อะไร? ที่คนไทยควรจะรักมากกว่ากัน ตัวเอง อุดมการณ์ หรือ ความสงบสุขของประเทศชาติ

วันจันทร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2550

มีโอกาสได้ไปแวะเวียน ท้องสนามหลวงบ้างหรือปล่าว? แล้วคุณรู้สึกอย่างไรบ้าง? แวะเวียนมาเล่าสู่กันฟังบ้างคงจะดีไม่น้อยนะ  “ลมหวน” จะรอ....

อยากให้หวนไปดูกลุ่มผู้ชุมนุม ก่อนปฏิวัติ 19 กันยายน ปีที่แล้วอีกเหมือนกัน ..... ปีนี้ก็มี้....มี แต่ต่างคน ต่างความคิดและอุดมการณ์ แต่ขอบอกว่า คนไทยเหมือนกัน นะเจ้าค่ะ

ที่จริงแล้ว เกิดเป็นคนไทยก็ต้องร้องเพลงชาติให้เป็นตั้งแต่เด็ก ไม่อย่างนั้นครูไม่ให้คะแนนเต็มสิบ (จำได้ว่าครูให้คะแนนแบบนั้นนะ) แต่น่าเสียดายที่คนไทยทั้งหลาย ผู้ที่อ้างตนว่า เจริญแล้วในยุคข้อมูลข่าวสารกว้างไกลไร้พรมแดน จะยังประท้วงเพื่ออะไรสักอย่าง เบื้องต้นบอกว่า เพื่อนำประชาธิปไตยกลับคืนมา แต่เบื้องลึกนั้น ขอสืบก่อนนะ (แล้วจะมาบอก)... และก็ไม่น่าเชื่อว่า จะมีการรัฐประหารในยุคของ “ผู้เขียน” นะ ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ...ของอย่างนี้ไม่เข้าใครออกใคร

ถ้าจะวิเคราะห์ในการจัดการและการดำเนินการของผู้จัด ระหว่าง  “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย”  หรือ พีเอดี ในภาษาอังกฤษ กับ “แนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ” หรือ ดีเอเอดี ในภาษาอังกฤษ เช่นกัน ดูได้เปรียบเสียเปรียบแตกต่างกัน แต่ต้องยกประเทศชาติวางไว้ก่อนนะ

ด้วยมีทีมนักข่าวมืออาชีพจาก “นสพ.ผู้จัดการ” เป็นลูกมือ ทำให้ กลุ่มพีเอดี ดูเป็นระบบ ระเบียบไปหมด เป็นกันเองกับนักข่าว เพราะเขารู้จักกันดี แต่ภายใต้รอยยิ้มระหว่างเพื่อนนักข่าวด้วยกันแล้ว ลึกๆ ในใจถ้าถามไถ่กันจริงๆ ละก็ เงินเดือนก็ยังไม่ได้ แต่ด้วยจิตวิญญาณ ต้องทำไปก่อน เงินเดือนเดี๋ยวตามมาละจ้า

ช่างแตกต่างจาก กลุ่ม ดีเอเอดี ที่ยังไม่เป็นมืออาชีพ พนักงานบางคนยังดูเด็ก เหมือนนักเรียนอาชีวะ แต่ขอบอกไปข้างๆ เวทีไม่อดตาย เพราะเงินอุดหนุนมันต่างกัน

5 วันเงินบริจาคของกลุ่ม ดีเอเอดี ฟาดไปเฉียดห้าแสน แต่กลุ่มพีทีวีเหรอ อาทิตย์ต่อมา คุณสำราญ รอดเพ็ชรขณะนั้น ยังอ่านอยู่หลักแสนนิดๆ เอง ถ้าจำไม่ผิด

อะไรก็ช่างที่เป็นเครื่องบ่งชี้ แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นตัวแปรให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และ ถึงขั้นเปลี่ยนหน้าระบอบการปกครองประเทศไปเสียแล้ว

ยังมีอะไรมากมาย ที่คนไทยไม่เคยรู้ ก่อนที่จะนำไปสู่การปฏิวัติการเมืองไทย มันก็เกิดจากคำพูดบนเวทีเหล่านั้น “ก็อาจเป็นได้”

ถ้าอยากจะรู้.... โปรดติดตามตอนต่อไปนะ