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ    สรุปยอดค่าเสียหายค่าผ่าตัดของ"พี่เสรี"อยู่ที่ 1,800 บาทถ้วน    ถามว่าเป็นการรักษาน้องหมาที่แพงไหม  ? ถ้าแลกกับการพ้นขีดอันตราของหมาน้อยป้าคิดว่าไม่แพงเลย  เพราะทางโรงพยาบาลก็ดูแลเต็มที่    และทำการรักษาวินิจฉัยอย่างถูกต้องจนหมาน้อยของป้าปลอดภัย