เจอหยุดยาว…. วีคเอ็นนี้ ม็อบเตรียมย้าย (ข้างๆ สนามหลวง) แต่ยังมีทุกวัน

อะไรคือ ความหมายของการเรียกร้องเพื่อประชาธิปไตย?

ครั้งหนึ่งได้มีโอกาสสัมภาษณ์นักวิชาการท่านหนึ่ง ก่อนหน้าที่ท่านจะร่วมกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) หรือ ในภาษาอังกฤษที่ ว่า Democratic Alliance Against Dictatorship (DAAD) แต่ เฉพาะใน เดอะเนชั่นนะ ถ้า เป็นบางกอกโพสต์ละก็ใช้ The United Front of Democracy Against Dictatorship (UDD) เอาหละ จะชื่ออะไร อย่างไร แต่เนื้อแท้ก็เป็นที่รู้กันละนะว่า เพื่อใคร?

แต่ท่านอาจารย์ท่านนี้ ขอบอกว่า แตกต่าง.....

 พอได้พูดคุย ทำให้เราได้เรียนรู้เหมือนกันว่าจะวางตัวอย่างไรในการนำเสนอข่าว อะไรคือจุดหมายที่แท้จริง และ ทำไมอาจารย์ถึงมาอยู่กับแนวร่วมที่ถูกกล่าวหาว่า สร้างความวุ่นวายให้ประเทศทั้งๆ ที่ปีนี้ เป็นปีมหามงคล

ถ้าคิดชั้นเดียว เชิงเดียว.... ประเทศเราตอนนี้มีแค่รัฐบาลรักษาการเพราะมีการทำรัฐประหารเมื่อปีที่แล้ว (วันอังคารที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549) หากเสียงจากคนรอบข้างกลับมองว่า ไม่น่าเชื่อว่า จะมีรัฐประหารในยุคนี้ และสมัยนี้

ผู้เขียนเอง ก็คิดว่า ลึกๆภายในใจของอาจารย์ท่านนั้นก็คงคิดเหมือนกัน

ดังนั้น การต่อสู้เพื่อที่จะได้มาซึ่งประชาธิปไตย จึงเป็นสิ่งที่อาจารย์ท่านนี้ต้องการ โดยที่มิได้สนใจเลยว่า การต่อสู้ครั้งนี้มีเงื่อนงำมากกว่าการได้มาซึ่ง “ประชาธิปไตย”

คนที่มาเป็นนักการเมือง คือ การอยากได้มาซึ่งอำนาจและผลประโยชน์ แต่นักการเมืองนั้นๆ ก็ต้องมีอำนาจและผลประโยชน์เพื่อบริหารประเทศให้พัฒนา และ มั่นคง

หากแต่หลายครั้งหลายคราที่นักการเมืองที่มีอำนาจได้ใช้ประโยชน์เพื่อแสวงหาทรัพย์สินหลวงกอบโกยเข้าบัญชีตัวเอง ที่แน่ๆ เห็นสัมภาษณ์พูดจ้อๆ ทางวิทยุ ใครจะรู้ว่า ปากท่าน กับ ปากกาท่านช่างไม่ตรงกันจริงจริ้ง

ถึงเวลาแล้วหรือยัง? ที่ภาคประชาชนต้องเข้มแข็ง รัฐบาลและงบประมาณสามารถติดตามและตรวจสอบได้อย่างละเอียด ข้อมูลข่าวสารเผยแพร่สู่ทุกตารางนิ้วของประเทศ

ไม่อย่างนั้นแล้ว รัฐประหารคราวหน้า คงมีอาจารย์อีกหลายๆ ท่านที่ต้องเป็นอย่างอาจารย์ท่านนี้ แต่ขอบอกเลยว่า คงจะไม่ใช่แค่อาจารย์ แต่ต้องรวมทั้ง นักเรียน นักศึกษา และ คนที่มีใจรักในประชาธิปไตยอย่างแท้จริงคงต้องลุกหือเป็นแน่แท้ ครั้งนี้ไม่เสียเลือดเนื้อ แต่ครั้งหน้าไม่แน่นะจ๊ะ

ที่เขียนนี้ ไม่ใช่เพื่อที่จะยั่วยุ แต่การยืนด้วยสองขาบนผืนแผ่นดินภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข คงน่าภาคภูมิใจนัก

เคยมีคำกล่าวที่ว่า บุคคลควรเรียนรู้ผิดรู้ถูก ถึงจะได้เป็นบุคคลที่สมบูรณ์แบบ

แต่นี่เป็นประเทศชาติ คงต้องบอกว่า คงจะมีนักการเมืองที่มีความโลภอีกเยอะเข้าสู่แวดวงการเมืองไทยถ้าประเทศและประชาชนยังขาดข้อมูลข่าวสารที่แท้จริง ส่วนทางแก้หนะเหรอ คงต้องแก้ด้วยรัฐประหารอีก (หลายๆ) ครั้งเป็นแน่แท้

ทำไมไม่ลองให้ประเทศล้ม (แต่ไม่ถึงกับล่ม) แต่เวลาผงาด ก็ขอชูคอขึ้นอย่างเต็มภาคภูมิ เพราะได้เรียนรู้กับบทเรียนที่ราคาแสนแพง.....