ยิ่งปฏิบัติยิ่งชดใช้กรรม

กฤตยา ใจตา

หายจากอาการลิ้นหัวใจรั่ว

          สาเหตุที่ดิฉันได้มาวัดอัมพวันนั้น  เพราะดิฉันได้ฝันถึงวัดอัมพวันเป็นเวลาเกือบสามปี  ในฝันนั้นเขาบอกว่าถ้าไปที่แห่งนี้เจ้าจะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง  แล้วดิฉันก็ออกตามหาวัดที่ฝันถึง  ใครชวนไปทำบุญวัดไหนดิฉันก็ไปด้วย  เพราะคิดไว้ลึกๆว่าฝันอาจเป็นจริง  หาอยู่สามปี  ไปเหนือ ไปใต้ อีสานก็หาไม่เจอ

          แต่อยู่มาวันหนึ่งก็มีพี่ที่เขาทำงานอยู่ธนาคาร  อำเภอบึงสามพัน  พร้อมภรรยา  ก็ได้มาชวนดิฉันมาปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน  ในวันเดียวกันนั้นมีคนมาชวนดิฉันไปวัดพร้อมกันสามคน  ดิฉันไม่รู้จัก  วัดอัมพวันเลยแต่ก็อยากมาวัดนี้  พอดิฉันเข้ามาในเขตวัด  ดิฉันเห็นสิ่งที่ดิฉันฝันเห็นทุกอย่างในความฝัน  แล้วดิฉันก็ดีใจว่าต่อไปนี้ดิฉันจะมีทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับความฝัน

          ดิฉันมาวัดอัมพวันในปี พ.ศ.๒๕๓๒  ตอนนั้นดิฉันลำบากมาก  เป็นลิ้นหัวใจรั่ว เกลดสี่  ระยะสุดท้าย  หมอบอกต้องทำใจไว้นะ  พอเริ่มปฏิบัติธรรมก็ลำบากมากกว่าเก่า  หัวใจก็เจ็บมากกว่าเก่า  ก็เลยทำมั่งไม่ทำมั่ง  แต่พอเรามีสติ  สติก็เตือนเราว่าให้เราทำจริงๆจังถึงจะได้ผล  พอรู้ตัวก็เสียเวลานานพอสมควร  ก็เลยตั้งจิตอธิษฐานว่า  ต่อไปนี้ดิฉันจะตั้งใจปฏิบัติและเข้าวัดทุกเดือนให้ครบหนึ่งปี  ยิ่งปฏิบัติยิ่งเจ็บมากขึ้นตลอด   เป็นลมนับดาวเป็นทางยาวเกือบทุกวัน  แต่ก็สู้  เป็นลมพอนั่งก็หาย  เดินสู้จนชนะ  หายจากเวทนาที่เข้ามาตลอด  นึกถึงคำหลวงพ่อท่านบอกว่า  ปวดเป็นปวด  ตายเป็นตาย  ไม่มีใครตายเพราะกรรมฐาน

          ตลอดหนึ่งปีที่ดิฉันต้องสู้กับโรคภัยไข้เจ็บและปัญหาชีวิตจนเกิดความท้อ  แต่ก็สู้เพื่อไม่ให้เสียสัจจะ  ปฏิบัติครบหนึ่งปี  ด้วยอำนาจที่ดิฉันได้ทำกรรมฐานและสวดพาหุง  คิดดี  ทำดี  ทำให้ดิฉันหายจากลิ้นหัวใจรั่ว  ทั้งที่หมอเขาไม่เชื่อว่าจะหายได้อย่างไร  หมอนัดตรวจหลายครั้ง  หายได้เพราะอะไร  หมอถามว่าไปทำอะไรมา  และชีวิตของดิฉันที่เคยลำบากก็ดีขึ้นเรื่อยๆ  คงเป็นเพราะผลบุญที่เราทำกรรมฐาน  และสวดมนต์  คิดดี  ทำดี  และคงเป็นบารมีของพระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญ  ทำให้ชีวิตของดิฉันมีความสุขและหายจากลิ้นหัวใจรั่ว  ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๔๔   ตอนนี้สุขภาพแข็งแรงดีมีความสุข

ใช้กรรมให้ปลา

          นอกจากดิฉันเป็นลิ้นหัวใจรั่วแล้ว  ยังสายตาสั้นจาก ๑๐๐ จนถึง ๖๐๐  เอียงข้างละ ๑๗๕  พอดิฉันหายจาก        ลิ้นหัวใจรั่ว  ดิฉันก็ปวารณากับพระเดชพระคุณหลวงพ่อว่า  จะทำงานรับใช้หลวงพ่อ   พอเข้า พ.ศ. ๒๕๔๕  ดิฉันเจ็บคอมาก  หมอบอกว่าเป็นทอนซิลอักเสบอย่างหนัก  ต้องผ่าตัด  เพราะเป็นหนองมาก  ดิฉันตัดสินใจไม่ผ่าเพราะกลัวไม่มีที่กรองเชื้อโรค    พอทำกรรมฐานมากขึ้น  จิตละเอียดขึ้น  ก็เห็นตัวเองชอบไปตกปลาเมื่อตอนเป็นวัยรุ่นเพราะความสนุก  พอตกได้ก็ปล่อย  กรรมที่เราทรมานเขาเป็นเพราะการกระทำของเราโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์  พอปฏิบัติกรรมฐาน  ดิฉันขออโหสิกรรมกับหมู่ปลาฝูงนั้นตลอด  และต่อมาอีกสองเดือนดิฉันก็หายจากทอนซิลอักเสบ  ไม่ต้องผ่าตัด  จนกระทั่งทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยเป็นทอนซิลและเจ็บคออีกเลย

ผลบุญในการปฏิบัติกรรมฐาน

          ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗  วันนั้นดิฉันได้ทำงานอยู่บนศาลาสุธรรมภาวนา  ดิฉันรู้สึกปวดตามากจนบรรยายไม่ถูก  คิดในใจว่าดิฉันไม่เคยทำกรรมอะไรเลยในชาตินี้  อย่าให้ดิฉันต้องตาบอดเลย  พอถึงเวลากลางคืน  พระสวดพาหุงฯ และธรรมจักรฯ   ดิฉันก็ยิ่งปวดตามากขึ้นเรื่อยๆจนทนไม่ไหว  ดิฉันจึงตั้งจิตเป็นสมาธิ  อธิษฐานว่ากรรมอันใดที่ดิฉันได้ทำมากับใคร  ตั้งแต่อดีตชาติและปัจจุบัน  ด้วยตั้งใจก็ดี  ไม่ตั้งใจก็ดี  ขอให้ท่านอโหสิกรรมให้กับดิฉันด้วย  แล้วสติก็บอกกับดิฉันว่า  เมื่อตอนเป็นเด็กดิฉันเคยเอาปากกาไปแทงตาเพื่อนรุ่นพี่  จนต้องรักษาตาอยู่นาน  และดิฉันก็ปวดตาจนถึงเที่ยงคืน  พอพระสวดชยันโตดิฉันก็หายปวดตา  เหมือนกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับดิฉันเลย  รุ่งขึ้นดิฉันพร้อมทั้งคณะและเพื่อนพร้อมพระที่วัดอัมพวันก็เดินทางไปที่จังหวัดลำพูน  เพราะจะนำพระพุทธรูปไปบรรจุที่พระธาตุหริภุญชัย  รถคันของดิฉันพร้อมเจ้าของรถมีสี่คน  พอรถจะออกจากวัดอัมพวันดิฉันเห็นพี่เจ้าของรถไม่มีหัว  ดิฉันเลยคิดว่าตัวเองคิดมากตาฝาด  พอไปถึงที่อำเภอลี้  จังหวัดลำพูน  รถคันของดิฉันนั้นเกิดมีปัญหา  ตั้งแต่บนภูเขา  เบรกแตก  และสายพานขาด  พวกเราตั้งจิตหาหลวงพ่อช่วยลูกด้วย  และเราก็ช่วยกันสวดพาหุงฯ  ขอเอ่ยชื่อเจ้าของรถ เป็นอาจารย์ชื่อ อ.ชนชนก  คุรุวิทโยภาส  เขามีสติดีมาก  เราโบกมือรถในขบวนหลายคันขอความช่วยเหลือ  เขาเห็นว่าให้โบกมือไปก่อน  เดชะบุญที่คันสุดท้ายเขาเอะใจ  เขาตามเราไป  พอไปถึงมอสุดท้ายเห็นรถจอดรอเป็นแถว  เราก็ดีใจว่ารอดแล้ว  สิ่งที่คิดไม่ถึงมันเป็นปาฏิหาริย์  รถเบรกไม่เคยอยู่ พอเห็นพระยืนอยู่ รถเบรกได้  คนที่นำรถขบวนเขาเล่าให้ฟังว่า รถเขาเสียงดังเหมือนมีคนทำเสียงดังตั้งแต่บนภูเขาแล้ว  แต่ไม่ได้สนใจ  จนรถดังมากกว่าเก่า  เขาเลยจอดรถดู แต่ก็ไม่มีอะไร  เขาเลยแปลกใจ  ก็เลยคิดว่ารถคันหลังต้องมีปัญหาแน่ๆ  เลยจอดรถรอก่อน  พอตามช่างมาดูรถก็บอกว่าไม่น่ารอด  เพราะรถเบรกแตก  สายพานขาด  หม้อน้ำร้อนมาก  เขาดูรถแล้วสภาพรถน่าจะระเบิด  รอดมาได้อย่างไร  แต่พวกเราก็ปลอดภัยกันทุกคน  บังเอิญดิฉันทำ  ขาแว่นตาหักไม่ได้ใส่แว่นตา  แต่มองเห็นชัดไม่ปวดตา ตั้งแต่นั้นมาดิฉันก็ไม่เคยใส่แว่นตา จนถึงเดี๋ยวนี้  ด้วยอำนาจของพระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญ  แรงกรรมฐานที่พวกเรา          ปฏิบัติมาตลอด  ทำให้ปลอดภัยจากอันตรายกันทุกคน  และดิฉันขอฝากกับท่านที่คิดท้อแท้ว่า  ศรัทธา  เชื่อมั่น  และอดทน  อโหสิกรรมก่อนทุกครั้ง  อย่างที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอน  แล้วจะได้ผลอย่างที่ดิฉันได้พบเจอเอง