นางแบบบนรถเข็น พวกเธออยากได้งาน ไม่ใช่ ความสงสาร

 
 
แม้จะเป็นการประกวดนางแบบ แต่บิวตี้ อิน โมชั่น (Beauties in Motion) ดูจะมี "ความหมาย" มากกว่าเวทีประกวดโมเดลหลายแห่งตรงที่ นี่เป็นการประกวดนางแบบพิการ ที่แต่ละคนต้องใช้ชีวิตอยู่บนเก้าอี้ล้อเข็น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเธอดู "ด้อย" หรือสวยน้อยกว่าผู้หญิงอื่นๆ แม้แต่น้อย ที่สำคัญยังเป็นเวทีที่ท้าทายความ "ใจกว้าง" ของสังคม ว่าจะยอมรับ และให้งานแก่สาวพิการให้มีโอกาสเข้ามาทำงานด้านนี้กันบ้างมั้ย? 

การประกวดนี้เริ่มขึ้นครั้งแรกที่เมืองฮันโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี เมื่อปี 2547 ส่วนปีนี้จัดขึ้นเมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา โดยมีหญิงพิการจาก 11 ประเทศทั่วยุโรปที่ใฝ่ฝันอยากเป็นนางแบบเข้าร่วมประกวดถึง 218 คน แต่มีเพียง 10 คนที่ได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายเท่านั้น ที่จะได้สวมชุดสวย โชว์ความสามารถบนเวที และแน่นอนว่า หญิงสาวแต่ละคนล้วนฝันอยากมีโอกาส "ขึ้นปก" นิตยสาร หรือเป็นนางแบบในภาพยนตร์โฆษณา "ฉันว่ามันเป็นไปได้ แต่ยังมีอคติที่พวกเราต้องต่อสู้ ฟันฝ่าอีกมาก เพราะคนส่วนใหญ่ยังไม่คิดกันว่า ความงามและความพิการสามารถไปด้วยกันได้" เจเลน่า ดราฟโควิค หญิงสาว ผมบลอนด์ ชาวเซิร์บ วัย 23 นักศึกษาภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเยอรมนี ซึ่งพิการเดินไม่ได้มาแต่กำเนิด ด้วยโรคที่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง และเป็นหญิงสาว คนแรกที่พิชิตตำแหน่งสุดยอดนางแบบจากรายการบิวตี้ อิน โมชั่น เมื่อปี 2547 กล่าว

ในการประกวดรอบ 10 คนสุดท้าย หญิงสาวผู้เข้ารอบจะบังคับเก้าอี้ล้อเข็นให้เคลื่อนไหวไปบนแคตวอล์ก ด้วยลีลาพลิ้วไหวไปตามจังหวะเพลงของ มาดอนน่า และ ปริ๊นซ์ สองนักร้องชื่อดัง ในชุดเสื้อผ้าที่ทำให้พวกเธอสวยราวนางแบบ"ผู้หญิงเหล่านี้ไม่ต้องการความสงสาร พวกเธอก็เป็นนางแบบเหมือนนางแบบอื่นๆ แล้วก็ดูเซ็กซี่ด้วย" บรูซ ดาร์เนลล์ หนึ่งในคณะกรรมการตัดสินชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่คุ้นหน้าของ ผู้ชมทีวีในเยอรมนี จากรายการการประกวดนางแบบสไตล์เรียลิตี้ โชว์ "เยอรมนี"ส เน็กซ์ ท็อป โมเดล" ของ ไฮดี้ คลุม ยอดนางแบบชื่อดังให้ความเห็นระหว่างแต่งหน้าเพื่อเตรียมตัวขึ้นแคตวอล์ก บรรดาสาวๆ ผู้เข้าประกวดต่างบอกว่า นี่เป็นประสบการณ์ที่สนุก โดยเฉพาะตอนที่พวกเธอได้โพสท่าถ่ายรูปกับสัตว์ เพื่อทำปฏิทินห้อย ข้างฝา ซึ่งมีทั้งภาพที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อเข็น หรือไม่มีพาหนะชิ้นนี้อยู่ด้วย

"ฉันชอบเวลาอยู่บนเวที ชอบการแสดง แต่ไม่มีอะไรง่ายเลย พวกเราต้องพยายามอย่างหนักที่จะทำให้ได้เหมือนกับที่คนที่เดินได้เขาทำกัน" เคลีซิย่า เออร์โคนิก สาวออสเตรีย เชื้อสายแซมเบีย บอก เธอพิการมาตั้งแต่อายุ 2 ขวบ ปัจจุบัน มีอาชีพเป็นนักร้องสำหรับชุดเสื้อผ้าที่ใช้ในการประกวด ก็เป็นชุดเสื้อผ้าที่งดงาม มีสไตล์ เหมือนที่นางแบบปกติทั่วไปใส่กันบนแคตวอล์ก และเทียบได้กับงานแฟชั่นโชว์ใหญ่ๆ "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ฉันสามารถดีไซน์เสื้อผ้าให้พวกเธอ เหมือนกับที่ออกแบบชุดให้กับนางแบบที่ไม่พิการ หากจะมีความแตกต่างก็มีอยู่เพียงเรื่องเดียวคือ นางแบบพิการจะมีปัญหาลำบาก ตอนต้องใส่ชุดเสื้อผ้า ที่รัดรูป แนบเนื้อ" มิร่า โคเอ็ตเตอร์ ดีไซเนอร์และหนึ่งใน คณะกรรมการตัดสิน เล่าให้ฟัง

ด้าน เรเนเต้ ไวด์เนอร์ จากกลุ่มพิทักษ์สิทธิคนพิการ ชื่อว่า Partizip ผู้จัดประกวดบิวตี้ อิน โมชั่น ก็ว่า สิ่งที่ ยากลำบากและท้าทายที่สุดที่เหล่านางแบบต้องต่อสู้ เผชิญ ก็คือ อคติ!!!   "ในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ เขาไปไกลกันแล้วเรื่องนี้ ที่นั่นคุณจะเห็นคนพิการในหนังโฆษณาทางทีวี และพวกคนพิการสามารถทำมาหากินในสายอาชีพนี้ แต่ที่นี่ (ในยุโรป) ยังเป็นไปไม่ได้" นีน่า วอร์ตมัน หญิงเยอรมัน ที่เข้าร่วมประกวดบิวตี้ อิน โมชั่น เมื่อปี 2547 หลังจากเธอประสบอุบัติเหตุ จนเป็นอัมพาตได้ 1 ปี และเป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินด้วยในปีนี้ บอกว่า หลักสูตรนางแบบสามารถทำให้ผู้ที่กลายเป็น "คนพิการ" แบบกะทันหัน ได้เรียนรู้ที่จะรักษาสุขภาพให้ดี เสริมสร้างบุคลิกภาพ และความมั่นใจในตัวเอง

"สิ่งสำคัญในอาชีพนี้ก็คือ แรงบันดาลใจ คุณต้องรู้จักให้กำลังใจตัวเอง อย่ามัวนั่งคอตก ซึมเศร้าบนรถเข็น แต่จงเชิดหน้าไว้ และคิดไว้เสมอว่า คนที่ไม่พิการที่เดินไปมาอยู่ตามถนน จะไม่เห็นอะไรในโลกเลย หากมัวแต่ก้มหน้าลงมองพื้น"