ทำความดีชดใช้กรรมเก่า

กิตติพจน์ สิทธิวงศ์

                    ข้าพเจ้าเกิดมาในครอบครัวที่ดู เหมือนว่าจะเคยรวย  หรือครอบครัวที่มีอันจะกินมาก่อน  เพราะตอนที่ข้าพเจ้าจำความได้  ก็เห็นมีบ้านหลังใหญ่มีที่ดินมากมาย  ข้าพเจ้าเป็นลูกคนที่ ๔  พ่อกับแม่เป็น      ข้าราชการทั้งคู่  ตอนที่ข้าพเจ้าเรียนอยู่ชั้นประถม  ที่ดินรอบๆบ้านใช้เป็นพื้นที่การเกษตรปลูกพืชผักสวนครัว และปลูกแตงโมหลายไร่  มีเจ้าหน้าที่การเกษตรมาให้คำแนะนำการปลูก  การใส่ปุ๋ย  ตลอดจนฉีดยาฆ่าแมลง  ข้าพเจ้าจำได้ว่าวันไหนฉีดยาฆ่าแมลงวันนั้นจะเหม็นไปทั้งบ้าน

          บ้านของข้าพเจ้าอยู่ริมคลอง  อาหารการกินก็หาได้จากการจับปลาในคลอง  บางวันก็ฆ่าไก่ฆ่าปลามาทำอาหาร  ข้าพเจ้าเองก็ยังถูกใช้ให้ฆ่าไก่ฆ่าปลา  ทั้งที่ในใจไม่อยากฆ่าเลย  แต่ด้วยความเป็นลูกเป็นหลานเมื่อถูกใช้ก็ต้องทำ  เลยไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือเป็นบาป  เพราะบางวันก็ทำไปวัดด้วย  อยู่มาไม่นานพ่อก็ล้มป่วยลง  ครอบครัวก็เริ่มขัดสน  จนในที่สุดคุณพ่อก็ต้องมาเสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งที่ปอด  ทั้งที่ไม่เคยดื่มเหล้าหรือสูบบุหรี่เลย  คุณแม่ต้องรับภาระเลี้ยงลูก ๗ คน  ลูกชายคนโตเป็นคนสติปัญญาดีเรียนเก่ง  สามารถสอบชิงทุนไปเรียนต่อถึงอเมริกา  แต่เขาไม่ได้ให้ทุนทุกปี  ก็เป็นภาระของคุณแม่ต้องหาเงินส่งลูกจนจบปริญญาตรี  แต่กว่าจะจบได้คุณแม่ต้องเป็นหนี้สินมากมาย  ที่ดินที่เคยมีเป็นอันมากก็แบ่งขายจนหมด  โดยที่คุณแม่คิดว่าลูกคนนี้เมื่อเรียนจบแล้วคงจะมากอบกู้ฐานะทางบ้านได้  แต่ทุกอย่างเป็นอนิจจัง  พอพี่ชายกลับมาถึงประเทศไทยก็มาล้มป่วยลง  และก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งอีกเช่นกัน  คุณแม่ในตอนนั้นเสียใจฟูมฟายเป็นทุกขเวทนายิ่งนัก  หนำซ้ำอีกไม่นาน  คุณลุง  คุณตา  คุณยาย  คุณน้า  ก็ตายจากไปทีละคน  พี่ชายอีกสองคนต้องหยุดเรียนเพื่อหางานทำ  ข้าพเจ้าเองได้เรียนต่อโดยมีพี่ชายคนที่สองเป็นผู้ส่งเรียนจนจบ  หลังจากนั้นก็ได้ไปทำงานที่ต่างประเทศ  ทำอยู่ ๒ ปี  ส่งเงินมาช่วยคุณแม่แบ่งเบาภาระหนี้สิน  คุณแม่ได้รับความกดดันมาก  จึงทำให้เป็นโรคหัวใจ ความดันโลหิตสูงและเบาหวาน  แต่คุณแม่ก็ พยายามเข้าหาธรรมะเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจตลอดมา

          หลังจากที่ข้าพเจ้าแต่งงานมีครอบครัว  ข้าพเจ้าได้นึกย้อนถึงอดีตที่ผ่านมา  ทำไมคนที่เกิดมาในครอบครัวเดียวกัน  ต้องมีกรรมคล้ายๆกัน  พอได้เข้ามาศึกษาธรรมะถึงได้เข้าใจว่าเป็นกรรมจัดสรร  คนที่มีกรรมคล้ายๆกันก็ส่งให้มาเกิดในครอบครัวเดียวกัน  สาเหตุที่ทำให้ตายก่อนวัยอันควร  ก็คงเป็นเพราะผิดศีลข้อปาณาติบาตเกิน ๖๐ เปอร์เซ็นต์  พอข้าพเจ้าระลึกได้ดังนี้แล้วก็เลยละบาปทั้งปวง  พยายามรักษาศีล ๕ ให้บริสุทธิ์  แต่ชีวิตก็ไม่ราบรื่น  ลำบากมากกว่าสบาย  ใช้ชีวิตด้วยความประมาท  ขาดสติ   เพราะตอนนั้นยังไม่เคยฝึกสติ  ชีวิตจึงล้มเหลว  ต้องลำบาก  ต้องสูญเสียทุกอย่าง  ต้องเสียชื่อเสียง  แต่อาจจะด้วยบุญกุศลที่เราได้ละบาป  สร้างกุศล  ด้วยการพยายามฝึกสติที่วัดอัมพวันหลายครั้ง  ทำให้ไม่นึกน้อยเนื้อต่ำใจ  เพราะคิดว่ามันคงเป็นเพราะกรรมเก่าที่เราได้ทำเอาไว้  จึงได้อดทนทำความดีเพื่อชดใช้กรรมเก่า  หวังว่าสักวันหนึ่งคงจะเบาบางลงบ้าง  แต่ในความสูญเสียทุกอย่างในชีวิตของข้าพเจ้า  ก็ยังมีอานิสงส์ของความดีที่ได้สั่งสมมาก็คือ  ภรรยาและลูกเป็นคนดี  สิบกว่าปีที่ผ่านมา  แม้จะได้รับความลำบากขนาดไหน  ภรรยาและข้าพเจ้าก็ไม่เคยทะเลาะกัน  ยิ่งลำบากก็ยิ่งเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน  ตลอดจนลูกๆก็เข้าใจพ่อแม่  ไม่ทำให้พ่อแม่ต้องลำบากใจ

          ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเข้ามาบวชที่วัดอัมพวัน ๑ เดือน  ภรรยาของข้าพเจ้าก็เคยเข้ามาปฏิบัติธรรมหลายครั้ง  และครั้งหลังสุดได้เข้าปฏิบัติ ๙ วัน   การที่ได้มีโอกาสมาฝึกสติบ่อยๆ  ทำให้มีสติควบคุมจิต  การดำเนินชีวิตก็เป็นไปด้วยความไม่ประมาท  สิ่งที่เคยสูญเสียไปก็ค่อยๆได้กลับคืนมา  ถึงตอนนี้ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำพร่ำสอนของพระธรรมสิงหบุราจารย์ (หลวงพ่อจรัญ)  ที่ให้ทุกคนได้ฝึกสติตามแนวสติปัฏฐานสี่  ซึ่งเป็นทางสายเอกที่จะทำให้เกิดปัญญา  เพื่อให้ทุกคนแก้ไขปัญหาชีวิตได้

          ข้าพเจ้าและครอบครัวกราบขอ อำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย  และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย  จงดลบันดาลให้หลวงพ่อจรัญ  มีสุขภาพแข็งแรง  มีอายุยืนนานเกิน ๑๐๐ ปี  อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกศิษย์ทุกคน